Sauðkindin- bjargvættur Íslands

Ég hef upp á síðkastið tekið eftir hnignandi lotningu Íslendinga fyrir Kórónu Sköpunarverksins. Téð Kóróna er auðvitað Hin Íslenzka Sauðkind, eins og sérhvert mannsbarn sem ekki telst andlegur próletari ætti að vita.

Gæti svo verið, ég spyr og gerist afar frakkur í ósvífni minni, gæti svo mögulega verið að Íslendingar viti ekki hve yfirskilvitlegur máttur Sauðkindarinnar er? Ég beiðizt forláts ef yður finnst ég með þessarri spurningu vega að vitsmunum ykkar.

Hin Íslenzka Sauðkind er hin mikla Alheimsfrummynd sem Plató gat aldrei kynnst. Höfug og göfug, stillt og tryllt, loðin sem soðin. Erfitt er að koma orðum að magnþjeppni Sauðkindarinnar, svo óhlutlæg og yfirgripsmikil er hún, að hún öðlast einungis merkingu á kosmískum skala.

Vitið það hérmeð, vanþakkmáttugu Íslendingar, að sú náð sem yður er auðsýnd af náttúru og mönnum er úr einni uppsprettu uppsprottin. Sú uppspretta er velþóknun Sauðkindarinnar.

Íslenzka sauðféð nú á dögum er beinn afkomandi dýranna, sem landnámsmenn fluttu með sér til landsins á 9. og 10. öld. Það er komið af evrópsku stuttdindilskyni og m.a. skylt kynjunum Finnsheep, Romanov, Shetland, Spelsau og sænska sveitakyninu. Allar þessar tegundir eru komnar af evrópska stuttdindinlskyninu, sem var ríkjandi í Skandinavíu og á Bretlandseyjum á 8. og 9. öld. Stærstar þessara tegunda eru íslenzka- og romanovkynið, sem eru bæði flokkuð undir meðalstærð.
Fáar tilraunir hafa verið gerðar til að kynbæta íslenzka kynið í aldanna rás Þessar fáu tilraunir, sem voru gerðar, enduðu með ósköpum. Reynslunni ríkari lóguðu ræktendur öllum kynbættum dýrum og þar með var komið í veg fyrir frekari blóðblöndun. Nú er óheimilt að flytja sauðfé til landsins. Bændur hafa síðan beint ræktuninni að innbyrðis kynbótum og orðið vel ágengt. Erfðafræðilega er nútímasauðféð hið sama og það var í upphafi. Líklega er það elzta og hreinræktaðasta sauðfjártegund í heiminum.

Íslenzka ærin er meðalstór og vegur 68-73 kg. Hrúturinn vegur 91-100 kg. Sauðféð er tiltölulega smábeinótt með snöggan haus, fætur og júgur. Bæði kynin eru annaðhvort hyrnd eða kollótt en flest fé er hyrnt. Féð er ekki hátt á herðakamb en breiðvaxið og vel byggt til kjötframleiðslu. Ærnar verða frjóar frá fyrri hluta nóvember til aprílloka. Hrútarnir gefa frá sér sérstaka lykt frá byrjun október, sem hefur hvetjandi áhrif á ærnar, og þeir halda því áfram allan fengitímann. Þessi lykt hefur áhrif á bragð kjötsins, ef þeim er slátrað á fengitímanum. Getnaðartíðnin er 170-180% að meðaltali en hægt er að auka hana með vali. Ær geta orðið kynþrosta ársgamlar og hrútar u.þ.b sjö mánaða. Lífslíkur heilbrigðs fjár eru langar. Ærnar geta fengið til 12-14 ára aldurs. Ullin er í tveimur lögum og náttúrulitir eru margir, þótt hinn hvíti sé algengastur.

Nýlega var frjósemishvetjandi gen uppgötvað í íslenzka sauðfénu. Það er kallað Þoka eftir ærinni Þoku, sem fæddist að Smyrlabjörgum 1950 og talin er hafa komið með það í heiminn. Þessu geni svipar líklega til sambærilegs gens í Booroola Merino-sauðfénu. Vísindamenn hafa greint merkjanlegan mun á egglosi genberanna og áa, sem hafa ekki genið. Að meðaltali var eggjatíðni genlausra áa 1,59-2,2 en genberanna 2,14-3,4, sem er verulegur, tölfræðilegur munur. Algengast er að sjá tvílembdar ær og stundum verða þær þrí- eða fjórlembdar.

Skapgerð og eðli. Íslenzka sauðféð er rólegt og viðráðanlegt. Það er samt fjörugt og spretthart. Flest er það sjálfstætt og skortir hjarðtilfinningu. Það dreifir sér um hagann og nýtir hann því vel. Það étur fjölbreyttan jarðargróður. Ærnar hugsa vel um lömbin og mjólka vel, enda voru þær mjólkaðar í kvíum öldum saman, allt fram undir miðja 20. öldina. Innbyrðis átök eru algeng og sumir einstaklingar taka sér forystuhlutverk. Hegðun íslenzka fjárins er oft líkt við villifé eða fyrstu dýrin, sem maðurinn tók í þjónustu sína. Sumt fé er taugaóstyrkt en er tiltölulega fljótt að aðlagast aðstæðum og hænast að smölum. Stórir og hyrndir forystuhrútar geta verið hættulegir.

Ullarframleiðsla. Íslenzka sauðféð er þekktast fyrir ullargæði sín, þótt verðmæti hennar skipti ekki nema u.þ.b. 15% af heildarverðgildi skrokks. Lagðurinn er í tveimur lögum líkt og meðal frumstæðari tegunda. Hið innra er fínna og kallað þel en hið ytra, tog, er lengra og grófara. Lagðurinn er opinn og tiltölulega fitulítill og vegur 1,9-2,3 kg. Vegna þess hve reyfið er opið, margbreytilegt og oft litríkt, lendir það oft á sérmörkuðum, þar sem það er selt til handiðnaðar. Þelið er dúnmjúkt, gljáandi og fjaðrandi.


Fimmta landvættin, krakkar mínir.

Pie Jesu domine, dona eis requiem.

Þegar þetta blogg var blyggt (sögnin að blogga í þt.) var höfundur nýkominn af vortónleikum MR kórsins. Þangbrandr syngur í kórnum, og er bassi. Voru bæði kórmeðlimir og meðnjótendur hæstánægðir með tónleikana, og voru þeir vel heppnaðr, enn betur heppnaðr en Þangbrandr hafði búizt við fyrirfram.

Það er fá tilfinningin yndislegri en að syngja í kór, sérstaklega vel æfðum og upphituðum. Prýðisgóð leið til að slaufa skólaárinu, ef þér spyrjið mig.

Skjótt hefur veður í lopti skipast síðan síðasta blogg var blyggt. Ekki bara dó Páfinn, heldur var nýr kosinn líka. Joseph "malleus maximus" Ratzinger varð fyrir valinu, og treysti ég honum vel til að formæla samkynhneigðum, vinstrimönnum, vísindamönnum, (svo ekki sé talað um samkynhneigða og vinstrisinnaða vísindamenn) og öðrum rumpulýð hjákátlegra andlegra eftirlegusauða. Varið ykkur trúleysingjar, því HAMARINN KEMUR!

Muhaha... En sé öllu gríni sleppt óttast ég, kristinn maður, að svo íhaldssamur Páfi muni ekki hjálpa kristninni til langs tíma litið...

Sofa. Á morgun er dimissio, sofa núna já.

Ja, nú dámar mér

Gærdagurinn var afar skemmtilegur. Eftir skóla synti Þangbrandr kílómetr í Kópavogslauginni, hlaupaeinkunn sinni til upplyftingar. Seinna er sólin lagðizt til hvílu í rekkju nætur ók ég á strætó upp í Loftkastala. Þar var mikið um spennu, og seinna gleði. Hiklaust má segja að Þangbrandr hafi skolfið sem hrísla í lakkskónum áður en sigurvegararnir voru tilkynntir. Þó fór allt vel, og stórskemmtilegt teboð var haldið seinna nætr.

Ég vil þakka öllum sem kusu mig kærlega fyrir, því það sem skiptir máli á endanum er að eiga gott fólk að. Ek elska ykkr öll. Megið þið lengi lifa, kæru vinir, og njóta félagslífs næsta árs út í yztu æsar!

Auk þess vil ég óska Kidda til hamingju með MT, Jonna til hamingju með Selsnefnd og Höllu til hamingju með Zéra. Og Fannar, ég vissi að þú gætir þetta!

Pereat!

Fyrr í dag hélt stór hópr framhaldsskólanema mótmæli á Austrvelli við Alþingishúsið. Voru nemarnir fýldir mjög yfir skeytingarleysi og fasisma yfirvalda, sem skellt höfðu skollaeyrum við mótmælum þeirra gegn styttingu náms til stúdentsprófs. Réttlætisþorsta ungmennanna var ekki svalað af stjórnvöldum. Þorgerði Katrínu var óskað tortímingar af yggldum ungmennum. Þegar fullljóst var talið að enginn samningsvilji væri bakvið bæjardyr Alþingis ákváðu nemar að taka til sinna ráða. Lengi höfðu MRingar spáð komu þessa tíma, og fyrir tæpum hundrað árum gerði hinn leynilegi herarmur Framtíðarinnar, "bronzprétórarnir" þá ráðstöfun að smíða ofgnótt langspjóta að forn-grísk/makedónskum sið, og fela þau gaumgæfilega í leynilegri neðanjarðarhvelfingu undir Íþöku. Sitjandi forseti Framtíðarinnar sótti vígbúnaðinn með fulltingi MRinga. Þeir vígbjuggust og mynduðu falanx að forn-grískum/makedónskum sið, og fylktu liði að Alþingishúsinu. Lögreglu reyndist erfitt að stöðva herinn, enda einungis vopnaðir kylfum, hverjar duga skammt gegn bronzdörrum í breiðfylkingu. Skjótlega höfðu MRingar umkringt Alþingishúsið og kröfðust inngöngu. Alþingismenn vörðust í fyrstu með heitu kaffi út um glugga, því næst sjóðandi vatni, og loks gripu þeir til þeir til þess ráðs að kasta pappírspressum og göturum á herdeildina, en allt fyrir bí. Felmtri slegnir byrgðu Alþingismenn MRingum inngöngu um fordyrið með þungum skrifborðum sínum, en MRingar leituðu ákaft inngönguleiðar. Þeir tóku loks til þess ráðs að byggja landgöngubrú frá þaki Dómkirkjunar að þaki Alþingishússins, hvar nokkrir útvalnir kappar skriðu niður um skorsteininn. Þingmennirnir voru handteknir án ofbeldis og læstir inni á klósetti. Menntaskólinn í Reykjavík tók nú alfarið að sér framkvæmda-, dóms-, og lögggjafavald Íslands. Steindór Grétar Jónsson var skipaður Forseti Íslands og Jón Bjarni Kristjánsson forsætisráðherra. Gunnar Hólmsteinn var skipaður fjármálaráðherra og Fannar Freyr Ívarsson Dómsmálaráðherra. Kristján Hrannar Pálsson var skipaður Menntamálaráðherra, sem og sérlegur píanóleikari Alþingis. Þórarinn Sigurðsson var skipaður klósettræstir hins Íslenzka Lýðveldis við lítinn fögnuð af hans hálfu. Samþykkt voru einróma á fyrsta þingi hinnar nýju ríkisstjórnar eftirfarandi frumvörp: Latína skal kennd í grunnskólum, og skulu kjör kennara miðast við þingmenn. Stjórnmálatengsl við Bandaríkin skulu rofin, og skal varnarliðinu gert að tæma herstöð sína öllum hergögnum og drattast heim til mömmu. Gular Hondur skulu alfarið vera bannaðar. Við löggæzlu tekur Róðrafélag Menntaskólans í Reykjavík, og skal það upphalda lögum og reglu á kostnað auðvaldsins.

Frekari fréttir verða tilkynntar er þær berast fréttastofu. Við minnum á Laugardagskvöld með Gísla Marteini, og þar eru gestirnir ekki af verri endanum. Halldór Ásgrímsson segir brandara og Davíð Oddsson leikur á þerimín.

aaaahhh....
Afsakið lélega færslu, en ég þurfti að koma þessu frá mér.
Misferskt mjöl í morknum poka.

Ljúf endurminning

Er ég las nýjustu færzlu hæstvirtrar Arngunnar Árnadóttur, hvar hún lýsti dásamlegri tónlistarlífsreynslu sem hún upplifði í Norræna húsinu. Þar léku Einar Jóhannesson, eða Einar Dreki eins og ég þekki hann (án gríns) á klarínett, og Philip Jenkins á píanó. Er ég las þetta minntist ég tónleika sem hrærðu í mínum dýpstu sálardjúpum um árið, og mér liggur of mikið á hjarta um téða tónleika til að þjappa máli mínu saman í neðanmálsathugasemd.

Karlakór St. Basilskirkjunnar í Moskvu hélt tónleika í Reykholti í lok ágúst 2004. Eitt er að sjá sjónvarpsupptöku af atburðinum, annað er að fá þessa ótrúlegu tónlist beint í æð. Ekki bara eru allir 13 söngvararnir hámenntaðir og hæfileikaríkir atvinnumenn, heldur syngja þeir með tilfinningu og dýpt sem ég hef aldrei séð hjá neinum Evrópumönnum. Kórinn söng bæði kirkjuleg lög og rússnesk þjóðlög. Þótti mér ótrúleiki tónlistarinnar rísa hvað hæst í "Kvöldklukkunum", gömlu rússnesku þjóðlagi. Þar söng einn tenóranna einsöng og hinir bakraddir. Hin slavenska raddbeiting er um allt frábrugðin hinni ítölsku eða ensku. Hvílík mýkt! Hvílík fegurð! Hvílík tilfinning! Bassarnir stóðu að sjálfsögðu fyrir sínu, silkimjúkir, fallegir og dýpri en undirstöður jarðarinnar. Svo kynngi magnað var andrúmsloftið að margir af tónelskari áheyrendum, og ég þar með talinn, felldu tár. Þegar ég steig út í sumaryl og blíðu eftir tónleikana fannst mér ég fullkomnaður maður.

Heilræði dagsins: sækið tónleika! Maður veit aldrei hvort maður fái í skamma stund snert guðdómleikann.

19. öldin

Í móðukenndu morgunsári hádegisins sat ég í köflóttum slopp og hlustaði á Ríkisútvarpið, eins og öllum eldriborgurum sæmir. Þar heyrði ég yndislega tónlist eins og endranær bjarmar úr hátölurum útvarpa sem útvarpa RÚV. Frábær karlakvartett, stundum með fulltingi sópransönggkonu, sungu íslensk dægurlög frá nítjándu öld (n.b.: þessi upptaka var líka frá seinni hluta 19. aldar til fyrri hluta 20. aldar). Hvílík heiðríkja hvíldi yfir öndum mannanna á þessum tíma! Ég hvarf á vit fortíðar sem ég hefi aldrei þekkt, öld sakleysis, þar sem ofstopafull neytendamenning hafði ekki kollverpt hinum sönnu lífsgildum! Í bókinni Veröld sem var, hverja afi minn Þórarinn Guðnason þýddi, var sett fram sú kenning að eftir heimsstyrjaldirnar hafi menningu vorri hrakað, og að hún hafi aldrei náð sér síðan. Sjálfur verð ég að viðurkenna að í bjarma þess tíma er nútíminn heldur harður og grár. Þó er ekki öll von úti! Oft hefur undirritaður upplifað rauðgullinn sálaryl frændskapar og lífsgleði, og það ekki síst á Menntaskólaárunum.
Teboð í kvöld. Slík samsæti bjóða ekki upp á fyrrnefdan sálaryl, en þó má skemmta sér á þeim. Kiddi átti afmæli á fimmtudaginn, og því má segja að þetta sé á ákveðinn hátt afmælisdjamm honum til heiðurs. Heill þér, Kiddi! Heill ykkur öllum, kæru vinir!

Doddi í framboði

Athugazt skal að III. þáttur Þjóðbrélningasögu þótti mér úr hófi lélegur, og því ákvað ég að útmá hann úr rúmtímanum með delete takkanum. Frekara framhald á sorpfriti þessu verður frestað ótímabundið, ykkur og mér til sáluhjálpar.

Páskafríinu lauk á aðfaranótt ritunardags, og þykir mér gott að koma aptr í skólann. Ég óttast að lengra frí hefði ollið karlagningu og endanlegri niðursöltun skilningarvita og hugfettni höfundar. Næsta sunnudag verður geipilegur atburður í íslensku þjóðlífi! MR kórinn syngr í útvarpsmessu, svo skafið slepju páskaletinnar úr eyrum og hlýðið á! Innan skólans skipast veður í lofti. Kosningavikan er í nánd, og fjölmargir MRingar hugsa sér gott til glóðar, því af nógu er að taka. Sagt er að 15% allra MRinga séu embættismenn innan skólafélaganna. Ég ætla að bjóða mig fram sem gjaldkera skólafélagsins (dramatískir fiðluhljómar með pákuundirleik hljóma. Létt klarínettstef fylgir).






Nú hafið þið fengið tíma til að melta og hrista sjokkið af ykkur. Ég vonast svo sannarega til að lesendur treysti mér fyrir embættinu, og ég mun leggja mig allan fram í að bregðast ekki væntingum kjósenda sé ég kjörinn. Nú þarf ég hinsvegar að drífa mig á kóræfingu. Hittmzt heil.

Þjóðbrélninga saga- II. hluti

Svo var sagt meðl manna at Dómþefr sagþi bræðr sínum frá draumsýn sinni. Réðu þeir ráðm sínm óráðvillt en hugtryllt mjök. Eptir langr vangaveltr ákváðu bræðr at sækja ráð til Héðreyks, hver kappi var mikll og fjölfarnn. Ferð bræðrnn leiddi þá ok yfr snævi þakta tinda Bjönfnismarkr ok víða dali Húrglódslands. Er þeir nálguðist bústað Héðreyks á hinum mikla fjallstindi Skýgnæfni fundu þeir hann ok eigi. Á miða er ok á borði þar stóð "Fluttur til Tróglódíu", en þat var ok heimaland bræðranna. Skunduðu bræðr þá ap kostgæfni til föðrlandsins, frá hverju þeir höfðu upprunalega farið og hittu Héðreyk í hliðarskúma hlöðu, í hverri þeir höfðu gist náttina sem Dómþefr ok dreymdi draum sinn. Héðreykr heilsaði þeim vel og hélt þeim veislu. Góð var sú veisla.
Er kapparnir ok horfð á dvergaat ráðlagði Héðreykr Dómþefi at leita spjóts Dúndr-Tjakks, Hvell-Spengls hjá hinum þrítigarma ofurskrýmslsdjöfli Bangkok-Bubba, hver bjó í hellinum "Gleðihús Tomma" í landinu Taí, hver var illræmdur mjög. Var þat mál manna at hellirinn væri illræmdr. Dómþefr kinkaði koll sínm er hann ok tuggð marinérað dvergs-læri. Konungr Astró-Dvergnna sat í postulínshásæti sín ok skipþi herjum sínm at vígbúast. Vígbést her hans ok var vígalegr í vígbúnaþ sínm.

Nú magnast spennan! (aftur)! Astró-dvergrnr eru tilbúnir í slaginn! Ná bræðurnir að bjarga heiminum frá tortímingu? Missið ekki af viðureigninni við Bangkok-Bubba, hverri var frestað fram á næsta blogg. Hún verður geipileg!

Þjóðbrélninga saga- I. þáttur

Í tíð fyrndri gengu bræður þrír um lendur víðar í víðum lendaskýlum. Elstur þeirra var Dómþefr hinn spaki, fjölkynnigr maðr ok spakr. Honum yngri en þó yngsta bróður eldri var Mélhrímnr hinn öri, er allra bogmanna beztr var. Yngstur bræðra var Kóðgrér hinn megni, megnastr allra ok leikinn með ax ok alls kyns handknúin höggvitæki. Voru þeir bræðr synr Þjóðbrélnis hins vitra. Ein tíð er þeir bræðr voru komnr úr sínu síðasta ævintýri, hvar þeir höfðu yfirbugað Tróþkrómni hinn hrylliglega, dreka mikinn, ok her kafloðinna flug-rostunga, sóttist að Dómþefi draumsýn er hann ok svaf. Þar sá hann dverg, hver var svo loðinn að ei sást annað en loðhrúga alsherjr væri. Dvergurinn sagði Dómþefi sögu sína. Kvaðst dvergurinn heita Tumbaldrir, sonur Dúndr-Tjakks hins mikla. Nafn Dúndr-Tjakks var þekkt um víða veröld sökum mikilla hetjudáða er hann ok drýgði, ok sökum bleiks plasthatts, hvern hann gekk ávalt með á höfði sér. Dúndr-Tjakkur hafði átt mikið spjót er Hvell-spengll hét, ok var það spjót mikið. Mikið var það spjót. Spjót þetta var eina spjót heims er Þver-víddræna, illa astró-dverga vegið gat. Sagði Tumbaldrir Dómþefi að Handfeitill, konungr astró-dverganna, undirbyggi árás á mannheima. Til að bjarga heiminum frá vísri glötun yrðu bræðurnr þrír að finna Hvell-spengl ok sigr með honum her illra, þver-víddrænna astró-dverga. Dómþefr vaknaði við sólris ok dustaði hálminn af brynju sinni. Bræður hans voru þegar vakandi ok steiktu villidverg á teini. Dómþefr sagði þeim draum sinn ok voru þeir íbyggnr á svipu.

Nú magnast spennan! Fylgist grannt með framgangi sögunnar á næstu dögum.
Í næsta þætti hitta bræðurnir gríðarstóran, þrítigarman djöful, hver eldi spýr ok þrumum gnýr!
Missið ekki af suddalega illa skrifuðu ævintýri, og þeirri lágkúrulegu skemmtun sem aflestur þess veitr!

Kiddavísur

Jæja, Kiddi minn. Mér leist svo vel á vísurnar sem þú ortir handa mér að ég settist niður og spreytti þessum erindum útúrmér. Ég er ekki alveg viss á reglum bragarháttarins, þú leiðréttir ef einhverju mætti betur fara. Njóttu.

Fimir, æfðir fljúga fingur nótnaborðið yfir
höfgir guðdómstónar óma
er hann leikur opna hljóma.

Kristján óður kletzmerskala klakklaust áfram spinnur
ávallt keyrir stuð úr hófi
ærslast skríll í svitakófi.

dómþefjun

Humm... eftir mikið maus tókst mér að koma linkum inn á síðuna. Njótið vel. Á mér ríður mál áríðandi. Nú þarf Þangbrandr hin dómþefjandi að ákveða hvort hann fer á Náttúrufræði 1 eða Eðlisfræði 1. Báðar brautirnar kynda bál námsfrygðar við minnsta umhygsi, svo valið er tregablandið.

Líklegri tel ek þó Náttúrufræðina, þar sem ég hygg(kí, fyrir þá sem kunna hljóðritun)st nema læknisfræði eptir nám í Latínuskólanum. En oss langar í stærðfræði.. Stærðfræði! Ó hve samhverf og forkunnafríð er eðlasta fræðigrein mannkynssögunnar! Hve hreinlynd og tyrfð eru rök þín! Sár verður söknuður minn, en ég mun aldrei gleyma þrotlausum stundum bograndi yfir hinum hrímhvítu dýrðarferningum uppljómunar, lögðum hinum fegurstu formum heimspekilegs vísdóms, bundnum saman af himneskum spíral fílabeinslits plasts og varðir fagurgrænum brynskjöldum pólýetenplasts, á hverjum stendur "Stærðfræði fyrir 4. bekk stærðfræðibrautar".

En Þangbrandr horfir til sjóndeildarhrings.

Hvað vill hann starfa við? Reikna aukastafi á pí?
Þegar hann íhyggst hygst honum læknisstarfið vænlegt.
Hjálpa fólki!
Læra læknisfræði!
Borða ost á vakt!
Hvers frekar gæti nokkur maður óskað sér? Mér er spurn.

Zork

Jájá. Nú er maður kominn með miða á Iron Maiden, fyrir tilstilli góða mannsins, hver heitir Darri og er mér vel kunnugur. Hann skundaði af föðurlandsást í Kringluna, hvar hann keypti miða af kostgæfni. Þykir mér mjög miður að hafa ekki getað þráð þorrann með Darra "Góðrarvonarkrulla" Kristmundssyni, en ég ber mér það til skammarminnkunar að á sama tíma stóð yfir kórpartí heima hjá mér. Þar var svo sannarlega ekkert hrafnaþing, heldur var dans, gleði og kórsöngur viðhafður af pjertíglöðum kórmeðlimum.

Stærðfræðipróf á morgun. Líst bara nokkuð vel á þetta, farinn að lesa stærðfræði eins og hún væri mogginn. Samt endaði ég á því að spila Bach á gvítórinn í ómælda stund. Ótrúlegur snillingur hann Bach, yndislegt hvernig hann raddar áreynslulaust bassann og háu nóturnar saman.

Illur bifur plagar mig. Sá heitir Zork og er allstór, þakinn grænu hreistri. Nagdýrsgúll hans hvæsir rámum rómi illum fréttum til mín. Hann segir mér að Marteinn "Eyja-sultur" Hunger Friðriksson, hinn heittelskaði kórstjóri MR kórsins hætti eptir næsta skólaár! Ég stari í glákukennda og bláa augnhnetti skrýmslsbifursins og spyr hvort hann sé að plata mig, en hann gefur aðeins frá sér skrækan og illkvitnislegan hlátur og hverfur samstundis gegnum slímuga sprungu í jörðinni sem lokast með hvelli á eftir honum.

Óþreyjufullur spyr ég Martein hvort þetta sé satt, og hann staðfestir grun minn. Úff! Nú er bara að vona að við fáum annann góðan kórstjóra á eftir Marteini! Það er ekki auðvelt að finna mann af hans kalíberi sem er tilbúinn að taka að sér þvíumlíkan kór og MR kórinn...

Ó mikli Guð tónlistarinnar! Haltu hlífisskildi þínum yfir kórnum okkar!

Há-árstíðin

Djeng.
Lýsir árshátíðinni fullkomlega í einu hnitmiðuðu atkvæði.
Eftir amstur miðvikudags tók við dans-ham(st)ur... næsta dags.
Téður næsti dagur var nefnilega Árshátíðardagur Framtíðarinnar. Teikn sáust á lofti í aðdraganda hennar. Óðagotsskotin ungmenni þeystust um bæinn, og fóru geyst í keypsku sinni á þrúgum Bakkusar. Munkar Fílabeinsapans spáðu heimsendi.

Síðan gerðist það.

Glóeygð fljóð og spengilegir drengir söfnuðust saman í ýmis fyrirpartí. Eitt slíkt hélt ég, og var það geypihresst, aðallega vegna partíeiginleika íbúðarinnar.

Orrahríð klaufaúrslettinga tók nú snart að harðna þegar ungmennin, líkt og óstöðvandi hjörð af villtum bavíönum, geystust í Gullhamra.

Erfitt er að ná nokkurri átt á uppsprettu taumlauss skemmtanagildis þess að fara á gott ball. Áhyggjuleysið og gleðin ná algleymingi og útlimir fyllast þörf á taktbundnum og ofsafengnum hreyfingum. Hefur áfengi ekkert með þetta að gera, þar sem ég var fullkomlega etrúr (ég tel að orðið edrú eigi uppruna sinn í orðinu etrúri).

Hár styrkleiki. Það lýsir MR best. Ótrúlega öflugt og mikið félagslíf, ótrúlega öflugt og mikið nám. Djöfull er ég ánægður með lífið.
Nóg af fjasi í bili.

Gaupna saga glápu

Þá er söngvakeppnin liðin í faldanna skaut, en góðar minningarnar munu lifa um ómældar þúsaldir. Áhorfendur voru að sögn heillaðir af atriði okkar, en þó tókst okkur ekki að seiða dómarana, með þeim afleiðingum að við komumst ekki í eitt þriggja efstu sæta. Ég er ekki viss um orsakir téðrar mis-seiðingar, og læt ég hugfettur um þær kyrrar liggja, þar sem ég er ekki í neinni aðstöðu til að meta málið hlutlaust. Hrund stóð sig frábærlega, sömuleiðis Móa auk Arons og hans über-sextetts (mig minnir að þeir hafi verið sex). Það sem stendur eftir er það að hafa kynnst og unnið með þessu frábæra fólki í atriðinu. Krakkar, þið eruð æði. Slega góð. Bragi og Kiddi, þið eruð algerir æðis-sleðar. Ég kem senn með drápur um ykkur, en nú sameinast smáþarmar, garnir, þarmar, magi og já, jafnvel lifrin mín, eða Herdís eins og ég kýs að kalla hana, um að hrína eftir sveeeeittum sænskum kjötbollum! Herðið þér fress og verðið hress.

Nýærið

"Nú árið er liðið í aldanna skaut, og aldrei það kemur til baka" orti skáldið forðum. Árið 2004 hefur verið ótrúlega skemmtilegt, og ég fyllist tilhlökkun en ekki fortíðarþrá á nýju ári. Gamlárskveld var í senn hátíðlegt og hamingjuríkt. Ég óska öllum lesendum og ólesendum hjartanlega gleðiríks og sálarglæðandi árs! Áramótagleðin var ekki af verri endanum í ár, og söng ég mig hásan margsinnis sem og blóðgaði ég hægri vísifingur af gítarleik. Ódóið komst heim um hálf-níu leytið, ánægt með gáskafulla klaufaúrslettingu kveldsins. Í þessu partíi voru mestmegnis MRingar og þeir minntu mig á hvað MRingar eru frábært fólk, hlakka virkilega til að sjá ykkur MRingana aftur á nýju ári, sem og alla grellnu grillsnillana í MH!

Roðar eldur rökkvan geim,
remmist bróðurhugur,
Máni silfrar mannaheim,
magnast forn hans dugur.

Elgsfeiti

Það aldin út er sprungið....
já, tónleikar gærdagsins mökuðu mér sannlega spass (dregið af Spas machen á þýsku). Stórmeistararnir Aron og Halli fóru á kostum í einsöng sínum, og kórinn stóð sig vel. Tónleikagestir virtust ánægðir með frammistöðuna, og skv. fyrri málsgrein er ég sammála því mati. Stundum óska ég þess að við æfðum oftar. Þessi kór býr yfir mörgum efnilegum söngvurum og þó hann sé góður núna að mínu mati, gæti hann verið stórkostlegur með meiri æfingu. Þó er allskostar óvisst hvort metnaðargjarnir og latir MRingar nenni eða geti yfirhöfuð að æfa meira en tvisvar í viku. Hlakka til að sjá himnana lýsast af ljósadýrð marglitra flugsprengna, auk djamméringu sem ég vonast til að verði. Í tilefni dagsins hef ég samið vísu um ofdrykkju. Vísan heitir því geypifrumlega nafni Ofdrykkjuvísa, og ríma öll orð í henni við orð tveim línum neðar. Þó komst ég ekki hjá smá ofstuðlun í þriðju línu. Ég biðst forlátssemi og þyrmslu, ó mikli Guð skáldskaparins.

Happi hleypir fokið lok
hressir, bætir, kætir,
Kappi keitir morkið kok
klessir, ætir, grætir.

Götterfunken

Vithiti! Fannfergi! Söngur! Ég elska daga hávetrar. Sólin skín á heiðskírum himni, gyllir mjallhvítar fjallshlíðarnar og göfgar mannsandann. Orrahríð alfreðsins hvessir og skerpir vitundina og glæðir lífsþrána. Gærdagurinn var einn þessarra daga, og sýnist mér þessi dagur stefna í líka vindátt. Við æfðum lagið fyrir söngvakeppnina framundan. Ýldi forsöngvari vor af innlifun og ótvíræðri snilli, enda er hann Bragi okkar fullfær um að fylla fótskó Friðreks Kviksilfurs (freddie mercury). Við tók kóræfing strax eftir téð jóðlsamsæti og stóð hún fyrir sínu líkt og ávallt. Seinna er degi hallaði, og spörfuglinn hvíldi vært í hreiðri, fór ég í teiti að boði Braga og hitti þar fyrir mér Braga og Kidda, auk fríðs föruneytis Leikfélagslæpna. Seinna að náttu hélt ég í heimátt og skreið í sekkinn. Í kveld eru svo jólatónleikar MR kórsins, og hvet ég alla til að mæta. Prúgrammet er frækilegt með meiru, ef ég segi svo sjálfur. Auk þess hvet ég alla sanna karlmenn til kórsöngvar!
Svona að lokum hef ég ákveðið að birta litla drápu um Þossa snilling.

Béus yfir bókum bograr
Beygir ablativus,
Hrella Þorstein hrollsinns lograr,
hrottans hræðist sínus.

Kækur myndar, fúþark kuklar
kutum grimmir sveifla,
Sveittur, spenntur, æstur þuklar
fram brýst blóð og geifla.

Félagakveðskapur

Kæru gestir. Eins og hótað var í síðustu grein mun ég nú birta Kveðskap um nokkra félaga mína. Þeir pelar sem ekki hafa enn fengið kviðling um sig saminn skulu ekki örvænta. Allir fá, skv. hest-fornri áætlun vorri sér a.m.k. einn ferskeyttan kviðlingsígildispúka sér til yndisauka.

Fornyrtastar eru Aríelsvísur, og sést það á of- og rangstuðlun.
Þeir er Aríel kenna (þekkja, á eðjótamáli) vita að hann hefur æ notið aðdáunar kvenþjóðarinnar, og ekki hefur hún misst skriðþungann í Garðaríki, en þangað fór hann sem víxllærir (skiptinemi). Flagari er hann enginn, enda prýðismaður með öllu. Hér skal þó sagt frá kvenhylli hans í Hólmgarði, en þar býr hann nú.

Kvæði vil ek kveða um
karlpung, frjóan, fræni,
síþéttan á kantinum,
kátan kvenna-hæni.


Til Garðaríkis geystist skjótt
Greðni jarlinn herti,
Rússafljóðin fyrir fljótt
Féllu Frænis sterti.

Fyrir þá sem vita ekki þegar þýðir Frænir íslendingur (Frónbúi>frænir).

Næsta mýðri (múðurkenndur hlutur, hk.) er kvæði sem ég orti í gær á MSN um snilling sem kallast Darri Edvardsson. Sökum ungs aldurs mýðrisins er það hvorki rang- né ofstuðlað. Darri E. er Mosfellingur, og hugumprúður á allar hliðar.

Darri drengur góður er,
dilkir ei að finnast
Huginn, hraustur, traustur, ger,
hans ber vel að minnast.

Ég geri ráð fyrir kynngi ykkar á lýsingarorðinu ger, en það þýðir gerðarlegur.

Frekari birting rím-spöðunar fer fram síðar.

Fæðing

Ég hef ákveðið að spreyta mig á vefdagbókfellsgerð, sem kallast á máli Plebeia "blogg". Hér mun ófleygur kveðskapur baða út misheppnuðum, götóttum vængjum áður en hann hrapar í hyldýpi gleymsku og smánar. Hér munu hugfettur þær er í rykugum hugskotum höfuðs míns fletta ofan af lífsþrá og brjálsemi höfundar! Og já... gleðileg jól og farsælt komandi ár.