Einu sinni var ég busi.

Við vorum að skoða gamlar myndir af Tebóum og böllum, frá því árgangurinn minn var í 3. bekk. Það kom mér á óvart hvursu allir voru barnalegir! Þegar maður hugsar til baka kemur þó rétt niðurstaða: maður var bara busi, alveg eins og allir hinir busarnir sem maður sér trítla um ganga skólans í dag.

Busastrákar eiga það nefnilega til að vera tiltölulega líkir innbyrðis á þessum tíma, þar sem karaktereinkenni þeirra ýkjast ekki né blómstra fyrr en um síðir. Ef ég hugsa bara um muninn á sjálfum mér frá 3. bekk til nútímans, finnst mér ég hafa verið hálfgert barn! Þetta eru augljóslega mikil mótunarár.

Ég man eftir því að hafa komið með tveim ófélagslyndum vinum í MR, sem höfðu engan áhuga á smug inn í eggfrumu félagslífsins. Í umfangsmikilli blárri Gore-Tex-úlpu stóð maður íbygginn á svip úti í horni í kösu og horfði aðdáunuaraugum á ókunnugan en sjarmerandi skrílinn fyrir framan sig. Símanúmerið mitt var vitlaust í Sveinbjörgu, svo ég frétti aldrei af tebóum. Þetta var þó ótrúlega spennandi ár, nýjabrumið freyddi af hverju sem nefna mátti og hlutirnir breyttust hratt. Nýjir vinir, ný áhugamál, nýtt sjálfstraust. Það var aldrei langt í galsann og grínið, aldrei langt í djamm og umræður um heimspeki undir stjörnunum. Góðir tímar.

Einher með komment? Hvernig var þetta hjá ykkur, eða er (fyrir busana, sem virðast af óskiljanlegum ástæðum lesa þetta blogg)?

Speak, and thag no more.

Ég er Líbanon!

Já, svo sannarlega er ég Líbanon. Ég sit hér við tölvuna í fullum jakkafataksrúða með nafnspjald í ól um hálsinn, á hverju stendur: MenntóMUN 2006, Þórarinn Sigurðsson, Lebanon.

Ég er að taka þátt í model-UN sem haldið er í HR um helgina..
Vonum að þetta verði eins hresst og það þarf að vera til að vera tímans virði. Við fáum þó að hitta forsetann og spaðast í jakkafötum í nokkra daga. Svo er líka ókeypis kaffi.

Við í líbönsku sendinefndinni höfum ekki kosningarrétt, enda aðeins með áhorfanda- og tillögurétt. Við verðum að fá Kínverjana, Rússana og helst slatta af V-Evrópumönnunum til að styðja stóraukna þróunaraðstoð og aukna nærveru UNIFIL, öryggissveita SÞ í suður-Líbanon. Við getum ekki stjórnað þessum hluta landsins, en árásum Ísraela verður að linna! Öll sú hæga uppbygging sem unnin hefur verið síðan ísraelska hersetuliðið fór hefur nú verið gerð að ösku. Landið er í sárum, mengun er gríðarleg og ég hef borðað of mikið af smákökum með tenu mínu. En gott er teið, við erum ennþá að drekka kílóið sem við keyptum á Heathrow á leiðinni frá Róm í páskafríinu. Fortnum & Mason's, Assam Superb og Earl Grey: íkor guðanna.

Djamm um helgina, ójá. Það verður engin sumblekla við mínar bæjardyr, það skal ég segja ykkur!

Annars er ég mjög sáttur með busana í ár. Svo virðist sem mórallinn hjá þeim sé ansi þéttur. Ég virðist líka vera kominn með link á síðuna mína frá allmörgum busabekkjum, hef mjög gaman að því.


Við hæfi er því að ég ljúki pistlinum með síðustu orðum Leónídasar er hann var veginn við Thermopylae:

ER EKKI DJAMM?

Ætli það ekki, elskurnar, ætli það ekki.

Mens insana in corpore insano

Já, elskurnar, ég er veikur. Dagurinn hefur flotið hjá, meðfram Chopin-píanókonsertum og stórum skammti af Rachmaninoff. Það getur verið frábært að fá veikindadag og sökkva sér í óreiðu hugans óáreittur. Þetta hefur þó ekki gengið algerlega upp, þar sem ég hef sent um 10 tölvupósta og hringt helmingi fleiri símtöl, því Skólafélagið þjáist jú af svefnleysi eins og öll almennileg slík apparöt hljóta að gera. Það geri ég þó ekki og svaf af áfergju í nokkra klukkutíma ofan í sófa... það sem mig dreymir undir áhrifum klassískrar tónlistar (svo ég tali ekki um Sjóbba og Ragga) er ekki fyrir dauðlegan huga að skilja, en mjög gaman að missa sig í ef maður er þannig upplagður. Ég mæti því fesrkur og fullur díónýsísks innblásturs til skólunar mergis (á morgun).

Mér var víst bætt inn á linkalista 3. C.

Gaman að því. Nú vil ég fá nokkur komment frá ykkur, þið hljóðlátu busar! Baulið ef þið valdið enn lestri!

Busaferðin

Busaferðin var haldin þessa helgina, og leyfist mér að fullyrða æðisleik hennar með allnokkurri vissu. Í ferðinni var margt ódauðlegt, reif bak við lokuð tjöld, hvolpaást meðal busanna og hetjuleg barátta okkar Guðmundar Egils við jagúar sem gerði sig heimakominn í félagsheimilinu. Við ramman leik tókst okkur Gumma að hrekja ófétið frá skelfdum busunum með skerptum bambusprikum og allnokkrum dólgslátum. Dýrið var svo að lokum króað af inni í skúr og stungið í klessu, uns það drapst.

Mig furðar hvað svona ferðir eru skemmtilegar, af hverju fara menn ekki oftar í svona? Legið í móanum og glápt á stjörnuhrap, göngutúrar og illa grillaðar pylsur! Díónýsos yrði stoltur, ef hann væri ekki allaf svona fullur. En það er ekki okkar að ákveða.

Busaferðin í fyrra var líka æðisleg, en þessi sló öll met. Það er ekkert betra en að drekka ferskar sálir. Ég er ekki frá því að mér hafi fundist 6. bekkur frekar þurr og líflaus í samanburði við díónýsíska gleði og opna huga busanna þegar ég gekk til náms í dag.. Kannski ættum við að líta í eigin barm í þessu tilliti. Þótt síðustu ár hafi fært okkur þekkingu og meiri krafta á andlega sviðinu er ég ekki frá því að kvörn daglegs gráma hafi deyft egg augna okkar.

En vei því að augun - eru glugginn að sálinni!

Gleymum ekki einlægninni og undruninni sem fyllti okkur fyrstu mánuði skólagöngunnar! Fleiri bros, meiri hlátur og þorstinn í félagsskap mega ekki slokkna þó drukkið sé úr túttu lífsins, kæru vinir.

עורו אחים, עורו אחים

הבה נגילה ונשמחה

Mælti frómur gyðingur forðum tíð, og ég verð að samsinna honum.

Uru, uru, achim! Hava nagila venis'mecha.
Vaknið, vaknið bræður! Djammið og gleðjist.

Svefngalsi og brjál

Ég fékk skrifborð í dag. Sérleg Júðsk sendinefnd kastaði vígðu vatni sínu yfir það, svo andagift allra snillinga þessa glæsta kynstofns mætti leka úr þvagleifum þeirra gegnum húð mína til heilans, er ég sit við skriftir. Vegginn krýnir að sjálfsögðu mynd af Alla Einsteins, enda er hann uppáhaldsgyðingurinn minn. Gyðingar virðast skara fram úr á öllum sviðum, og ekki er laust við það að maður öfundi þá nett af snilli þeirra. En þannig er það, og fáum Íslendingum er fært að plægja annað en hið norræna moldarflag sem grimmúð heimsins hefur skenkt þeim.

En úr mold í Gold! Busaballið var haldið við mikinn fögnuð og gróða. og metsala var á miðum. Þegar ég horfði á sveitta menn í tógum, umvafða glóstöngum og geislavirkum vökva tók ég um höku mér á ábúðarfullan hátt og hugsaði: "Only the true master". Svona leið Shinobi þegar hann sigraði Neo-Zeed að þriðja sinni og hefndi loks læriföður síns, Joe Musashi. Miyamoto Musashi, nafnfaðir téðs Joes, var að sjálfsögðu hinn ósigrandi skylmingasnillingur sem reit Hina Fimm Hringi. Ég óska honum góðrar hrísgrjónastöppu.

Skóli. Sofa.

What's on my mind

Fanuilos heryn aglar
Rîn athar annún-aearath,
calad ammen i reniar,
mi'aladhremmin ennorath!
A Elbereth Gilthoniel!
I chîn a thûl lin míriel
fanuilos le linnathon
ne ndor haer thar i aeron.



Mig langar heim.
Reynið að ráða gátuna, kæru lesendur.

Marmaris

Já, frómu lesendur, nú er komið að hinu óhjákvæmilega. Rétt eins og sérhvert nammistykki sem við snæðum leggur að lokum leið sína gegnum ananus verða frásagnir af stórferðum að lúta sama lögmáli.

Útskriftarferðin okkar var farin til Marmaris, en það er sjávarbær á suðvesturhorni Tyrklands við Marmaraflóa. Ferðin stóð fyllilega og rúmlega fyrir væntingum, enda gerðist margt speisað. Meðal hápunkta ferðarinnar voru ástarævintýri, tógakvöldið, skoðunarforð um hið forna metrópólis Ephesos, þar sem sjá mátti meðal annars stórglæsilegt hóruhús, bókasafn og leikhús. Ekki var heldur alls kostar ónýtt að leigja hraðfley með 115 hestafla útbyrðis-vatnshrærivél og geysast á 90 km hraða um fagran Marmaraflóann með nokkrum kumpánum. Allnokkur ósannsögli fælist í þeirri fullyrðingu að sumblekla hafi verið í ferðinni. Margir frómir piltar gáfust þar Bakkusi á völd og mátti heyra hávært garg óminnishegrans langt fram eftir morgni á hverju kveldi. Smáatriði um svona ferðir eru óáhugaverð nema þau komi frá betri penna en mér, svo ég læt þau vera í bili. En þessi ferð var algert brill, og ég vona að öðrum hafi gefist tækifæri til að njóta hennar eins vel og ég gerði. Við yngribekkinga segi ég hér með: hlakkið til.

Það voru þreytuleg augu og þreytulegar lifrar sem lentu á Keflavíkurflugvelli þann 15. ágúst, en ég held að allir séu nokkuð sáttir með ferðina, og á 5. bekkjarráð megnt hrós skilið fyrir jafnvel heppnaða ferð og þessa.


Skólinn fer að byrja.
Ég hlakka til. Hvað segið þið?

Reciprocate!

Ég er með tillögu til allra bloggara.

Skoðið síður vina ykkar reglulega og skiljið eftir komment. Það mun leiða til þess að þeir kommenta hjá ykkur, og þar af leiðandi munuð bæði þið og þeir blogga oftar, og jafnvel leggja meiri orku í hvern póst. Bloggið er maturt sem þrífst að miklu leyti á athygli annara maturtaræktenda.

So sayeth the wise Alamando.

Og þannig spék Zóróthastres

Síðastliðnar tvær vikur hafa liðið í svitamóki á hinni Balörsku ey Mallorku. Engin loftræsting og þröng af sólbrenndum breskum og þýskum kjötskrokkum vafrandi um göturnar með yfirvaraskegg og heimaeldaða nýrnaböku blöstu við við viðkomu á hótelinu. Það kom þó ekki að sök, því ströndin var æði. Svo fékk ég líka eins mikið af kóki og oreo-kexi og ég vildi. Þann mann kalla ég armt flak sem ekki getur verið sáttur í sykurnautn oreo/kók-blöndunnar. Þegar ég kem á strönd sleppi ég því þykistuyfirskini að ég sé fágaður ungur maður sem hugsar vitrænt og hagar sér skikkanlega. Ég hleyp flissandi út í sjóinn í kút með öllum krökkunum og flissa í ölduganginum og saltinu þangað til ég er algerlega dauður úr þreytu. Þá legst ég á bakið og leyfi saltskorpunni að þorna utan á mér áður en ég held heim á leið. Þá fer ég í sturtu og les. Ég las tvær og hálfa bók í þessu fríi: Draumalandið eftir Andra Snæ, Flugdrekahlauparann eftir Hosseini og hálfa "Also sprach Zarathustra" Nietzsches á ensku. Ég er mjög hrifinn af þessari bók, og ríf hana í mig á ógnarhraða. Næst á dagskrá eru Karamazoff-bræðurnir. Þeir verða lesnir á sundlaugarkantinum á Marmaris.

Síðan gerir maður alltaf eitthvað sem ómögulegt er að segja frá í prenti eða orði, eins og eins-manns djammið mitt með Credence á sundlaugarbakkanum klukkan 3 að næturlagi á fimmtudaginn, eða líflegar umræðurnar sem við áttum um Sveppakenninguna í stjórnsýslu.


Marmaris! Marmaris! Þetta verður geggjaðra en skeggjaður kvenkyns dvergur með ullarkollhúfu og þúfnabana milli þjóhnappanna, og þá hygg ég nokkuð sagt. Ég vona bara að ferðin standi fyrir sínu, en þær gera það oftast, þessar ferðir.

Hér sit ég og blasta Kvöldsöngvum sankti-Jóhannesar Krísóstóms (gullkjafts) eftir góðan skammt af sjálfskapaðri freðmjólk, þekkt leikmönnum sem ís. Því miður virðast allir kunningjar mínir annaðhvort vera fjarstaddir Reykjavík eða undirþramdir Belefgor, erkidjöfli letinnar og óvini sumblfýsnar og gleðihalds. Ég hef af þeim sökum eytt kvöldinu í spjall við Armenskan fasteignasala og gyðinglegan píanóleikara frá Long Island, að glöggva mig á sértæku afstæðiskenningunni og Hindúisma.

Vá, ég er strax farinn að hlakka til að fara aftur í Skólann! Ég hlakka til að hittta vinina aftur, þetta yndislega fólk sem alltaf tekst að lýsa upp fyrir manni daginn. En þó er ekki örvæntingar þörf, því ég er að fara til tveggja sólríkra og, takandi tillit til miðbaugslægni, funheitra landa áður en hausta tekur.

Skólafélaginu gengur eins og vel smurðum Skota að ferðast gegnum loftræstikerfi: mjög vel. Samningar eru flestir í höfn, hjólin snúast og kotbændur sækja diskótek, við mikinn fögnuð.

Ég átti annars afmæli í gær. Hver er til í partí?

Mosasköfubyltingin

Eftir innblásin bloggpistil Þorsteins "Stakanoff" Ö. Vilhjálmssonar hafa starfsmenn hinnar siðspilltu Gatnamálastofnunar og hins viðurstyggilega mannhatarafélags Vinnuskólans tekið verkfærum saman og ráðist gegn valdboðurum sínum. Fjöldamargir golfbílar í eigu borgarinnar hafa sætt miskunnarlausum árásum úrillra ungmenna, og íbúar þeirra átt fótum fjör að launa. Óstaðfestar fregnir herma að hin svokallaða Mosasköfuherdeild hafi tekið höndum saman við Apaguðsherdeildina, en hún er róttækur armur Hindúavinafélags Reykjavíkur. Þessi flokkur reiðra ungmenna hefur nú um nokkurt skeið látið ófriðlega fyrir utan skrifstofur vinnuskólans. George W. Bush bandaríkjaforseti hefur neitað að tjá sig um málið, en lét þó hafa eftirfarandi eftir sér: "We do not negotiate with terrorists".

Þorsteinn, hvað hefurðu gert?

Af óvonandi varmadauða alheimsins og mannætu-fólínsýrunni Kláusi.

Jessör, það er fátt meira hressandi en að sökkva sér í stjarneðlisfræði og íhuga óhjákvæmilegt komandi örkuml alheimsins fyrir atbeina varmadauðans. Fokking varmadauði! Þú, sárgagl, sem attir Bolzmann til sjálfsvígs! Megir þú vera tjargaður og fiðraður, og látinn geisast út á salti stráðar auðnir á vísundsbaki! Pussi.

Úr hæstu turnum geta skarpeygðir eygt lok prófanna á sjóndeildarhringnum. Þeir sjá þá vaða upp fjarlægar strandir hið mikla færanlega partí sem er próflokagleðin. Dansandi sekkjapípuleikarar og belgtrommarar skoppa í gleði sinni og fjöldi dverga sýnir kúnstir sínar á baki dýrum savannans. Partíið er þó ekki enn komið í bæinn, því enn eru fjegur próf eftir hjá mér, örmum. Munnleg stærðfræði er næst á dagskrá. Ég vonast eftir að fá meðalgildisregluna, enda er hún glæsilegasta sönnun sem ég hef séð á ævinni... hvílík stjarna.

Hvað varðar mannætu-fólínsýruna Kláus, þá ætla ég ekki að eyða meira púðri í hann. Ef menn vilja fræðast frekar um fólínsýru bendi ég á vandlega umfjöllun um hin skynsamari ættmenni Kláusar.

Í tilfefni íslenska stílsins

Nú hefur Þorsteinn , betur þekktur sem Khazgharoth, skrifað eip-stíl á ensku til að viðhafa skefjalaust orðagjálfur. Nú mun ég gera ið sama, nema á íslensku, og yrkja dróttkvæðið Bjall-þvengil.

Bjall-þvengill

Loftfleygum gall lúðurs
loðnum þvengils boðni,
hrímbeygt skáru hrúðboð
hróðþrömum Bjallis móðum.
Yggbræði gall eggjar
umþvall yggv og humall.



tak þetta og et, Þorsteinn!

Ég tók síðan prófið sem er svo vinsælt um þessar mundir á hinum ýmsu bloggsíðum.

You scored as Mathematics. You should be a Math major! Like Pythagoras, you are analytical, rational, and when are always ready to tackle the problem head-on! Engineering 100% Biology 100% Mathematics 100% Philosophy 100% Sociology 83% Chemistry 83% Linguistics 83% Psychology 83% Anthropology 83% Dance 75% Journalism 75% Theater 75% English 58% Art 33%

ég hef greinilega of mikinn áhuga á of mörgu, hvort sem það er gott eða vont.

Allahu ackbar!

Gamli góði prófafílingurinn

Ó já, hann er svo sannarlega farinn að segja til sín, gamli letifílingurinn sem vífur að í kringum prófin. Síðasta próf sem ég fór í var munnleg enska í gær. Áður en ég skrifaði þessa setningu fannst mér sem þrír dagar hefðu liðið síðan. Ó, við Jób, svo sannarlega er gjörvilleikur allur og atgervi Föðurs Tíma drýldnari og silalegri en nokkurndeilis annarstíðis. Ég fer ekki í próf fyrr en á mánudaginn! Vissulega er þetta gott svigrúm og allt það, en af öllu góðu er ofgnægð þó kæfandi segi ég! O, hvað ég vildi vera á drekabaki með leiserspjót, í eltingarleik við illilegt fljúgandi loðskrýmsl eða þvíumlíkt. Því miður eru tækifæri nútímamannsins til drekareiða fá.

Nú eru allir fornmælingar og náttúrufróðir að fara í málvísindi/grísku/lífræna efnafæð á morgun.

Ég mun sofa út á morgun.

Síðan dúlla ég mér niður á Laugaveg, kaupi stílabók, heimsæki ömmu og rabba við hana um landsins hvert ógagn og benjar. Amma mín er nefnilega mikill spaði, meiri en nokkur sem ég hef kynnst á ævinni. Hennar krú innihélt m.a. Tómas Guðmundsson, Jóhannes úr Kötlum og Dóra Laxness. Svo gerir hún náttúrulega fáránlega góðan hrísgrjónagraut.

En já, klukkan er orðin tíu og fréttirnar kalla.

Bryngása þáttur, kapitulus primus

Forðum tíð, þá er Freyþvengur fjallanefsgoði réði ríkjum í Belgíu, sótti draumsýnir miklar og hamfærandi yfir gagl nokkurt er Hrímþrellir hét. Í draumsýninni fékk Hrímþrellir þá hugfettu alsnjalla að brynklæða gásir allmargar og halda til landtöku. Svá bauð Hrímþrellir, gagl Bjöngfnis, gásum sínum: "Garg! Aarg! Gagg gaggg. Gagg. Garg!" (þýð.: Eðlu gásir! Lengi mjög og of höfumk vér í lendum vorum þröngvum og dvalist við rýran stí orðs. Látumk oss nú bryngvast, og taka upp eggvopn hvöss og æsileg, og þremja til hernaðar!). Var það um og mál gása þeirra, er þar voru, að Hrímþrellir mælti lög, og því smiðu gásir allar sér brynjur allsvakalegar og eggvopn æsileg til stríðsæsinga, og gerðust gögl öll og gásir ger til stríðsæsinga og landvinninga. Við dögurð sjetta mánuðar var Gásahersið ferðbúið, eigi færra liðs en bakaratylft þúsunda, og þrammaði járnum hlaðið frá dalverpi sínu í Belgíu, vígreift með hefnda að efna gegn öðrum tvífætlingum jarðar.


Ah... það er gott fyrir geðheilsuna að hólfa af geðveikina og andleysið á prenti einu sinni og endranær...

En eins og vitur maður sagði, og það er lenska að hlýta vitrum mönnum,:

Early to bed, early to rise
the kitty doth crawl as the albatross flies.

Ja-há.

Það hefir nú gerst, sem ég hefði aldrei fyrir mitt auma líf talið mögulegt, að ég hefi verið kjörinn Inspó. Ég sit hér brjósthýr að sumbllokum og íhuga þetta gríðarlega kvöld, og þessa gríðarlegu viku. Dagar þessarar viku hafa skriðið hjá sem hægt sem vikur, og ég var orðinn fulllúinn á þessum endalausu spekúléringum og vangaveltum um framboðsmál. Nú er kálið sopið og fasaninn matreiddur, engar frekari bollaleggingar í bili heldur vel þegið hlé frá þessum mikla atgangi sem framboðsmál eru. Þetta minnti um margt á tilfinninguna sem fylgdi því að vera kjörinn í quaestor, nema margfalt, margfalt magnaðri. Ég hefi ekki ennþá fullkomlega náð kringum hvað gerst hefir, en það kemur líklegast með tímanum. Stressið var svakalegt, og ekki munaði miklu að magasýrur mínar og lungnasmjer færu í lystisiglingu um andrúmsloftið, sessunautum mínum til lítillar huglyftingar, þegar sem mest lét.

Á morgun skal þó Júterpa dýrkuð á ný, og haldið í kórferð. Kórferðir eru með því skemmtilegasta sem maður kemur sér í, og því efni til mikillar tilhlökkunar... Nú eftir spennufallið finn ég til mikillar uppsafnaðrar þreytu eftir framboðsplöggsmálin. Ég mun nú gefast Nótt drottningu á vald og hvíla glaðar taugar höfgum lúr. Ég þakka þeim sem studdu mig í þessarri baráttu kærlega, sem og mótframbjóðendum mínum sem eru hinir mestu heiðursmenn...

Sæll, Morfeus.

Gettu betur

Þetta mun aðeins vera sagt einu sinni, og þá verður þetta málefni afgreitt af minni hálfu. Enda er best að vera bitur í sem stystan tíma:

Ó þú, dómaraafglapi! Megi Jób, Jab og Jeb siga hungruðum geitahjörðum sínum á þig.


Ég hefi mælt.
Að því sögðu eiga strákarnir í liðinu hrós skilið fyrir vasklega frammistöðu. En ég vil sjá fokking hljóðnemann heim á næsta ári, annars geri ég eitthvað kreisí.

Þá er næsta mál á dagskrá að rústa MorfÍs á morgun.

Ragnars Hallfreðssonar þáttur hrímskeggja

Hallfreður hét maður, bur Skinnfálknis hins fleyga og Freðdísar Alfreðsdóttur frostajarls. Gat hann bur með kvinnu sinni, Þrúðhéli hinni tindilfættu, og hét sá Ragnar. Snemma aldurs þótti Ragnar kappi mikill, og óx honum snemma skegg mikið. Þau bjuggu á Svalbarða hinum nyrðri, þar er oftast kallað er Norðurpóllinn. Ragnar stundaði það snemma aldurs að glíma við rostunga, ísbirni og stöku búrhveli sér til skemmtunar og aflsauka, en er hann var og tvítugvetra orðinn kvað hann til föður síns:

"Hyggv ég nú að höggva,
hálan ís, björn brjálan,
unnar faðmi að inna
æ skal hræ skapa
öldrum um aldur stytta
verða munk jarlinn herða."

Að því loknu greip hann ax sitt, hvalskinn og ísbjarnarlúffur, og vatt sér í bát nokkurn er nærri lá. Ragnar sigldi í vikur nokkrar áður en hann land nam við Reykjavíkurhöfn. Varhuga skimaði hann um með ax sitt gríðarstórt á lofti og hnusaði. Fennt hafði um nokkurra daga skeið, og blindhríð var á götum úti. Er Ragnar hafði gengið stuttan spöl kom aðvífandi skrýmsl gríðarstórt og gult, sem úr járni gjörvt, og rann það á hjólum fernum. Svá virtist Ragnari einnig að skrýmsl þetta hefði allnokkur ungmenni gleypt í belg sér, og ákvað því að sýna hetjulund. Ragnar brá axi sínu af heift og leikni, og tók járnskrýmslið í sundur við miðju. Eldur mikill kviknaði úr innviðum andlits skrýmslisins, og hljóp þá Ragnar á brautu, skelfdur nokk við þennan mannætujárndreka. Móður og másandi rann hann að myndarlegu húsi á hól, það er honum sýndist hvað næst vera rökréttu í þessu brjálsama umhverfi. Gekk hann þegar inn, en vissi ekki hvað beið hans þar...

Ragnar var kominn í Menntaskólann í Reykjavík. Hvernig tekst Ragnari að koma fótunum fyrir sig í Skólanum? Lærir hann að diffra? Lærir hann latneskar sagnbeygingar? Fylgist með.
(n.b. ef þetta er eins mikið rusl og mér sýnist það vera mun ég tafarlaust hætta þessu eipi og skrifa eitthvað að viti.)

Orto bai souzoushii desu.

Já, eins og segir í fyrirsögninni eru bifhjól oft hávaðasöm. En dregur síst úr ágæti hinnar nýútgefnu myndar undan verndarvæng Stevens Spielbergs, Memoirs of a Geisha. Téður er nýkominn af henni og er vel heillaður, vafalaust besta mynd sem ég hef séð í ár. Japan er ótrúlega heillandi land, og hefur sú löngun gerjast og ágerst í mér um nokkurt skeið að ferðast þangað eða læra þar sitthvað nýtilegt einn daginn. Þó munu vindar örlaganna ákveða hvurt þeir blása mér, og skal ekki tíðrætt um þess lags vindbelging hér. Vindar örlaganna eru ágætlega þefjandi um þessar mundir, ekki það að ég sé manna fróðastur um það, verandi lyktarskynslaus með öllu. Gaman í skólanum sem og í Skólafélaginu, og nú þegar þjónustuári mínu fer að ljúka hugsar maður hlýjum hug til allra þeirra óteljandi klukkustunda sem fóru í starfið. Margt rugl var framið, margt biskupsefnið barið með kúskaranum og mikið að gamni gjörvt, en þannig er það líklega með allar almennilegar stjórnir. Mæli með þessu fyrir áhugasama.

Ég ætla ekki að pynta lesendur með frekara þvargi í bili, en mun líklega þremja eina geðveila smásögu bráðum, eins og mér einum er tamt.

Zou o kaozeru, sumimasen.
(Mér þykir það leitt, en færni minni við fílatalningu er ábatavant.)
Svona er japanskan stuttorð og skemmtileg, nicht war?

Sjaldgæf mynd af Mozart í formúlu 1-bíl

Benjar

Era þremjar
þramar Braga
auðlifaðar,
illa kröm
of hrör sækja
viðris að lúðum
vingulstalli.

Segir allt sem segja þarf um áþján námsmannsins.

Strengjafræði

Strengjafræði er afskaplega merkileg pæling þegar kafað er í merkingu hennar. Það skal ég hinsvegar ekki gera hér, þar sem sumir lesendur gætu orðið hvumsa af umræðum um 26-víð rúm sem bósónustrengir sveiflast í, eða fegurð þess hvernig strengjakenningin gæti loks tengt saman óreiðukenndan heim skammtafræðinnar og yfirvegaðan heim almennu afstæðiskenningarinnar. Í kvöld horfði ég nefnilega á mjög skemmtilega heimildarmynd með nokkrum samnörðum mínum í 6.X auk eins eðlisfræðikennara. Myndin var að sjálfsögðu hönnuð fyrir bandarískan áhorfendahóp, og því horfðum við oft lengi í einu á þáttinn á tvöföldum hraða (með fast-forward, án gríns). Sérstaklega var fyndið þegar háfleygum pælingum um 5-vítt rúm rafsegulsveiflna var breytt í brauðhleif, sem og þegar þyngdaraflinu var líkt við kanilsykur og sterka kjarnakraftinum líkt við sultu.

Ef menn eru alger bavíön skulu þeir endilega missa af fyrirlestri Lárusar Thorlaciusar í hátíðarsalnum á morgun kl. 8. Ef menn telja sig ekki vera bavíön skulu þeir ekki missa af þessu frábæra framtaki Vísindafélagsins og vera á staðnum. Ég vil líka benda áhugasömum á, að góð hugmynd væri að lesa sér til um efnið áður en þeir mæta á staðinn, svo við forðumst hjákátlegar spurningar um vensl latneskra sagnmynda við alheimssálina (feis).

Be there or be square.

Tilvitnun dagsins:
"If we can't be free, at least we can be cheap"
-Frank Zappa

Þetta fer allt að koma.

Um vetrar miðja nótt

Helgin hefur verið frábær, fór á tvenna magnaða tónleika. Þeir fyrri voru mótmælatónleikar náttúruverndarsinna í Höllinni, þeir seinni voru með Tallis scholars í Langholtskirkju í kvöld. Ég nenni ekki að tala um tónleikana í Höllinni. Ég set það fargan á þig, Þorsteinn, þar sem við fórum saman á þá. En já, ensku söngspírurnar spíruðu af áfergju í rafmögnuðu andrúmslofti. Þessi tónlist er nokkuð frábrugðin því sem maður á að venjast; margar raddir (stundum sjö) syngja yfir og undir og framhjá hvorri annarri í mikilli og tærri hljómkviðu. Það er alltaf gaman að heyra svona góða söngvara, enda eru enskir sönghópar víst þekktir fyrir að syngja hreint. Athygli vakti textinn við sumt af tónlistinni. Þar var ekki skafið utan af því með málalengingum né úrdrætti. Þetta fór eitthvað á þessa leið:

Ó, þú dýrðsamlegi dróttinn í upphæðum
aumkv þér yfir hjákátlegu sköpunarverki þínu
megið þér þvá af mér saurigar syndir mínar
með löngum bursta og klút fyrir nefið.
Ó, þú guðs lamb kristur, þú sem skekur ax þitt,
þér falla hvorki brennifórnir né alfórnir,
þér sem sullið heilahrati hinna heiðnu gregárslega
og krýnið lífið allt með miskunn þinni,
...

"O, lord in heaven. Thou who art so big, so absolutely huge. Well, I can tell you, we're all pretty impressed down here."

Með þessum fleygu orðum Johns Cleese bið ég góða nótt með frómum róm.

Yule in Thule II

Frábær jól. Fjölskyldan hélt upp á aðfangadagskveld í hjalli mínum á Laugarásnum, og það uppáhald gekk vonum framar. Ég er ekki frá því að þetta hafi verið beztu jól í mörg ár hjá oss. Nú skorti mig á jóladag bók til aflestrar, þar sem mér leist ekki á krimmann sem ég fékk frá ömmu. Ég fylli ekki næturgagnið svo gjörla yfir krimmum, svo mikið er víst. Þá datt mér sú öldungishugmynd í hug að lesa "The Da Vinci Code", þar sem mér hefur einum manna á Íslandi tekist að lesa hana ekki hingað til. En svá bregðast krosstré sem önnur tré. Er reyndar ekki kominn langt í henni, en hún lofar góðu. Á morgun er svo.... nöh! Jób sé oss næstur. Klukkan er orðin margt, og svefnfrygðin ágerist. Meira síðar!

Í fréttum

Ég las fyrirsögn á Fréttablaðinu sem hlægði mig svo um munaði.

"Dr. Sýkill er frjáls ferða sinna"

Ég nennti nú ekki að lesa fréttina, en ég get frá fyrirsögninni giskað á innihald hennar.

"Dr. Sýkill er frjáls ferða sinna.

Hinn illræmdi snillingur og David Bowie-aðdáandi Dr. Sýkill flúði úr prísund sinni á Svalbarða á baki tamda rostungsins Viggó síðdegis í gær. Aðspurður taldi Uffe Bjeff, sérfræðingur í alþjóðlegum hryðjuverkum og rostungum, að Dr. Sýkill gæti nú þegar verið kominn í leynipýramída sinn í Aserbaijan. Hann sagði líklegt að Dr. Sýkill mundi nú á ný sameina krafta sína Þríhyrningsmanninum og Mannlega Sæbjúganu. Dr. Sýkill hefur áður spreytt sig á sviði heimsyfirráðatilrauna. Hinn vestræni heimur var á barmi tortímingar síðastliðið haust þegar Dr. Sýkill jók gífurlega framboð á frosnum jarðaberjum, en þá voru áætlanir hans stöðvaðar af Undra-Höfrunginum og aðstoðarmanni hans, Bill Clinton. Óvíst er hver mun bjarga málunum í þetta sinnið, þar sem Undra-Höfrungurinn rekur nú útibú Saab í Argentínu, og Bill Clinton hefur ekki tekist að kenna öðrum höfrungi að fljúga, né að spýja orkugeislum.

Reuters AP"

Heimur versnandi fer.

"...og Arngunnur Árnadóttir leikur einleik á klarínett."

með Sinfó. Ekki er alllaust við að maður sé nokkuð stoltur af henni á þessarri stundu. Sendum henni hlýja strauma.

Gangi þér vel!!

Fliss kattarins

7 hlutir sem mig langar til að gera áður en ég dey:

Vera hetja
Fara til Grikklands
Skrifa skáldsögu
Eignast börn
Lesa.. það er svo margt sem ég á eftir að lesa!
Ferðast til eða búa í Japan um stund
Læra japönsku

7 hlutir sem ég get gjörvt:

Borðað meira af gráðaosti í einu en flestir dauðlegir menn
Klappað með annarri hönd
Hugsað mjög djúpt
Búið til góðan ís
Talað of hátt
Búggí búggí á dansgólfinu
Riðið hrossi

7 hlutir sem ég get ekki gjörvt:

Fundið lykt af nokkrum sköpuðum hlut
Verið þunglyndur
Spilað fótbolta
Talað japönsku
Flogið (schade.)
Séð það vonda í fólki
Borðað banana. Ávextir satans.

7 hlutir sem heilla mig við fegurra kynið:

Hreinlyndi
Eldur
Gáfur
Fegurð
Kímnigáfa
Tónelska
Andríki

7 staðir sem mig langar á:

Grikkland
Japan
Róm
Tíbet
París
St. Pétursborg
Rúmið mitt

7 orð eða setningar sem ég segi oft:

"Ert'ekki að grennast í mér?"
"Djöfull er ég í góðu skapi í dag!"
"Eins og Ödípus"
"Crazy like a fool"
"Geðveikt!" (því miður)
"Beast!" (við Þorstein)
"Það er svo gaman að vera í Kórnum"

7 hlutir sem ég sé núna:

miðlungsvolgan bloggpistill
gítar
hendur
Albert Einstein
tunglið
japönsk teiknimynd
köflóttar bómullarnáttbuxur

Nóg komið. Næsta fordæmi ég Þorstein, Kára og Darra E.

Kitlaður köttur

Ef ég væri köttur, þá væri ég nú kitlaður. Þar sem var nýbúinn að hreta frá mér færslu þegar ég fattaði að Sigurlaug hefði kitlað mig verð ég að fá a.m.k. eins dags frest til þess.. en það kemur.

Yule in Thule

Nú nálgast Jólin. Í jólaprófunum hefur leikni mín við smákökubakstur, og þá sérstaklega við bruggun heits súkkulaðis, aukist um gríðarleg stökk, þar sem hún var ekki upp á marga fiska áður. Gerð heits súkkulaðis er ekki eldamennska fyrir mér, nei, hún er viðkvæm list og nákvæm vísindi. Mörg leynihráefni eru notuð, þ.á.m. nokkrir dropar af koníaki, örlítið chili-duft, tár engilsins og lungnasmjör drekahvolpsins. Allir sem hafa lesið Harry Potter ættu að kannast við aðferðafræðina úr seyðisbruggunartímunum hjá Snape, enda hef ég numið hjá Skarphéðni efnafræðikennara, sem er í rauninni sami maðurinn. Súkkulaðið er farið að verða ansi gott hjá karlinum, og þeir sem vilja það kneyfa skulu bara biðja mig um það. Ef þeir búa í skynsamlegri fjarlægð frá miðbænum / laugardalnum skal ég koma til þeirra og laga kakó (að því gefnu að þeir eigi suðusúkkulaði og mjólk). Slíkur bolli kostar þó að sjálfsögðu eina sálu, útlim eða klapp á bakið.

Ég vil hvetja MR-inga til að hittast óspart í jólafríinu og herða vinskaparjárnin í eldi góðs kveðskapar og bakkelsissukks, enda eru engin Jól Jól án aukakílóa.

Mig vantar góða fantasíubók til að drekka í jólafríinu. Vitið þið um eina slíka? Ef svo, látið mig vita!

Vááá hvað ég hlakka til Jólaballsins, og kórtónleikanna! Þetta verður skeggjað. Nú hefur maður ekki komist á kóræfingu í... ég veit ekki hvað marga daga. Fráhvarfseinkennin eru orðin harkaleg, þau byrjuðu með smávægilegum höfuðverkjum og niðurgangi, en hafa nú þróast út í beinverki, prófþreytu og geðsýki. Auk þess klæjar mig í nefið. Ekki nóg með það, MH-og Hamrahlíðarkórinn fær að syngja Mozart Requiem með Sinfó eftir jól! Guð minn góður, hvað ég myndi ekki gefa fyrir það. Helvítis MH-ingar, með sinn góða kór, og sínar tíðu æfingar, og sín sífelldu partí, og sitt létta nám... djö.

Þetta er farið að leysast upp raup, svo ég óska ykkur bara gleðilegra prófloka í bili.

Föndurstund

Vá, hvað þetta lag er fyndið! Um er að ræða eitt lagið með Baggalútsbaularanum Tony Ztarblaster. Fyrir þá, sem eru alger flón, sem ekki vita hvaðan lagið er upprunið bendi ég á lagið Þönderströkk með Riðstraumi/Beinstraumi.

Dagurinn fór í stærðfræði. Ef ég segðist hafa farið úr náttfötunum í dag væri það augljóslega lygi. Ekki er laust við að maður sé soldið stoltur af afrakstri dagsins. Ég er búinn að beygja skrýmslið undir blóðugt stígvélið eftir ramman bardaga, klofinn skjöld og ótal sverðshögg. Verkefni morgundagsins er síðan að grilla bestíuna og eta.



























Þau próf sem eru búin heppnuðust vonum framar, vona ég. Prófin sem ekki eru búin mun ég vona að heppnist framar vonum. Vonandi.

Koma svo, krakkar! Eitt komment, eitt komment er allt sem ég þrái! Annars álykta ég að þetta blogg sé að deyja.

Doddi
-Með dauðahryglu.

Sálarhvíl eftir hugarvíl

Það er fátt, ef nokkuð, til betra að setja á fóninn en Django & band hans þegar steikir kálfasnitselið og flippar pönnsunum. Jú, rólyndi er kjörorð helgarinnar. Lærdómur hefur verið hófnógur, og tímabilið frá síðustu færslu einkennst af "feel doth it good, and the sun shineth, and mine arse swing'th as the arse of the swing God himselfe doth swing", svo ég vitni í sjálfan mig.

Prófkvíði, segðu frekar 1/prófkvíða. Prófléttir. Síðasta vikan í skólanum fór í óþreyjufulla bið eftir upplestrarfríi, kannist þið ekki við þetta, eðlu lesendur?

Fór á tvo geðveika tónleika um helgina. Útgáfutónleikar Garðars Thors Cortes, (plögg í boði Einars Bárðarsonar) voru í gær. Lagavalið var kannske ekki með klassískasta móti, en váááááá hvað maðurinn syngur! Jahve sé prísaður, og allar hans geitur! Karlinn fékk að sjáfsögðu standandi klapp eftir flutninginn, og á eftir hverju lagi sprakk út gífurleg klappflóðbylgja að síðasta tóni nýslepptum. Glæsilegt, svo ég segi ekki meira. Mútter spilaði í bandinu svo ég fékk að heilsa upp á kempuna baksviðs, og ekki var að taka eftir neinu egói í meistaranum. Það þykir mér ótrúlega aðdáunarvert, enda skilar það sér í flutningnum. Til að tónlistarmaður flytji frábærlega vel þarf hann ekki aðeins að vera góður á hljóðfæri sitt, heldur verður hann að vera laus við egó. Það er alltént mín skoðun. En nóg af því.

Hinir tónleikarnir voru ekki svo gríðarlegir, en þó frábærir. Þar söng Áskirkjukórinn í aðventuprógrammi í Áskirkju í kvöld (í.). Svakalega flottur kór þar á ferðinni. Þó átti ég erfitt með að halda niðri í mér hlátri undir lok flutningsins, þar sem nokkrir eldri menn supu hveljur djúpt ofan í kok með markvissu millibili. Það minnti nefnilega óheyrilega á rýt villigaltar. En það er jú eitt fyndnasta hljóð sem fyrirfinnst á jörðu, sérstaklega í þessu helga samhengi, maður varð bara að vera þarna.

Megi prófin brosa við ykkur, höfuðskepnur góðar.

Jólaglöggur

Loks, loks! Nú er kennslu fyrir jól lokið og við taka jólaprófin. Ekki er alllaust við að nokkur óþreyja hafi komið upp síðustu viku skólans, sem ég tel að betur hefði verið varið í upplestrarfrí. Það segir sitt um hektík ársins að þegar ég kom heim í dag, í lok annarinnar hlammaði ég mér í dyngju mína og svaf værum blundi í sex tíma, vaknaði svo klukkan níu um kveld og fór skömmu síðar að sofa. Prófin leggjast nokkuð vel í mig, en þó segist ég ekki hafið hafa haft nægan tíma til að stunda námið. Þetta er þó í raun rugl og bullumsull; ef ég hefði lifað spartverskt hefði ég auðla (andst. trauðla) getað stundað námið betur, en allir menn þurfa sína hvíld með reglulegu millibili.

Engin kóræfing í tvær vikur. Hvernig skrimtir maður á því, mér er spurn? Ef ég á ekki að sökkva ofan í Hindúisma og mannát verð ég að finna mér eitthvað annað til upplyftingar, og það skjótt!

Allar uppástungur eru vel hafnar. Flljótt! Áður en ég kafna í pappírsflóði efnafræði-og stærðfræðilesturs!

Þossii!!

Þorsteinn átti afmæli á fimmtudaginn, og telst því samkvæmt öllum helstu mælikvörðum vera átján ára (Þrym-Trúglátar myndu þó segja hann vera 3 og hálfs Garþronks alinn, en ekki skal tíðrætt um Þrym-Trúgláta þar sem þeir hafa sáralítið vægi í nútímasamfélagi þenkjandi manna). Nú er þessi glæsilegi dökkfexti gæðingur löggildur til brullkaups, "Kallinn er heitur, fáið ykkur bita áður en hann klárast(sic)"(Aristóteles), og ættu þeir sem hyggjast stunda manneldi til kynbóta að fá a.m.k. eitt undan "Fagra-Blakki" á meðan færi gefst.

Þossi, þú ert svo on fire að Fabio sjálfur legst út í horn og kjökrar af minnimáttarkennd í návist þinni.

Þessi dama féll í yfirlið af einskærri frygð er hún bar Þorstein augum. Þorsteinn sést ganga frá glugganum.

Nú bera gestir að dyrum... meira seinna

Varðandi bumb

Ég hefi bumbaður verið af Þorsteini. Ekki veit ég hver fann upp á "Bumbi", en það felst í því að sá sem er bumbaður skal þylja þrenn drykki og þrenn tyggvanleg matvæli sem hugkvæmast sér. Værsgú.

Lögur
1. Íslenzkt fjallavatn, lífselixírinn kjarngóði.
2. Skoskt eyjaviskí, þvag stríðsguðsins. Namminamm! Bragðast eins og skosk gleði.
3. Dr. Pepper, sem hvarfast svo yndislega við gráðaost í munnholi voru.

Smjattó
1. Roquefort. Myglaður, safaríkur og rammheiðinn.
2. Lamb. Alltaf gott að jórtra á sakleysingjunum.
3. Ég. Gómsætur.

Humm. Ég held að bumbspírallinn staðnemist hjá mér að sinni. Leyfum öðrum að baða sig í honum.

Fréttir: Embættismannaferðin var sveittari en offitusjúklingur í kapphlaupi upp fjall vaxið frumskógi á flótta undan sverðtígri. Mjólk Heiðrúnar fyllti gnægðarhorn sumbllystugra, en þó var höfundur hófsamur og maklegur að vanda. Meira skal ekki sagt í bili, enda um gríðarlegt subb-og svallorgíueip að ræða. Seinna verður komið með nákvæmari lýsingu á ferðinni.

5. X- Sjaldan fellur feitin langt frá steikinni.

Nú finnst mér tími kominn til að ræða um bekkinn minn, 5.X. Við fyrstu sýn gæti svo virst sem í honum væru aðeins úrbeinuð lúðuflök sem grúta út kalkúlus, en svo er ekki. Ég nefni dæmi. Í bekknum finnast meðal annars:

Öryrki (MC)
Flugmaður
Handboltamógúll
Sveitt góður píanisti
Sveitt góður bassaleikari
Sveitt góður Tommi

Bekkjarandinn virðist vaxa ört, líkt og massi eindar sem nálgast ljóshraða. Þó er hér ekki öll sagan sögð, því allir X-ingar lifa tvöföldu lífi. Á daginn leysa þeir stærðfræðidæmi. En þegar sólin sest klæða þeir sig í kevlar-spandexið og berjast gegn ranglæti. Þeir eru X-menn.

Hvur veit, kannski skrifa ég niður æfintýr þeirra síðar. En nú er klukkan orðin margt, og spandexið er þröngt um mittið. Ég uni mér aldrei hvíldar! Með diffrun skal durgum benjar þremja. Sofið rótt, já rótt. Því X-mennin vernda ykkur vökulum augum og vel skilgreindum reikniaðgerðum.

Speyti-Mbotos þáttur blámanns hinn síðari

Svá var það, að einni náttu eftir átveislu þá gríðarlegu er viðhöfð var úr búk Eggbélnis, að árla morguns, þó fyrir dögurð, en þó eftir sólrisu, en þó ekki svá mjög löngu fyrir dögurð, að gríðarleg hjörð Gór-Trylla þundraði í átt að þorpi Speyti-Mbotos. Merkti Mboto það snöggvt, og stökk á bak Fagra-Grá með spjöt allmörg í farteskinu. Þá gaurg Speyti-Mboto til Fagra-Grás: "Búbblíbíírdídí-úkk. Aíí!" (innskot þýðanda: á Kawamba-buhd-buhd-powalöbsku þýðir þetta: "Nú er lag, frómi vin! Nú skal spjótsgeirinn í spalir ok skarpt speyta! Ríðum, ríðum og rekum yfir sandinn!")
Það var sem við Fílinn mælt að hann stökk sem mús á fjórfættu stökki því, er aðeins færustu fílsknapar fá náð. Upphófst þá þröm mikil, og féllu Gór-Tryllin í hrönnum fyrir speytingum Mbotos, sem ýmist lagði til þeirra eða skaut. Tók eitt Gór-Tryllið upp grettistak allsvakalegt og orp því að Mboto af nákvæmni og afli. Mboto merkti það og lét Fagra-Grá stökkva þrefalda hæð sína í loft upp, svo bjargið hneit fyrir bringuspalir Gór-Tryllis eins er þar fyrir aftan stóð svo sundur tók búkinn. Svá stefndi Mboto fíl sínum í loftinu þannig að hann lenti á höfði Gór-Tryllis þess er bjarginu varpað hefði (hafa skal í huga að Gór-Tryllið er sjö sinnum stærra en fíllinn). Lagði hann spjóti í höfuð óargadýrsins svo út tók um kjálkann. Hratt þar út blóð allmikið og lést dýrið samstundis. Stökk þá fíllinn af skrýmslinu, og var Mboto ófeigur. Stundum tveim síðar hafði hann vegið sex tygi Gór-Trylla einn síns liðs með kókoshnetum, brenndum akasíuspjótum og Orrustufíl. Uppskar hann og mikið lof fyrir þetta, og át mikið, og varð sæll, og ölvaður nokkuð er hann svalg lifrarmjöð Gór-Tryllisins, en hann þykir hið mesta lostdrykki meðal vínsmakkara.

Þó er hetjudáðum Speyti-Mbotos á engan veg fullýs hér, kannske verður sagt frá viðureign hans við Sebrakrókódrekann ógurlega, eða hetjudáðum hans gegnt brynvörðum sænskum Flug-Elgjum.

Nóg í bili, meira kemur eftir eftispurn. Sem er líklega engin, þegar út í það er farið.

Speyti-Mbotos þáttur blámanns

Kwamba hét maðr. Hann var bur Siwale hins digra og hét móðir hans Kwa'bahawatb hin fríða, faðir hennar var Mannáts-Bahawatbib, sá er hafði öðlast frægð og mikinn drengskap, og mikið lof, og allmikla vömb, þar er hann át Khtbathb-ættbálkinn í heilu lagi á sokkabandsárum sínum.

Kwamba kvæntist Sigfríði Hilmarsdóttur hölds, en varði sambúð þeirra eigi lengur en vetur einn. Fór þá Kwamba utan frá Hrútafirði til heimanlands síns, á sléttum Kawamba-buhd-buhd-powalabab, þar er nú nefnist Zwaziland, með bur sinn. Bur hans var nefndur Mboto, og þótti hann strax í æsku sinni fremstur manna í öllu atgervi. Var hann sundmaður góður, sprettharður, hlaupari góður og léttfættur þá er hann hratt þurfti yfir að fara. Var það og mál manna að Mboto væri hlaupari allgóður. En sú var list Mbotos megnst að hann gat spjóti varpað þúsund faðma án áreynslu, og var því nefndur Speyti-Mboto. Nýttist þetta ættbálki Mbotos vel.

Dag einn, er Speyti-Mboto gekk til fílaveiða, sóttist að honum mannýg tröll-górilla. Var óvætturinn þrír tygir faðma á hæð. Slík voru ferlíki til í þá tíð, er váru afsprengi górilluapa og trölls. Einnig fundust þar afsprengi simpansa og trölla, en þóttu þau eigi svá ógnvænleg. Lét skrýmsl þetta illum látum flestum, ef ekki öllum, og gaurg (garga í þt., forn mynd) að Mboto: "...Auurgh! Ug!!... Öhh!". Speyti-Mboto skildi tryllsku, svá og Górill-Tryllskar mállýskur allar, og skildi því mál skrýmslsins: "Ungi maður! Hafið þér eigi numið hina eðlu list kurteisinnar? Hvers skulumk vér gjalta, að vér þolum þér ósvífurni yðvarra á lendum vórum? Mér er það skapi næst, að ég eti þig nú!"

Eigi hafði skrýmslið sleppt gargi sínu er það lagði til Mbotos loppu allmikilli, rúman faðm í þvermál. Mboto vék sér undan og speytti skrýmslið með spjóti sínu, og hneit það í kok því ofan, svo í gegn tók botninn. Féll skrýmslið samstundis.

Er Speyti-Mboto, fyrir tilstilli góða fílsins, hvern hann þekkti ágætlega, og var honum vel kunnugur, og Fagri-grár hét, dró hræ Gór-tryllunnar að bæjardyrum höfðingja þorps síns af kostgæfni og föðurlandsást, uppskar hann og mikinn fagnað.

Þó var Yggwa hinn djúpspaki, andalæknir þorpsins, hvumsa á svip og allskelkaður. Hváði hann nauðsyn þess, að fella dýrið. Sagði hann Gór-tryllið heita Eggbélni hinn fláráða, mikils metið og vinsælt Gór-trylli í Gór-trylla hópi. Óttaðist hann, að frændur Eggbélnis myndu hefndum fram ná vilja innan skamms...

Framhald síðar!

Engrish

Ah.. fátt er fyndnara en þegar Japanir sem eru lélegir í ensku spreyta sig á næstástkærasta, næstylhýrasta málinu. Fjöldamörg dæmi eru um þetta..



Hahaha!

Hohoho!



Úff! Þetta er bara of fyndið, segi ég. En núna krefst stærðfræðigyðjan ástar minnar. Góða nótt.

Einar Finnsson

Í kvöld uppgötvaði ég hlut sem hryggir mig gífurlega, er ég las bloggsíðu vinar míns. Ég hef misst samband við besta vin minn, og það sökkar. Til útskýringar máls míns skal ég segja frá Einari, miklum heiðursmanni.

Ég kynntist Einari í fyrsta bekk í grunnskóla, og það mætti með sönnu segja að við hefðum verið eins og samlokur allan grunnskólann. Á hverjum degi fórum við saman heim og lékum okkur, spiluðum tölvuleiki og töluðum um allt milli himins og jarðar. Þó svo við værum um margt fáránlega ólíkir voru vináttubönd okkar þau traustustu sem ég man, og líklegast þekkir enginn maður mig betur en hann, sem og öfugt.

Það sem á milli kom var breyting í mér, já, ég tek sökina alfarið á mig. Þegar líða tók á tíunda bekk óx innan með mér þörfin fyrir að kynnast fólki, sökkva mér ofan í tónlist og vera í félagslífinu. Þegar við fórum svo saman í MR komu fram jafnvel meiri öfgar í þessu. Við Einar, Kolli og ég vorum einu strákarnir úr Austó sem fórum í MR. Einar og Kolli höfðu takmarkaðan áhuga á félagslífinu, sem er fullkomlega réttmæt afstaða í sjálfu sér, en ég ekki. Mig langaði að þekkja og þekkjast fólki í þessum skóla, fólki sem heillaði mig frá upphafi.

Ekki þarf lengi að segja frá því, að ég sökkti mér af fullum ofsa í félagslífið, kynntist þeim sem ég vildi kynnast og varð sáttari með líf mitt því meira sem ég stundaði það. Við Einar áttum nokkra sameiginlega vini, þar af tvo höfðingja, þá Darra og Þossa, en þeir höfðu verið með okkur í 3. G, en þó urðu vinahópar okkar óhjákvæmilega mjög ólíkir. Að sjálfsögðu þroskaðist Einar í eigin áttir, eins og allir menn gera. Mér til sorgmæðu uppgötvaði ég að hann þarfnaðist félagsskapar míns ekki lengur. Þó höfum við haldið vinskapnum eins og hægt er, en eitthvað hefur breyst á mikilvægan máta, og er því verr.
Mér finnst eins og ég hafi misst besta vin minn. Vittu það Einar, að ég elska þig sem bróðir, og mun alltaf. Ég vona bara að þú sért sammála mér.

Ég sé ekki eftir þeirri leið sem ég hef valið mér í lífinu, en ég sé eftir þér, kæri vinur.

Vits er þörf, þeim er víða ratar.

18. Sá einn veit
    er víða ratar
    og hefir fjöld um farið
    hverju geði
    stýrir gumna hver,
    sá er vitandi er vits.

Verður maður ekki að bukka sig fyrir fornri visku? Jú, það verður maður nefnilega að gera, því ekki mun vera vitnað í Dr. Phil eftir níu hundruð ár. Sönn en óþægilega hreinskilin skilaboð Hávamála eru eitthvað sem allir kjarngóðir Íslendingar ættu að taka til sín.

Gaman nýlega, mikið sofið. Hvíldar var þörf, þeim er hvatki út fleppaði. Gott skemmterí í kvöld, hélt frábært partí sem þurfti reyndar að rýma fullsnemma sökum args nágranna. Já, Guðný, far þú í fúlan pytt! Í fúlan pytt segi ég. En þó lést mér bugur öngvur af því, sem endranær, og sótti ég sumbl (áfengisfrítt hjá mér, að vana) með valinkunnum heiðurstöppum niðri í bæ. Sem verður oft súrt epli, en ekki í þetta skiptið, onei.

Jæja, nú rís sólin bráðum. Ástralir koma heim úr vinnunni.

Nú hefur síðasta ófleyga setning þessa pistils baðað út vængjum sínum, stýfðum af klénheitum og slyddulegum talmálsstíl. En hlutir sem baða út stýfðum vængjum í von um flug eiga það einmitt til að hrapa og verða að blóðugri klessu fiðurs og líffæra á sléttum gleymskunnar. Sem er vonandi.

Góða nótt.

Lognið á eftir storminum

Úff! Úff. Úff!

Vá hvað ég hef haft allt of mikið að gera síðustu tvær vikur! Ég er ekki búinn að hafa tíma fyrir kristilegan nætursvefn í fleiri daga, og er í náttgalsa ævi minnar.

Á síðustu dögum hef ég:

-Borðað gráðaost í beinni
-Handfjatlað um tvær milljónir reiðufjár
-Sofið.. nei, reyndar frekar lítið af því
-Vegið dreka allmarga, sama og venjulega
-Drukkið tylftir lítra af gosi
-Ekki farið í sturtu mjög lengi
-Ekki haft tíma til að umgangast vini mína, en römm er sú taug og seint mun slitna
-Reitt skegg mitt í stressi og álagi. Ágálgi!

Nú lít ég til langþráðs svefns með löngunaraugum... smá svefn í haus er nauðsynlegur til að halda geðheilsunni, sem var jú af skornum skammti til að byrja með.

Menn vikunnar eru:

Aríel, fyrir að lána okkur tölvuna sína og selja miða með okkur af einskærri göfgi
Haukur Homm, fyrir að vera ótrúlega frábær gaur, og að róa mig niður í mesta stressinu
Restin af stjórninni, þau eru æðigæði.
Frimmi og Bjöggi, þyngdar sinnar virði í rauðagulli! Topppelar þar á ferðinni.
Og allir hinir.

Þetta var ein hefðbundnasta færsla hér í langan tíma. En örvæntið ei! Fleppstuðull mun verða í réttu hlutfalli við hressleika.

Góða nótt, og vá, ég hef aldrei meinað það eins mikið og nú. Góða nótt.

Hann-Mann

He-Man er yndislegur ljósdepill í menningarsögunni. Ég hef ákveðið að skrifa sögu um þennan vanmetna snilling.

Adam hét maður, bur Randvers og Márlindu. Þá er Adam þramdi bölverk Beinmunds á bak aftur var afl hans svá mikið, að enginn maður gangandi né skríðandi, né sitjandi í stól eða á steini, eða standandi, hvorki á steini né á öðrum fleti, var honum jafneflingur. Svá mikill var máttur Adams, að hann var nefndur Hann-Mann. Einn dag gekk Hann-Mann til hellisdyngju sinnar til sváfu. Þá merkti Hann-Mann grís nokkurn, er mælti til hans. Svá var þessauki gáfa Hans-Manns að skilja mæli villtra dýra, sem og alidýra, sem og annarra dýra sem hvorki teljast villt né alin. Grísinn mælti: "heill þér, Hann-Mann. Glundræði er í heimanbæ mínum! Kónar Beinmundar hafa hneppt grísi mína í þrældóm. Næst þykir mér, að þú skulir til hólms arka."
Ekki hafði grísinn fyrr orði sínu sleppt þegar Hann-Mann greip um hjöltu sverðs síns, er Gráskalli hét. Þá lyfti hann sverði sínu til himins og gargaði allgífurlega: VIÐ MÁTT GRÁSKALLA! MINN ER MÁTTURINN! Kattlingur Hans-Manns, hver hafði hvílst á steini nokkrum varð grænn á hörund og trölljókst í stærð, auk þess þaktist hann brynplötum allsvakalegum, sem og gat hann varpað leisergeislum um augntóftir sínar. Mælti þá Hann-Mann: "kom þú, Þrumu-Kisi. Látum oss þremja Beinmundi alla þröm þá, er ek þramið fæ." Hann-Mann sté á bak Þrumu-Kisa, og geystust þeir út í sólsetrið á slíkum hraða, að hross hefðu ekki við þeim, þó fimm tygir hlypu saman.

meira síðar, sofa núna.

Varðandi klukk

Þossi klukkaði mig. Því er ég skyldur til að segja frá fimm hlutum sem fáir vita um mig.

1. Ég fæddist rauðhærður með krullur. Sömuleiðis pabbi, hann var líka ljóshærður á unglingsárum og er núna alveg dökkhærður.

2. Á hnakka mínum er einskonar dúnn, og hefur þar verið síðan ég var örlítið mannakorn. Dúnninn líkist hári, en er þó ærið ljósari og mýkri.

3. Ég bjó eitt sinn í Bandaríkjunum í eitt ár. Það var afar gott ár, góður skóli. Samt, ótrúlega furðulegt samfélag. Þar lærði ég ensku af Spædermann í sjónvarpinu á 3 vikum. Neyðin kennir mállausum dreng að tala, segi ég.

4. Í móðurætt minni voru við fæðingu mína tveir Þórarnar fyrir. Því var ákveðið að ég skyldi ekki vera kallaður Tóti II. hinn yngri, heldur Doddi. Það nafn hefur algerlega grætt sig við mig. Margir hágæðabrandarar hafa sprottið út frá nafni mínu, svo sem Doddi koddi= Þórarinn svæfill, Doddi, doddi á rauða-gula bílnum glaður fer (haha! hann heitir nefnilega líka Doddi ,hahaha!).

5. Frá barnsaldri hef ég lifað og hrærst í ævintýraheim hugskota minna. Ein afleiðing þessa er sú að ég var afar afkastamikill teiknimyndasöguhöfundur á efri árum grunnskólagöngu minnar. Margar teiknimyndasagnanna uppskáru miklar vinsældir meðal árgangsfélaga minna, og helst þeirra var Goðsögn Kindarmannsins. Eftir útgáfu hennar, auk framkomu í búningi bóndans Vall-Sturlu á grímuballi, var ég nefndur Doddi kind. Þetta viðurnefni hefur svo haldið sér til dagsins í dag.

Næstur í klukkunarröðinni er Kári! Og Kristján! Haha! Ég veit að það er bannað að klukka tvo í einu, en ég er villtur.

Comedian Harmonists: sendir að ofan!

Ég vil vekja athygli lesenda á hinni vægast sagt ótrúlegu sönggrúppu Comedian Harmonists. Um er að ræða þýzkan sextett, þ.e.a.s. einn píanista sem útsetur líka, og fimm söngvara, tvo tenóra (annan hærri), tvo barítóna og einn bassa. Sveitin var upp á sitt besta á 3. og 4. áratug 20. aldarinnar, og var ferill þeirra nær gullinn frá byrjun. Þeim sem vilja fræðast meira um þá bendi ég á

þetta.

Þeir eru alveg yndislegir, þessir pelar. Ef þú ert einhver sem ég þekki máttu endilega fá tvo feita safndiska með þeim lánaða hjá mér hvenær sem er. Breiðum út boðskapinn!

Það var líklegast ekki fyrr en ég hlustaði á þá að ég fattaði hve undurfagurt tungumál þýzkan er...

Annars gott að frétta. Sit hér um miðja nótt eftir góða spretti í afmæli Steindórs Grétars. Á morgun skal þó gjalda fyrir leti dagsins í dag. Fyrir hverja synd bíður hegning! Stærðfræði! Njála! Beittar spýtur! Ég skelf nú þegar.

Check thineself before thou wreckest thyself, dude.

Júterpa

Stundum verður maður einfaldlega að fallast á kné fyrir Júterpu, músu tónlistarinnar. Fátt, ef eitthvað, veitir mér jafnmikla gleði og tónlist. Ekki margir deila gnægðri ánægju minni af söng, en þó eru fjöldamargir mun betri söngvarar en ég. Lengi hef ég gælt við þann draum að setja á fót söngkvartett, en vinir mínir hafa annaðhvort ekki áhuga eða tíma til þess. Líklegast áhuga. En ég læt það sem vind um eyrun þjóta! Lúðraþyturinn skal þraminn úr lungum sönghæfra smásálna! Vá hvað ég elska annars sögnina "að þremja" (eins og kenningin í vísu Egils Skalló: þundr þremja-vandar, sem þýðir þá drunur stríðs-vandar).

Já, með sanni má segja að ég sé mikill lífshedónisti á alla hugsanlega kanta. Mér er óheilbrigð ánægja af afar mörgu. Þó ekki af öllu.

Rústaði stærðfræðiprófi í dag, mikil gleði.
Ars longa, vita brevis. Hefur sjaldan átt eins mikið við og núna, enginn tími til neins!

Tónskáld dagsins er Rachmaninov, sérlega eru píanóprelúdíur hans leiknar af Ashkenazy í spilun.

Gott er að skemmta sér.

Já, krakkar mínir, það er svo sannarlega geðheilsunni til framdráttar að sletta úr klaufunum, svona einu sinni og endranær. Hér sit ég undinn en sáttur eftir ræðukeppni, rabb, skankaskak, tebó, meira skankaskak, og bæjartölt með valinkunnum andans mönnum.
En vá, þessi ræðukeppni.

Þetta var nú soldið trist, er þaggi?
Ræðulið MR mætti á svæðið í fullum herklæðum, vopnað eggvopnum brýndum á hverfisteini mælskunnar og þungum gaddakylfum rökfestunnar. Þau komu tilbúin fyrir orrustu.

En það eina sem mætti þeim þegar á staðinn kom voru hálfkveðnar bögur og slyttingsleg rök.. ef MH-ingarnir komu þá með nokkur rök í einhverri ræðu þeirra.

Þetta er nú soldið trist. Jafnvel móðgandi, að þeir skuli ekki einu sinni hafa sent almennilegt ræðulið á móti okkur.

Annars verð ég að óska ræðuliði MR hjartanlega til hamingju með geðveika frammistöðu. Auk þess skal þakka þjálfaranum, auk Gunna og Darra.

Í keppninni voru gefin sirka 2100 stig. Þar af fékk MR 900 stigum meira en MH. Ekki gott, meine Sterneliebchen, ekki gott.

Annars gott að frétta. Gaman gaman. Gaman að hitta vini sína aftur! Maður vill gleyma því í amstri skóladaganna.

Peace.

Argur

Urg. Stundum finnst mér lífið snúast í höndum mér, líkt og feitiborinn áll. Að minnsta kosti á ákveðnu sviði. Mikilvægu sviði.

Nóg sagt.

Hér kemur annars smá leirburður:

Skenk mjer Jesúm, sálarhvíl
skotinn er með kúpiðs píl,
Steyt ei upp í botn minn stíl,
syndara í hugarvíl.

Hjálp þú oss að forðast hjóm
helgri raust og glöðum hljóm
Fyll þú oss með kurt og fróm
fjálgur Jónas Krísóstóm.

Busaferðin

Já, hér sit ég úldinn og úrundinn, en afar sáttur. Busaferðin 2005 stóð yfir um helgina, og vá hvað hún var hressó. Í raun voru þetta tvær ferðir í röð, bekkir A-E á föstudag-laugardag, F-I á laugardag-sunnudag. Flenniskemmtilegur árgangur, það verður seint tekið frá þeim.

Klikkað stuð, sungið og leikið á gítar frá komu til sex um morguninn. Margt rætt og margt hlegið. Óskeggvaxta busalingar trítluðu um gólfin og léku sér við fiðrildi meðan við suðum pelsur þeim til saðningar, seinna kepptu svo bekkirnir sín á milli í ýmsum leikjum (þið munið eftir þessu). Síðan fór mikill tími í að kynnast fólki og að spila og syngja. Fullyrða má, með nokkurri vissu, að Haukur Homm hafi farið á kostum í ferðinni, eins og honum einum er lagið. Eins og áður hefur sagt verið var sungið og spilað fram á rauða nótt, skriðið upp á dýnu um hálfsjöleytið. En hvað svo? Næsta dag endurtók sagan sig! Þvílíkt rugl. En vægast sagt gaman.

Það kvöldið var leikinn leikur, sem hin eðla stjórn Herranætur kunngjörvði okkur. Klara, þú veist hvaða. Svo er alltaf fyndið að kitla Svanhvíti. Sama uppi á teningnum það kveldið: sofnaði á leikfimidýnu um hálfsjöleytið undir værðarvoði mínu grænhyrnda eftir langt spjall og synglisöngl.

Ég gæti fjasað endalust um þessa ferð, en ég mun hlífa ykkur þeirri lönguvitleysu af einskærri samúð.

Lifið heil, dúllurnar mínar.

Síðustu tveir dagar í hnotskurn dróttkvæðis.

Sóttumst sumbl að náttu
sálar heitt brann bálið,
skönkum ört em skenkti,
skreið þá Ás um Breiðvang.
Reis úr röðull austri
rammt var geð svefnskammt,
huga skal hag þremja
hegrans söng tegra.

Vafstur

Mikið vafstur er á höfundi þessa dagana, en góðvafið þó. Sólarhringurinn skiptist í: 1. sofa frá 12-7:40, 2. skóli frá 8:10-14:30, 3. skólafélagsvinna frá 14:30-17/18, 4. lærdómur til miðnættis með matarívafi.

Mikil gleði, mikið grín. Fjölþjóðleg heimadæmi og lútuglymur einkenna daginn í dag, þar sem Tæland sendi fulltrúa sinn í dæmasafn helgarinnar. Vinna! Vinna! Vinna!

En eins og Hippókrates kunngjörvði forðum: "All work and no play make Jack a dull boy". Sannleikskorn, nei, baðströnd sannleikskorna felst í þessu Axíomi Hippókratesar. Því skal trallað allhvað í nátt, og ekla verður eigi á limaskaki. Staðreynd!

Busarnir, já. Busar, busar. Busar.... Busar hafa flætt inn í höfuga og lakkaða ganga Skólans eins og hægðalosandi búðingur. En það eru að sjálfsögðu þeir sem munu skíta á sig á fimmtudaginn, sumir vegna hræðslu. Aðrir hafa ekki verið vandir af bleiunni, en það tollerast allt af þeim.

Hlakka til að slappa aðeins af... en það verður líklega ekki fyrr en ég legst til hinstu hvílu.
Lifið heil, elskurnar.

Menntaskólinn að Lækjarhnjúkum

Skólinn er settur, bekkirnir hafa verið skipaðir og morkinskinnurnar þeytast út úr prenturunum. Skólasetningardagurinn var bráðskemmtilegur en mjög hektískur. Líst ágætlega á bekkinn, að sjálfsögðu eru ekki bara súrrandi fleppaðar manngerðir á eðlisfræði eitt, en við öðru mátti ekki búast. Við lentum í góðri stofu á jarðhæð Gamla Skóla með góða kennara. Vesalings Ármann Jakobs, hið andlega skrúðfygli, sem bað um að kenna sömu bekkjum og í fyrra á þessu ári fékk sömu bókstafi. Þannig eru aðeins sárafáir úr 4.X í 5.X, en Ármann er að mestu leiti fastur með svitfeitla nerði, þar á meðal mig. Sem þruma úr heiðskíru lofti kom sú staðreynd að ekkert var sett fyrir í stærðfræði á fyrsta degi. Lognið á undan storminum, býst ég við.

Frááábært að hitta elsku MR-ingana aftur, í allri sinni dýrð og fjölbreytileika; fjölbreytileika sem líkist vafalítið því er einfættur dvergur á þríhjóli neytir sýru er hann lítur gegnum hviksjá á sólarlag í Indusdal.

Áskorun

Mikið finnst mér fyndið hvað stelpur fá miklu fleiri komment á síður sínar en strákar. Þetta hefur í sjálfu sér ekkert með gæði skrifana eða venslaþensl höfundarins, einungis það að stúlkur eru duglegri að merkja við hjá vinkonum sínum. Toppurinn er þó líklegast síðasta færsla hæstvirtrar Arngunnar, með 31 athugasemd. Sem eru álíka margar og flestir strákar fá um eins árs tímabil.

Arngunnur. Ef þú nærð hundrað, já hundrað athugasemdum á færslu, skal ég marséra upp og niður Vonarstræti klæddur sem sæbjúga.

Bamboocha

Bamboocha, auglýsingaherferð Fanta, var að miklu leyti algert flopp. Drekkum Fanta, verum Bamboocha kveikir ekki á neinni peru hjá mér eða nokkrum sem ég þekki, en þó fannst mér merking orðsins Bamboocha afar skemmtileg. Þar sem eyjaskeggjarnir í auglýsingunni töluðu afbjagaða og óskiljanlega ensku skal ég hér betra ensku þeirra.

Maður nálgast hawaiiíska eyju á einæringi, glaðhlakkalegur með bústið afró. Annar maður, líkur í útliti, þó feitari, heilsar honum hlæjandi:

[þar sem ég man ekki nöfn mannanna í auglýsingunni bý ég til ný.]

"Hail, Ulysses. I have hither come from the sundering seas to inquire of thee if thou, in thine magnificent generosity and noble spirit, wouldst join me to voyage upon yon ocean in mine humble flagship?

Well met and hail to thee also, brave Prometheus, my portly friend. Indeed, it is a day in which one wouldst enjoy frolicking upon the courts of Poseidon, and the Sun God smileth, and beeth at great joy, for he showest us his radiant face upon this third day of the month of the Aardvaark. Speak to me then, O Prometheus, whither hast thou bethought thineself to sail yon boat?

No place have I reckoned in this respect, Great Ulysses, nor a waterway through which to navigate thenceforth. Nay, I wish only to meander and mirthfully sing "Wheeeee". This musing beeth beknownst to me as Bamboocha.

Aye? I must tell thee, mighty Prometheus, that though I have sailed the sundering seas, defeated the enchantress Minax and eaten dragon brains, I have not in all of mine numerous exploits encountered this expression. I beg of thee, O wise Prometheus, bespeak unto me its meaning, that I might glean knowledge!

Indeed, fabulous Ulysses, I shall explain to that Bamboocha meaneth to eat life with a large spoon!"

Þetta er ansi gott mottó: éta lífið með stórri skeið. Akkúrat! Lifa lífinu lifandi.

Heilagur Jóhannes Kristostóm og hans litúrgía sé með oss!

Sumir hafa sagt íslendinga hafa keimlíka tónlistarsál Rússum. Þetta myndi útskýra hve vel öðrum þjóðum þykja Íslendingar spila Síbelíus, jafnvel jafn vel og Finnar. Reyndar er Síbelíus finnskur, en athygli skal vekja á að Finnar eru allúgrískir, en úgríska er aðeins gríska með ú-i skeyttu framan við, og Rússar eru jú grískt-orþódoxkir. Ástæðan fyrir því að ég vek athygli á þessu er hversu beinu sambandi ég næ við t.d. Tchaikoffsky og Rachmaninov, eða bara rússnesk þjóðlög og flotta rússneska /fyrrv. sovétríska kóra.

Ef til vill mætti kalla þetta "hina Norrænu sál"? Reyndar verð ég að taka hin goðmögn tónskriftanna með í reikninginn, en eins og flestir ættu að vita voru flest þeirra ekki rússnesk.
Þau verk Rachmaninovs sem ég ætlaði að minnast á fyrr í færslunni eru Vespers Op. 37 og Liturgy of St. John Chrysostom, Op. 31, eða Kvöldsöngvar og Tíðagjörð Heilags Jóhannesar hins Gullmynnta (já, án gríns). Verkin syngja Dumka, ríkiskór Úkraínu, og hinn Sinfóníski ríkiskór Rússlands.

Þessi verk tengja sig beint í hjartað í mér, svo ekki sé meira sagt. Ég er ennþá að leita að diski með karlakór St. Basilskirkjunnar sem söng hér um árið.

Svo er skyr líka gott.

Óhagstæður samanburður

Æ hvað mér þykir leiðinlegt að kunna ekkert á bloggsíður... Ég var að skoða hina nýbökuðu, glansandi síðu Arngunnar (konungleg fleirtala ætti hér við) og sá í einni hendingu hvu hjákátleg mín eigin er. Lengi hef ég öfundað Arngunni af því að vera skemmtilegri bloggari en ég, en þetta var sem olíusletta á brennandi múlasna.
Nú er hennar líka orðin ýkt kúl! Ég íhuga að setjast í helgan stein...

Úje

Hér sit ég í náttslopp og fönka af áfergju
Góstbösterslagið á gítarinn...

Da es etwas fremdes
in deiner Nachbarschaft ist
welche rufst du an?
Geisterjägern!

Geister fürchten mir nicht, je.

Hú ha

Ú

A

Ef ég fæ ekki að dansa úr mér nýrun innan skamms missi ég vitið!

Fönkíheit komast greinilega illa til skila gegnum ritmál, en þið skiljið hvað ég er að hugsa.

Danmerkurferðin

Þar sem þrír heiðursmenn hafa hvatt mig til frjálslegri skrifa kemur hér frjálslegt skrif.

Miðvikudaginn 3. júlí fórum við Einar Óskarsson og ég (ef mig skyldi kalla) til Danmerkur. Dvöl Einars verður um nokkuð lengri en mín, því hann mun stunda nám við Idrethǿjskolen i Brǿnderslev til jóla.

Þá fannst okkur góð hugmynd að flippa saman í fjóra daga áður en hann héldi til nyrðra Jótlands, enda var það ástæðan fyrir ferðinni.
Okkur tókst að redda frábæru hóteli á afargóðum (n.b. afargóðum í einu orði sem áherzluauki) kjörum, þ.e.a.s. 250 kr. beynskar á nóttina. Ferðin var yndisleg á alla kanta, við röltum talsvert oft upp og niður Strikið, og auk þess stunduðum við allthvaðþúetakanntflatbökuhlaðborð helzt til grimmt. Um leið og heim var komið hóf ég matarafeitrun, sem sagt sneri ég mér alfarið að fiskáti.
Næturlífið í Kǿben var afar skemmtilegt, talsvert afslappaðra en það í Reykjavík. Kórvanir muna ef til vill eftir snilldarkaraókítöktum Kára Sighvats á Sam's bar í kórferðinni fyrr í sumar. Dönsku hnakkarnir sem komu fram að þessu sinni stóðu sig vel, en þó efast ég um að þeir státi Kára í sveittri sviðsframkomu og einskærri geðveiki..
Síðasta kvöldið okkar endaði á að verða það bezta. Þá fundum við loksins að kveldlagi borgarhjól okkur til afnota og yndisauka. Kvöldmatnum var frestað vegna hjólafundsins, en borgarhjólin eru nær alltaf upptekin, og hjólað var um öngstræti Kaupinhafnar í góða tvo tíma. Það var ekki fyrr en í þessum hjólatúr sem ég áttaði mig á hve ótrúlega falleg borg Kaupmannahöfn er. Sérstaklega man ég eftir bronzstyttu af engli niðri við höfnina, rétt hjá Litlu Hafmeyjunni. Þetta var í ljósaskiptunum, og við höfðum gleymt myndavélinni á hótelinu. Við áttuðum okkur á að við myndum ekki ná til baka fyrir myrkur, svo engar myndir náðust. Sem er synd.
Einar fór til Jótlands með lest klukkan ellefu næsta dag, og eftir að hafa fylgt honum að lestinni vissi ég ekki svo vel hvað ég ætti að gera af mér. Þá ákvað ég, í brjálsemis-og flónskukasti að fara strax á flugvöllinn, og lesa þar Karamazoff-bræðurna þar til flugvélin færi um ellefu að kveldi.
Þangað fór ég, og átti í hrókasamræðum um ekkert við leigubílsstýruna á leiðnni. Að sjálfsögðu gat ég ekki skráð mig inn svo snemma dags, svo ég neyddist til að bíða á ytri flugstöðinni í rúma sex tíma. Þar lummaðist ég um hina ýmsu járnbekki og leðurstóla er ég sökk dýpra og dýpra í Dostojeffsky, og var lesturinn aðeins truflaður af stuttum spássítúrum með ákveðnu millibili svo ekki færi að blæða úr legusárunum.
Öllum verð ég að ráðleggja að lesa þessa bók, því hún er ææði. Ég mun ekki kasta skömm á bókina með hjákátlegum tilraunum til lofsöngs, frekar læt ég það öðrum mönnum mér betri og gáfaðri eftir.
Á endanum var flugvélinni svo seinkað um tvo tíma, en ég var svo heppinn að hitta vinkonu mína úr Menntaskólanum, og iðkaði þar langþráðar mannlegar samræður eftir ellefu tíma grúfu og þanka. Svo lenti ég í Saga-klassasætum, en þau þykja fremur öðrum fluvélasætum hönnuð fyrir mannskepnur, en ekki Rhódesíska kast-dverga.
Já, og í Danmörku hafði ég keypt mér iPod (hljóðkút á Hellsku), en hann var mér því miður gagnslaus í Hinni Miklu Bið, verandi tómur.

Æðisleg ferð.

Getur einhver annar þýtt Ultramontanism yfir á íslensku? (nema Þossi, því ég hefi sagt honum frá hugtakinu)

Spádómur.

Eldur og brennisteinn! Asni Bíleams hefur mælt.

Blogg þetta er rotið. Já, líkt og Sódómu var til forna mun því verða tortímt af bræði Abaddons séu róttækar breytingar ekki í nánd.

Síðan þjáist af litleysi og athyglisskorti, en þó mest af ófrýnilegu andleysi höfundarins, sem kreistir út úr sér hvert sódómítaafstyrmið á fætur öðru, aðeins til að sprikla skakklepptum útlimum í skamma stund áður en þeir lemstrast í leðjuflóði erfðasyndarinnar.

Og minnist konu Lots, sem varð að saltstólpa er hún horfði yfir öxl sér á sauruga borgina rifna í sundur í heiftarlegri eldgeðveiki!

Horf ei til baka, heldur flý. Flý, og lítið aðeins til framtíðar, og þekkið aðeins vonina! Von um betri bloggfærslur í framtíðinni!

Síðan rær lífróður upp Viktoríufossa, Viktoríufossa úr hrauni og höfuðkúpum syndaranna!

Framliðinn sálufélagi

Jób sé oss næstur! Ég fann sálufélaga minn er ég hrein og skókst af hlátri við lestur Gerplu. Mæli með þessu.

Miskunn hilmis vall-hærðar fjörgva.

Góðviðrið virðist engan enda ætla að taka. Á hverjum degi kem ég heim þakinn ryði, steinryki og drekablóði, auk svita í boði Sólarinnar. Sjitt hvað ég ætla í stuttbyxni á morgun, því blessuð Sólin elskar allt en þó ekkert meira en að steikja vinnusama Menntskælinga.

Strætókerfið reyndist mér rýrt í dag, þar sem ég neyddist til að rölta frá elliðavatni út í Breiðholt til að finna mér einhvern strætisvagn. Þó var það mér til upplyftingar að sjá þrjár gullfallegar ljóshærðar stúlkur á heimförinni, sem tók tæpa tvo tíma.

Vááá hvað ég hlakka til að byrja í skólanum! Það verður fagnaður allgóður þegar höraldnir skólabekkirnir mæta afþreyttum botni daglaunamannsins.

Skín þú, Helíós! Lát geigðarbjarma þinn bylja á búkum vorum.

Geislabaugur

Nú hef ég komið hinu víðfrægða Haloscan kommentakerfi upp. Því miður virðast öll gömul komment hafa þurrkast út, og bið ég því ykkur að kommenta allduglega til að fylla í skörðin.

Stórmerki

Í Zimbabwe ríkir ófremdarástand. Robert Mugabe, forseti landsins, drýgir hverja heljarskyssuna á fætur annarri og lætur dólgslega. Hungursneyð ríkir sökum óstjórnar kempunnar, sem hefur á örskömmum tíma eyðilagt framleiðslugetu Zimbabwe á landbúnaðarafurðum.

Þó eru ekki allir íbúar Zimbabwe eins ólukkulegir. Samangoapar Bvumbasvæðisins voru í gleðilegu uppnámi í fyrrimorgun. Umsjónarmenn svæðisins voru furðu lostnir er þeir sáu apana dansa æsingslega auk þess að slefa óhóflega á meðan þeir fóru hamförum (ss. fóru stórfellt úr hárum) er þeir rykktust um jörðina í spasmakenndum tryllingi. Umsjónarmennirnir merktu einnig að sumir apanna slógu taktfast á bringu sér og orguðu af mikilli innlifun. En mest kom þeim þó á óvart þegar bumbuslátturinn / gargið auk dansins hætti skyndilega, og stór, gamall, forystuapi tók upp grasbítslærlegg, í hvern voru skorin göt af lystugleik, og blés kröftuglega í. Þar næst lyfti hann flautunni til himins og gargaði allhressilega í norð-norðvestur. Einungis einn sjónarvotanna, Sir Wimble Fitzgarfunkel, hafði skilning á athöfninni. Þrumu lostinn fleygði hann safarí-hatt sínum í loft upp og grenjaði svo undir tók í einglyrninu: "Ariel has returned from his year of being a foreign exchange student in the city of Nishny Novgorod, also known as Hólmgarður in the ancient tounge of Iceland, in Russia, whence he has flown by the means of an airplane whose owner's plane it is! So sayeth the monkey shaman."

Rondo bjargar deginum

Í dag kom mér óvæntur bjargvættur til hjálpræðis og geðsupplyftingar. Sá heitir Rondo og er útvarpsstöð á vegum RÚV. Stöðin segist spila klassík og djass, en þó heyrði ég varla eitt djasslag allan daginn. Þó kvarta ég ekki, því lagavalið var framúrskarandi fjölbreytt og gott. Sérlega þótti mér fyndið þegar á eftir enn einni klassíkinni kom tilkynningin "Útvarp Rondo- spilar líka djass". Næsta lag var svo gleðilegur píanókonsert sem átti ekki frekari samleið með djassinum en varadekk með hlébarða, þó þeir séu í raun sami hluturinn.

Svo vil ég benda á að tíðni BBC er 94.3, en það vissi ég ekki fyrr en í dag. Rondo er svo 87.7.

Í Kastljósi dagsins komu fram Eiríkur Jónsson og kona frá samtökum blaðamanna að mig minnir, nafni hverrar ég hef því miður gleymt. Af því er ekki meira að segja en að Eiríkur kúkaði sér á bak upp allgróflega. Þessi maður er holdgervingur DV, ég mæli með því að lesendur kíki á kastljós dagsins á Vefsíðu RÚV.
Maðurinn var... ólýsanlegur. Ég læt lesendum eftir að mynda sér skoðun á málinu, en þykir mér um allrýran mannpappír rætt.


Já, börnin góð. Færslunni verður lokið með tilvitnun í hið íðilfagra lag "Eine kleine Frühlingsweise" með Comedian harmonists.

,,Da ertönt ganz leise, leise,
Meine kleine Frühlingsweise,
Bis die gold'ne Sonne strahlend lacht.
Und die Blumen blühen wieder,
Auch die Wolken ziehen wieder,
Und vergessen ist die kalte Nacht.
Freut Euch der Jugend, nutzt jede Stunde,
Wenn euch die Sonne strahlt im Mai.
Sucht die Schönheit im Leben,
Steht nicht daneben
Denn der Frühling geht ja doch so schnell vorbei!"

Hyrj?

Í dag var ég að vinna kringum Hyrjarhöfða 8. Mér var spurn: hvaða orð í ef. er Hyrjar?
Orðið er ekki fleirtöluorð, því þá væri það Hyrjahöfði. Því giska ég á hyrj. Nákvæmlega hvað orðið hyrj þýðir skal látið liggja milli hluta, en viti einhvurjir málspekúlántar svarið er þeim guðvelkomið að uppljóma mig.

Tilvitnun dagsins:
„Það sem þú ert að segja mér hér er að í danskri fenj hafi fundist klyfj sem er minj um menj af trefj?“
-Radíusbræður

Stakanov-Doddi

Mikið er yndislegt að vera vinnandi maður. Frá klukkan átta á morgnana til sex að kveldi hamast ég við byggingavinnu, land og þjóð til ómælds og óeftirtækilegs gagns. Þreyttur og galsafullur kemur maður heim og rennir sér í sloppinn, hlustar á valsa eftir Chopin og lætur hugann geysast um himinblámann. Reyndar efast ég um að Stakanov heitinn hafi getað hlustað á Mahler, en hvað um það.

Yfirlýsing

Hér með lýsi ég því yfir að klassísk tónlist sé æðst og göfgust allrar tónlistar.

Þau smábörn sem ekki eru sammála mér mega halda áfram að jórtra snuðin.

Hvað er tónlist?

Tónlistin hefur gegnsýrt mannkynið frá árdögum. Varla finnst sú manneskja á jarðkringlunni sem ekki hefur hlustað á tónlist af einhverju tagi, og fjöldamargir hafa helgað lífi sínu sköpun tónlistar.

Allir tónar hafa heiltölutíðni, þ.e.a.s. tíðni þeirra mæld í hertzum er heil tala. Hver nóta hefur ákveðna tíðni, og sé sú tíðni aukin um helming hækkar nótan um áttund og lækkar um áttund þegar öfugt er gert. Önnur hlutföll eru líka sterk í þessu samhengi, og þar er fimmundin næststerkust á eftir áttundinni.

Það vekur undrun mína og forvitni hvernig taktföst symnetría einfaldra hlutfalla bylgna með ákveðna heiltölutíðni getur hrært jafnkröftuglega í sálardjúpum mannskepnunnar og raun ber vitni, en nákvæm virkni þessa er algerlega óþekkt.

Nú er ég byrjaður að vinna við byggingavinnu, og fyrsta vinnudaginn vann ég við nýja viðbyggingu við spennustöð Mosó. Þar inni voru gríðarstórir spennubreytar, og fann ég kröftuglega fyrir segulsviðinu í líkamanum. En það sem kom mér mest á óvart var að hið háværa suð sem spennubreytarnir gáfu frá sér var hreint g. Mér til mikillar skemmtunar söng ég tvísöng með spennubreytinum er ég færði mörg tonn malar inn í bygginguna. Það er nefnilega afar spes að mynda fimmund við spennubreyti og syngja Krummavísur eða Ísland farsælda Frón, og efast ég ekki um að margir myndu efast um geðheilsu mína ef þeir hefðu séð athöfnina.

Það sýnir ennfremur fram á hversu oft tónar koma fram í umhverfi okkar utan hljóðfæra og söngs að þegar ég var að mála húsvegg í vinnunni heyrði ég nokkuð hreint c koma frá steinsög í nágrenninu. Sami leikur var þar leikinn og við spennubreytinn.

Munið það svo, tónlistarskoffín máladeildar að PÝÞAGÓRAS fann upp tónbilin!
1-0 fyrir stærðfræðinni, latínunerðir.

Benedikt Kristjánsson

Af gefnu tilefni vil ég herma ykkur frásögu af Benna vini mínum, sem stundar nám við MH og söngskólann.

Benni var með mér í bekk allt frá sjöunda bekk til loka tíuna bekkjar. Áhugi drengjarins á rokktónlist var vægast sagt gríðarlegur, og varð hann skjótt góður vinur Leibba og Gumma holu. Af grunnskólaárunum er kannske lítið að segja, því ég kynntist Benna ekki fyrr en seint í 10. bekk og eftir grunnskólann. Þó ber að minnast á að hann lék á rafgítar og söng í ýmsum hljómsveitum á hinum ýmsu atburðum í félagslífinu.

Leiðir skildust eftir grunnskólann, og fór Benni harðákveðinn í MH. Þar gekk hann fljótlega í MH-kórinn margfræga og blómstraði. Fyrst um sinn er ég þekkti engann í MR sótti ég djamm með gömlum vinum í MH, og voru Benni og Gummi Hola þar framarlega í flokki, þar sem Benni hefur æ verið stuðbolti.

Því er verr að samskiptin dvínuðu um mjög eftir því sem ég kynntist fleirum innan MR, sótti klaufaúrslettingar þar og rak frá gamla hópnum sem ég átti máske aldrei almennilega heima í, þrátt fyrir að Benni, Gummi og Leifur hafi verið góðir vinir og gullmenni mestu.

Benni fann köllun sína í hinni eðlu list söngsins, og kom fljótt í ljós að hann hafði fyrir sér þónokkra hæfileika á því sviði. Meðal afreka hans þar eru að lenda í öðru sæti í Söngkeppni MH, syngja sóló með MH-kórnum við fjöldamörg tilefni og kröftug þáttaka í Músíktilraunum með hljómsveitinni Maníu.

Ég viðurkenni að ég var nokkuð stoltur af karlinum þegar hann dúxaði í grunnstigsprófi í söngskólanum með 96 stig af 100, og var þá jafnhár hæstvirtun Aroni Axeli MR-Kórtés (sem telst seint blávatn í söngnum, það skal ég segja þér.)

Svona vill gerast þegar menn fara í mismunandi skóla; menn gleyma að hittast. Hinsvegar höfum við haldið allgóðu sambandi gegnum MSN, og er það vel.

Nú verð ég að skunda á kóræfingu. Danmöööörk!!

Tristrans kvæði tóbaksvarnarfrömuðar

Tristran háði bardagann
við heiðinn hund,
Reyklaus er og vel hann kann
að iðka sund.

Lagði Tristran lensu sinni langt í svart það lunga
rumdi hávært múslimsk gunga
vó þar gerpið máttug stunga.

Akbað sárt bað argan Tristran aumu lífi vægja
bauð þá poka sesamfræja
og uxa til að akra plægja.

Tristran trúði réttvíst trauðla körgu eymdarkvaki
öflugt hjó til Tristran spaki
sundur tók við miðju baki.

Þetta er hugmynd mín að nýrri herferð gegn reykingum. Við nýtum okkur þjóðþekkta þjóðsagnapersónu, Tristran úr hinni frægu riddarasögu um Tristran og Ísönd. Tristran ferðast til Arabalands og höggvir sér leið gegnum hjarðir heiðinna arabískra reykingamanna til að drepa Kamel-dýr. Tristran trúir að sígarettur séu gjörðar úr Kamel-dýrum, rétt eins og maður sér á pökkunum, og ef hann dræpi öll slík dýr, sem eru að sjálfsögðu í Arabalandi, myndi reykingum vera útrýmt.

Jahá, gaman að lifa. Eins og bóndinn hann Binni okkar orti í vísnabálk sínum Binnavísum tek ég til orðs:

Gott er að eiga góðar gleðistundir
leika sér um lífsins grundir
og láta börnin koma undir.

Prófin voru hörmung samkvæmt mínum stöðlum. Þó fékk ég níu í ólesinni stærðfræði, sem kyndir upp í hinum forn-útkulnaða loga stærðfræðistolts míns, hver dó í MR. Ojæja, þarna dó hann aftur.

Sumarið verður sjúkt mjúkt, fokking dúlla. Helvítis krútt, maður. Stjórnarvinnan er búin að vera á fullu alla vikuna, og er mun skemmtilegri en ég hefði búist við. Þrátt fyrir fjöldamarga hluti í sumar sem jafnast á við dróttkvæða gnýstuðla í skemmtanagildi er ég strax farinn að hlakka til að fara aftur í skólann eftir fríið. Eðlisfræði 1, namminamm.

Skorsteinn Pönnuson, minn frómi vin, hefur staðið undir væntingum mínum. Honum tókst, eins og ég hafði spáð, að fá djeng í latínu. Með því dúxaði hann, og óska ég honum hjartanlega til hamingju. En á næsta ári dúxa ég stærðfræði, vittu til, sataníska bölverpið mitt.

Komið nóg í bili, þarf að sofa. Úrg!
Namaríë.

Star Wars

Ah... Star Wars er nú alger snilld, kæri lesandi. Þessi mynd sullaði hressilegu magni eldflaugaeldsneytis á eld hins gamla Star-Wars narðar í mér.

Pæling: hvernig væri að Skólafélagið skipulegði hópferð/ir fyrir MRinga á tónleika Sinfóníunnar og á aðra klassíska tónlistarviðburði? Mér hefur fundist sem alldrjúgur hluti þeirra MRinga sem ég hef talað við hafi mætur á slíkri tónlist, og er alls ekki úr vegi að slíkar ferðir væru skipulagðar ef viljinn væri fyrir hendi. Ef til vill efldi þetta áhuga MRinga á klassískri tónlist, eða væri tækifæri til að sýna nýliðum fram á töfra fágaðri geisla tónrófsins?

Svona er heimskulegt að fara á of góða bíómynd þegar maður þarf að vakna daginn eftir. Ég er allt of innblásinn til að sofa!

Til gamans má rifja upp uppruna orðatiltækisins "All your base are belong to us."
Fáfræðingar, fallnir í forardý rænuleysisins, gætu haldið að téð lína sé ekkert nema torskiljanlegur brandari hjá óþekktum alnetsnerði.
Svo er ekki.
Setningin er tilvitnun í opnunarsenu leikjarins Zero Wing, hver gefinn var út fyrir Sega Mega á sínum tíma. Þýðing leikjarins frá japönsku yfir á ensku var skemmtilega hláleg, og mun ég hér sýna atriðið eins og það leggur sig:

,,In A.D. 2101.
War was beginning [sprenging og leisergeislar sjást í bakgrunni].
Captain: What happen?
Mechanic: Someone set up us the bomb!
Operator: We get signal.[í æsingi]
Captain: What!
Operator: Main screen turn on.

[skuggalegur áni birtist á skjá með hálf-vélrænt höfuð]

Captain: It's you!
Cats: How are you gentlemen.
Cats: All your base are belong to us. You are on the way to destruction.
Captain: What you say?
Cats: You have no chance of survive, make your time.
Cats: Ha ha ha ha!!
[slítur sambandi]

Captain: Take off every Zig! Move Zig!
Captain: For great justice.''

Jæja, dagsskammtur minn af geðveilu er uppurinn. Góða nótt.

Tokonatsunokuni! Hikaru watakushigi!

Prófanna helsi er nú lyft af blóðrisnum öxlum MRinga, og við tekur sumarið. Þó var ekki allt með sælunni gert daginn eftir prófið, þar sem vér Einar Óskarsson lentum í talsverðum örðugleikum varðandi fjórðubekkjarferðina margumtöluðu. Við vorum í gullnum fíling með Jagúar á Djammófóninum í landbúnaðartæki Einars á leiðinni til Þingvalla til að bétála og staðfesta ferðina þegar bomban kom. Þrátt fyrir að við hefðum fengið afar jákvætt svar og tekið tjaldstæðið frá seint í apríl fengum við flata neitun frá konunni í símanum. Þannig var mál með vexti að þeirri konu sem tók við símtali okkar í maí tókst með ótrúlegum hætti að a)skrá okkur ekki á tjaldstæðið b)fara í frí akkúrat þegar hún sagði okkur að hafa samband við sig. Furðu lostnir trøstespésum við (sögnin at trøstespise í þátíð) nammi í næstu sjoppu og íhuguðum stöðuna. Til að gera langa sögu stutta hringdum við Einar út um allt, og fengum bæði neikvæð svör, auk eins jákvæðs sem var seinna svikið. Að lokum tókst mér, eftir að hafa hringt í helming íbúa uppsveita Árnessýslu, að fá tjaldstæði hjá bónda. Allt síðan óminnishegrinn göfgaði háloftin með vængjaþyt sínum hafa íslenzkir bændur verið innblásnir og bættir, hresstir, kættir af nærveru sauðkindarinnar, eins og hvert mannsbarn gáfaðra en hjólbarði ætti að vita. Því kom það ekki á óvart að bóndanum var slétt sama hve mikið væri djammað, svo lengi sem við tækjum til eftir okkur, auk þess sem hann reddar grillum, fótboltamörkum og býr yfir klósettaðstöðu (ég kalla engann þann sem ei hefur þveitt bossafeiti í gvöðsnáttúru lands vors og skeint sér með víðigrein Íslending, og hananú!). Svo vonast maður bara eftir að sleppa undan gæsamömmuhlutverkinu, ég vil líka skemmta mér!! Ég eyddi nú öllum deginum til þess að þessi ferð gæti átt sér stað, krefst þess að fá a.m.k. eitt stig fyrir það.

Máladeildarskoffínin mín, ykkur óska ég háfleygrar skemmtunar við grandskoðun forn-grískra leirkerja, þerimínleik eða hvað sem þið gerið þegar þið hættið að drukkna úr slefi yfir beygingarkerfum fornmála.

Gleðilegt sumar!

Hvítgylltur fjallstoppur mannsandans

Gullroðnir tilhlökkunarstraumar og yfirgengilegur hressleiki fylla önd mína er ég hugsa til sumarsins. Hvert árið virðist helmingi skemmtilegra en það undanfarna. Með þessu áframhaldi fæ ég hjartaáfall úr óstjórnlegri tilhlökkun! Sumarið byrjar með smelli þegar kórferð til Baunalands fylgir fjórðubekkjarferðinni, sem verður á einum fegursta stað Íslands. Þung byggingarvinna gerir Dodda að brúnum, ljóshærðum massa sem á slatta af pening. Síðan djammið, elskurnar, Djammið! Sumblekla próftarnarinnar hverfur í grátt aldanna skaut, og við tekur íðilfögur miðnætursól sálarinnar. Seinna sumars verða tvær vikulangar hestaferðir um óbyggðir Íslands með Pabba. Bara við tveir á harðastökki um víðar lendur forfeðranna, ekkert samband við umheiminn. Enginn sími, enginn Moggi og engin sturta í heila viku!

Ætli maður verði ekki vel tilbúinn til að byrja aftur í skólanum og hitta valinkunnan skrílinn eftir sumarið?

Vá hvað ég hlakka annars til að hafa tíma til að umgangast vini mína eitthvað að ráði! Sé ykkur eftir prófin, goðmögn.

Bethlezabsbók

Nýlega fundu fornleifafræðingar fyrrum óþekkta ritningu úr Gamla Testamentinu í neðanjarðarhvelfingu undir dýflissum Oxford. Sú hét Bethlezabsbók, og hefur ekki enn verið þýdd úr ensku, en mun hér stuttur kafli sýndur, ykkur til sáluhjálpar og guðhræðslu.

"So readeth the sixthe booke of Bethlezab, verse XIV.

And so it was foretolde that the Parthans did faste as had been foreseene by the prophet Typhaieb, and there was much rejoicing. Thus spake God unto Bertheilad, scion of Razhghazbaal, he who led the flock of God's chosen Ostriches through the valley of Lethbezdel, whose lorde payed not his tithe and was thenceforth smitten by much fire and thunderous death by the hand of God, that he might gather many wreaths of goat-wool to the holy mountain-shrine of Negzebleb. So shore Bertheilad many goats and wrothe wreaths thereof, and verily did he faithfully bestride to the mountain-shrine of Negzebleb astride a great wilderbeast, which he had wrothen in many wreaths of goat-wool. Verily did Bertheilad step the holy ritual dance upon the goat-wool wreaths, and wailed he loudly and flailed his limbse, and so did he smear himselfe with the juice of the autumn-dades, and God was pleased, for he saw that it was good. Thusly spake god unto the people, that they might heed his wisdom, that they shoulde fashion masks of the heads of the goats, and bemask the famisciles of the children, that they might see the light. Ulgrothelbezdel the brutish barbarian nomad however spake against the Word Of God, and believed he nay the need for the mutilation of all the tribe's goats, who were fair-bred children of Kaanan. It was bespaken amongste the people that a great beam of death-fire did scream from the heavens, and Ulgrothelbezdel was turned to duste, and his spirit was sent to eternal damnation and torture in the burning pits of Hell. So fashioned they masks of the goat's heads and placed they the goat-masks upon the heads of the children, and there was much rejoicing..."

Ah... afsakið lélega færslu, ég þurfti bara svo feitast að fá útrás fyrir flepp.

...og eftir prófið

jess!

Bæn litla mannsins

Klukkan er tólf, kvöldið fyrir ólesið stærðfræðipróf.

Ó, stærðfræðigyðja! Veit mér skýra hugsun og sveittan skrifhraða! Veit mér innblástur þegar ég er útblásinn! Og í guðanna bænum, ekki yfirgefa mig á milli eitt og hálfþrjú á morgun. Q.E.D.

Nú tekur svefninn við.

Andskotans helvítis fokk!

Arg! Þvílíkur er sprengikraftur reiði minnar að vetnissprengja virðist sem eldspýta í samanburði. Með herkjum einbeiti ég mér nóg til að mynda setningar á lyklaborðinu. AAAAAARRRRRRRGGGGGGGGHHHHHHH!!!!!!!!!!!!

Fokk!

Urr!!! Dauði!! Hölle, Tod und Teufel, und seine Großmutter! Mein Herz liegt in dem Pfuhl des Verdammungs!

AAAAAAARRRRRRRRGGGGG!!!!!

Lesna stærðfræðiprófið í morgun gekk hörmulega, svo ekki sé meira sagt. Allt gekk vel þangað til að síðustu tveim dæmunum var komið; þessu var einfaldega stolið úr mér. Dæmin giltu aðeins 15 prósent, en það nægir til að halda mér frá góðri einkunn. Ég sem hélt ég sæti sem grískt goð á tindi stærðfræðilegrar snilldar og hefði málin í lófa mér, en svo virðist ekki.

Ekkert annað fag en stærðfræði espar upp skapstærð mína, og þá af mikilli heift. Ég á að fara í ólesið stærðfræðipróf á morgun, en ég get ekki einbeitt mér betur en geðfatlaður hjólbarði sökum brennandi haturs á sjálfum mér.
Urg....

Garg!!! [Froðufellir og gerist blóðrauður í framan].

Hví? Hví?? HVÍ ER MÉR MEINAÐ AÐ GANGA VEL Í STÆRÐFRÆÐI!?!? Ó, STÆRÐFRÆÐI, ÉG ELSKA ÞIG! EN ÞÚ ElSKAR MIG EKKI TIL BAKA!!!!!!!!!!!!

Ehemm... jájá, þetta var nú spes. Hlakka til að sjá ykkur þegar geðheilsa mín kemur til baka úr útlegð.

Shahckmar Húmbúkk, hinn kambódíski körfuvefarameistari / bardagasnillingur

Eins og athugulir lesendur gætu hafa tekið eftir í kommentum síðustu færslu þekki ég prýðismann er heitir Snorri Helgason. Krapkarlinn sá, hver er karl í krapinu, var samverkamaður minn á bóndabænum Högnastöðum II. Fyrir utan að vera allsherjarsnillingur á alla bóga er drengurinn svo yfirgengilega fyndinn að litlu munaði að Þangbrandur kafnaði í eigin lungnasmjeri sökum ofhláturs megnið af tímanum í sveitinni. Snorri Helgason lifir tvöföldu lífi, annarsvegar er hann hinn spaki bóndasonur Snorri, glettinn og góður í fótbolta, en hinsvegar Shahckmar Húmbúkk, hinn víðrómaði kambódíski apamaður/ bardagasnillingur / körfufléttunarmeistari. Snemma á ævi sinni vakti Shahckmar athygli skólafélaga sinna og kennara sökum ómanneskjulegs liðugleika og geðveiki. Eftir að hafa rifið heilann úr saklausum mjólkurburðarmanni með berum höndum var hann rekinn úr skóla, og flúði inn í frumskóga Kambódíu, heimalands síns. Þar giltu aðeins lögmál frumskógarins: vefaðu körfur eða deyðu. Í skóginum fann hann sálarró sem hann hafði aldrei þekkt fyrr, og fyrir tilstilli hennar lagði hann stund á bardagalistir og körfuvefun. Rauðu Khmerarnir lærðu að óttast Shahckmar, eða "blóðþyrsta djöfla-apann" eins og þeir kölluðu hann. Á endanum varð Pol Pot, leiðtogi Rauðu Khmeranna leiður á því að láta rífa heilana úr hermönnum sínum, og lét ausa úr trogi napalmheiftar yfir frumskóg Shahckmars. Hann átti sér engra kosta völ nema að flýja til Gotlands. Eftir þrjá mánuði af hlaupum á fjórum fótum, yfir fjöll, engi og freðmýrar Kína og Sovétríkjanna sálugu komst hann loksins á áfangastað. Hin Gotlenska leyni-ofurhetja, Gústav Gústavsberg tók hann undir verndarvæng sinn, og börðust þeir, ásamt aðstoðarmanni sínum Dr. Flepp, gegn hinum illa Barón Von Herzligkeit og her hans af stökkbreyttu sesarsalati og öðru lífrænt ræktuðu grænmeti.

Svona fer sveitin með mann, kæri lesandi. Óteljandi frásagnir, sumar talsvert speisaðri en þessi ultu úr skoltum vorum á þessum tímum, en ykkur til sáluhjálpar skal þeim haldið leyndum.

Farið er að glytta í ljósið á enda gangnanna myrku, gangna vorprófanna. Bara smávegis. Hlakka til að fara í 4. bekkjarferðina, vonast til að sjá sem flest árgangssystkini mín þar.

Ég óska svo öllum hjartanlega góðs gengis í stærðfræðini á morgun og hinn.

Fjallkonungurinn

Uppstigningardagurinn sem átti að fara í samfelldan lestur fór í langa Esjugöngu með tveim vinkonum. Hversu lengi getur ein Esjuganga varað? Greinilega rúmlega fimm tíma! Ástæða þessa er líklegast hversu mikið við eipuðum á leiðinni. Að lokum komumst við upp fjallið eftir mikla vitleysu, og fann ég prýðisgott hásæti á tindi Esjunnar. Þar settist Fjallkonungurinn og góndi yfir víðfeðmar lendur sínar og á Atlantshafið. Fjallkonungurinn hafði hlaupið upp Esjuna berfættur, eins og sönnum íslenskum karlmanni sæmir, og sofnaði höfgum svefni í Tindastólnum eftir að hafa sporðrennt kjötlögðum brauðsneiðum auk einhvers bölvænlegs heilsunammis sem stúlkurnar potuðu að honum. Nokkru síðar rumskaði hann og með þrísöng skeiðuðum við niður kletta, skriður, snjó og gras þar til við loksins komum að bílastæðinu um fimmleytið.

Þá þarf bara að lesa Kein Schnaps für Tamara fyrir Þýskuprófið á morgun. Þetta yndislega þjóðlag var sungið þónokkrum sinnum á leiðinni. Learn the Frón or be a flón!

Ísland, farsælda frón,
og hagsælda hrímhvíta móðir,
hvar er þín fornaldar frægð,
frelsið og manndáðin best?

Landið var fagurt og frítt
og fannhvítir jöklanna tindar,
himininn heiður og blár,
hafið var skínandi bjart.

Gangi svo öllum vel í Þýzku / Frönsku / Spænsku á morgun.

1/4

Með munnlega dönskuprófið afstaðið hef ég lokið minni opinberu dönskumenntun. Prófið gekk ágætlega, þó fleytti ég beykisteypuna ekki eins ljúflega og í þýzkunni. Eftir að hafa komið mér í danskasta fíling ævinnar gekk ég inn í stofuna, þar sem tvær kennslukonur sátu og buðu gu'dag. Segja má með sanni að þær myndi einskonar ying-yang-samstæðu, Þyrí sem hinn biksvarti bölverpishelþvengur og Ebba sem sólbjört dönsk vaffla með rjóma og kirsuberjum.

Þangbrandur var með pottþétta áætlun um að beita yfirskilvitlegum skilvitum sínum til að finna miðann, á hvern var ritað af kostgæfi eitthvað annað en "Lotte s. 28". Svo virðist sem Mátturinn hafi yfirgefið mig á ögurstundu, og dró ég téðan miða af mikilli sannfæringu.

Þyrí reyndi að myrða mig með ósýnilegum augn-leiser, en tókst ekki.
Á staðnum matreiddi ég háleita sálfræðigreiningu á hinum fólskulega mjaðskenkli Martin sem skildi eftir aðdáunarsvip á Ebbu, en sama djöfullega morðæðissvipinn á Þyrí. Eftir það var ég spurður út í sumarið, og leiddi ég hugann hjá fnæsi Þyríar.

Í gærkveld fórum Jonni og ég út í garð, vopnaðir axi, ryðgaðri sög og beltisreipi dóminíkanamunksins Renfelds Von Haettenschweiler. Fjögur tré féllu fyrir heiftúðlegri árás okkar og reipisins. Við vorum hætt að sjá skóginn fyrir trjánum.

Tölvufræðipróf á morgun. Vinsamlegast sendið hlýja tvíundarstrauma til mín um hádegisleytið.

Chamottermǿrtel

Min farfar drikker sǿdmælk
ja sǿdmælk drikker han
og drikker han ikke sǿdmælk
så spiser han ærter med flæsk.

Já, kæru lesendur. Grandvarir aðgrandendur vita að á morgun, mánudaginn 2. maí er stúdentspróf í dǿnsku. Því kvíðir Þangbrandur engan veginn, heldur flaumeys (sögn sem þýðir að gera einhvern flaumósa, ensk. to flummox) próflesara með fjálggreyptum stíl og braghentum rauðagullsklausum.

Satt best að segja, vinir góðir, er Þangbrandur feginn að vera kominn í próf. Kennslustundir síðustu skólavikunnar voru rýrar og upptrekkjandi, enda allt nýjabrum horfið af námsefninu. Frekar hefði ég kosið að fá viku í upplestrarfrí.

Eftir Prófin taka die Herrlichkeiten við. Fjórðubekkjarferð, kórferð til Baunalands, byggingarvinna, stjórnarstarf og viku hestaferð með familíunni um óbyggðir Íslands munu vonandi gera þetta sumar eftirminnilegt.

Varðandi kórferðina verð ég að vonast til að okkur verði leyft að vera úti lengur en til ellefu að kveldi. Unsere Burschenherrlichkeit braucht zeit und lebensraum, liebe Freunde! Wir möchten viel lachen und Spaß machen!
Hugsið ykkur! Rölt um öngstræti Kaupmannahafnar með kórfélögum, söngur fyrir örlagaprólétára götunnar og hylling hins göfga æskuloga!

Ef þú ert að lesa þetta áður en þú ferð í dönskuprófið, farðu þá snarast að sofa. Svefn er forsenda einbeitingar, rustikus!