Í morgun fékk ég bréf frá American Chemical Society með boði um inngöngu. Ég gúglaði samtökin, og þetta virðast vera ósköp venjuleg samtök bandarískra efnafræðinga sem auðvelda efnafræðingum að hitta og kynnast öðrum efnafræðingum og ýta undir akademískt samstarf þeirra á milli.
Hvernig dettur þeim í hug að senda stærðfræðinema á Íslandi boð í félag fyrir fólk með háskólagráðu í efnafræði?
Ég komst inn í Mótettukórinn.
Fagnaðarlæti mín samanstóðu af hádegismat (sem ég tími venjulega ekki að kaupa), bíóferð og öðru álíka epísku.
Hvað varðar hásæti Goðanna, og hvort þau hafi skolfið frammi fyrir dýrð fögnuðarins, þá hef ég ekkert heyrt í guðunum varðandi það ennþá. Geri því ráð fyrir að þeir séu ennþá í sjokki.
Í síðustu viku þreytti ég inntökupróf í Mótettukórinn. Ég hef ennþá ekkert heyrt í kórstjóranum og er, satt best að segja, ekkert sérstaklega vongóður um inngöngu. Það kemur auðvitað allt í ljós á næstu dögum (ég er mjög spenntur að vita hvort þumallinn snýr upp eða niður), en það væri svo sem engin heimsendir að komast ekki inn - þá held ég bara áfram í Háskólakórnum og syng Messías eftir Händel í nóvember.
Ef ég á hinn bóginn kemst inn munu drunur fögnuðar míns skekja hásæti goðanna.
--
Ég er nýkominn heim af Sinfóníutónleikum. Fór heim í hlénu, þar sem ég fór gagngert til að hlusta á fyrri hlutann. Verk kvöldsins var fiðlukonsert Tsjaíkoffskýs (og forleikur þar á undan) - mikið uppáhaldsverk þar á ferðinni. Mér er sagt að einleikarinn sem spilaði þyki besti fiðuleikari heims um þessar mundir.
Hann var vissulega mikill snillingur. Ég á verkið með Berlínarfílharmóníunni og Vengeroff. Þar er líklega hljóðversútgáfa á ferðinni. Vengeroff sletti sér meira (á góðan hátt), en þessi var fágaðri. Á hinn bóginn var þessi (man ekki hvað hann heitir) nokkuð oft óhreinn, og mér fannst hann stundum ekki ráða alveg við þann hraða sem hann valdi sér. Á heildina litið stóð hann sig alveg frábærlega, þetta voru bestu tónleikar sem ég hef farið á lengi (enda verkið líka geðveikt).
--
Ég las áðan grein Hafsteins Gunnars Haukssonar á deiglunni.com, þar sem hann lýsir Sambandi íslenskra framhaldsskólanema.
Skrýmsli eru merkileg fyrirbæri. Sauron hinn mikli hóf feril sinn í leit að völdum til að koma góðu til leiðar. Hann sóttist sífellt eftir meiri völdum og áhrifum, og fljótlega fóru upprunalegu hugsjónirnar að víkja fyrir nýjum, spilltum metnaði - hann var orðinn að skrýmsli.
Samband íslenskra framhaldsskólanema eru merkilegt fyrirbæri. SÍF hóf feril sinn í leit að völdum til að koma góðu til leiðar. Það sóttist sífellt eftir meiri völdum og áhrifum, og fljótlega fóru upprunalegu hugsjónirnar að víkja fyrir nýjum, spilltum metnaði - það var orðið að skrýmsli.
Ég tók svolítinn þátt í sköpun þessa skrýmslis. Upprunalega hugmyndin var að skapa framhaldsskólanemum öflugt verkfæri til að bregðast við pólítískum ásóknum á framhaldsskólakerfið, eins og okkur MR-ingum þótti t.d. frumvarp menntamálaráðherra um styttingu náms til stúdentsprófs vera. Þetta nýja sverð í höndum okkar átti að vernda ástkærar menntastofnanir okkar fyrir inngripi skilningslausra möppudýra Menntamálaráðuneytisins.
Eins og sjá má á greininni er SÍF alls ekki sverð í höndum framhaldsskólanema, heldur hefur það nú öðlast sjálfstæðan vilja og beitir sér sem pólítískt þrýstiafl á vinstri vængnum fyrir hönd allra famhaldsskólanema - svolítið eins og Röskva gerir í HÍ.
Sagan endurtekur sig. Fyrir nokkru hrundi hið fánýta, útblásna og kostnaðarsama bákn FF (Félag framhaldsskólanema) til heljar. Ekki liðu nema nokkur ár þangað til við höfðum skapað nýtt skrýmsli til að fylla í skarðið.
Sorrí, krakkar!
„The Invisible Pink Unicorn is a being of great spiritual power.
We know this because she is capable of being invisible and pink at the same time.
Like all religions, the Faith of the Invisible Pink Unicorn is based upon both logic and faith.
We have faith that she is pink;
we logically know that she is invisible because we can't see her.”
Krjúpið fyrir mætti Einhyrningsins, dauðlegu kjötklessur, krjúpið fyrir bleik-ósýnilega almættinu hvers lögunarlausa horn gnæfir himnum ofar.
Ég er andvaka. Ég drekk Ribena í sódavatni, borða ristað brauð með heimagerðri rifsberjasultu og bíð svefnhöfginnar.
Reykvíkingar hafa lengi þjáðst undir dyntóttri stjórn fláráðra borgarstjórnmálamanna. Lokalausn er nauðsynleg, og einungis ein lokalausn býðst okkur.
Tíminn er kominn.
Þetta blogg er eins og fönix. Með ákveðnu millibili hnígur það í öskuna, aðeins til að geysast um himinhvoltin á eldvængjum sínum á ný.
...það er kannski ekki alveg svona töff, en það hefur allavega dáið með reglulegu millibili.
Nú mun þessi uppvakningur þreyta nýjustu endurlífgunartilraun sína. Mun hún endast í meira en einn pistil? Enginn veit. Flestum er sama. Allavega:
Þetta sumar hefur verið alger snilld, að stórum hluta vegna Póllandsferðar Háskólakórsins, sem flestir Facebook-vinir mínir ættu nú að vita af eftir óteljandi tilkynningar um "Vinur þinn, Doddi, hefur verið taggaður á mynd". Bið ég hér með þá sem málið snertir forláts á þessari óhóflegu fjölmiðlun á mér af annarra hálfu.
Í stuttu máli var Póllandsferðin alger snilld. Ég hafði aldrei komið til A-Evrópu þannig að ég myndi eftir því, þó ég hafi vissulega ferðast til Júgóslavíu sem ný-fyrrverandi fóstur meðan hún var og hét (þar tók ég mín fyrstu skref, merkilegt nokk).
Einhvernveginn myndaðist ótrúlega, ótrúlega góð stemmning í hópnum, og þá sérstaklega í litlum hóp sem hékk þaðan af saman í ferðinni. Þessi hópur, sem þekktist lítið innbyrðis þegar við fórum út heldur nú reglulega sambandi - við ætlum meira að segja að borða saman á morgun.
Pólland er Evrópuríki. Sovét-Mordor-fílingurinn var aðallega sjáanlegur í úthverfum þeirra borga sem við heimsóttum, en miðbæirnir voru öllu líflegri og fallegri. Síðan skemmir náttúrulega ekki fyrir að syngja í flottum kirkjum, skoða land með jafnríka sögu (fórum m.a. í Auschwitz-Birkenau búðirnar) og upplifa allt þetta með jafnskemmtilegum hóp.
Síðan þá hef ég unnið eins og maur á amfetamíni hjá litlu sprotafyrirtæki sem heitir Amivox. Þetta er alger snilldarvinna, en hún er mjög krefjandi á tíma og orku - ekkert letilíf þar, skal ég segja ykkur.
Ég sótti um þessa vinnu þegar ég fattaði að ég myndi ekki fá vinnu hjá álverinu á Grundavinnu, og er mjög ánægður með þá niðurstöðu núna eftir á.
Ég er farinn að hlakka hressilega til að byrja aftur í Háskólanum, en því miður djammaði ég ekki nógu mikið með eðalmeisturunum Gunna Helga, Geiri Atla og Lenu í fyrra. Ekkert þeirra verður Frónvegis næstæris, svo ég verð að leita annarra ölkeldna ef ég hygst aflétta þeirri sumbleklu sem hefur einkennt félagslíf (félagsdauða?) minn á síðasta ári... Ég tek því bara sem áskorun.
Þessi pistill er orðinn nógu langur. Ef þú ert ennþá að lesa hrósa ég þér fyrir andlegt úthald. Ef til vill birti ég hér fleiri slíkar þrekæfingar á næstuni.
Í sjöfréttunum í kvöld kom fram að meirihluti Svía virðist vilja allsherjarreykingabann í Svíþjóð.
Lýðræðið er vandmeðfarin skepna. Þegar fólki finnst allt í lagi að kjósa um hvað sem er getur verið stutt í undirokun minnihlutans í krafti meirihlutans. Er lögbann við aukakílóum kannski næst á dagskrá? Hvar ætla Svíar sér að draga mörkin?
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungus: one morning they are there, we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him!"
Ef hinn grimmúðugi Keisari Stjarn-Heimsveldisins tæki sér stöðu hér á jörðinni, hvar myndi hann koma sér fyrir? Spurningin er ef til vill ekki svo fáránleg, og jafnvel er rangt að nota viðtengingarhátt í því samhengi. Ættum við kannski frekar að spyrja: fyrst geim-þrömurinn Palpatine "Þrumuputti" er meðal vor, hvar eigum við að leita hans? 
Svarið felur sig ekki, ber sér ekki einu sinni laufblað leyndar fyrir bölvænlegri ásjónu sinni. Innan skamms mun hinn góðlátlegi "Þjóðverji", sem vermir nú bekki páfabústaðarins ylhýrum og bústnum rasskinnum sínum, þremja mannkynið undir myrkan vilja sinn!
Ojæja.
Man einhver eftir þessu atriði úr Return of the King?
Sjálfur man ég vel þegar svokölluð "friðarsúla" Yoko Ono var gangsett við mikinn fögnuð allra orka hérlendis.
Þetta blogg hefur dáið og lifnað við oftar en margur eldfuglinn.
Í tilefni nýkomins sumars flatbaka hér tveir æskuvinir, Gúndi litli og Flati-Gvendur. Gvendur litli lætur augljóslega rýmisfræðilega fötlun sína lítið á sig fá og kýs frekar að láta gleðina ráða á þessum fallega sumardegi.
Þá er komið að því, MR er lokið. Við taka ný og spennandi viðfangsefni, og fyrsta veigamikla ákvörðun mín innan menntageirans síðan í tíunda bekk hefur verið tekin: stærðfræði í HÍ er næst á dagskrá.
Á útskriftinni héldu margir menn, vafalaust nafntogaðir á ýmsa og frækilega lund, langar og frækilega nafntogandi ræður á hendur Menntaskólanum, nemendum hans og sjálfum sér. Fyrir inspectorssetuna fékk ég pakka af bókum, nafn hverra var einhver útgáfa af "Minningar úr Menntaskólanum, x-ta bindi", og voru þær án alls efa gefnar mér í þeim eina tilgangi að ég gæti haldið álíka langar, keimlíkar og nafntogandi ræður á hendur Menntaskólanum og nemendum hans þegar ég skríð upp í pontu veðraður og ónýtur af ellislitieftir sjötíu ár.
Hefur þessi hefð vafalítið viðgengist í mörg árhundruð, og viðhaldið bæði stöðlunargildi ræðnanna annars vegar og tryggt ákveðna lágmarkseftirspurn eftir minningarritum um MR.
Júbílantaballið var geigvænlega skemmtilegt, líklega einn eftirminnilegasti og hressasti atburður allrar skólagöngu minnar. Ég tvistaði við Ragnheiði Torfa, fyrrverandi rektor, og hélt ræðu um ísjaka.
Þessir "Stúdentsviðburðir" í kringum útskriftina höfðu þau mjög jákvæðu áhrif að minna mann á hversu sterk og drjúg vinaböndin sem myndast í MR geta reynst manni alla ævi. Á sama tíma minntu þeir mig á hversu mikilvægt er að rækta frændgarð skólafélaga minna sem best, svo ég megi uppskera frekari vinskaparlauk þaðan síðar.
Til hamingju með útskriftina, 6. bekkingar, og látum oss rækta lauk.
Maggi Lú vann Meistarann og er því ekki einungis nýbakaður forseti Framtíðarinnar og hljóðnemungur Gettu Betur heldur líka Meistarinn. Titlasöfnun mannsins virðist ekki þekkja nein takmörk, ef til vill verður hann fyrsti forseti Sólkerfisins áður en yfir lýkur.
Vissulega geta menn ekki ráðið örlögum sínum að fullu, en þeir nýta tíma sinn, aðföng og hæfileika á þann hátt sem þeim sýnist. Mágurinn uppskar einfaldlega eins og hann sáði til.
Ágúst Ólafur: "Þið hafið gerst sekir um gríðarleg hagstjórnarmistök, skattbyrði hinna lægst launuðu hefur stóraukist á tíma þessarar ríksstjórnar. Þetta segja Glitnir, ASÍ, BSÍ, TBR, DAS, NSDAP, CCCP og Hemmi Gunn. Þessu ætlar Samfylkingin að kippa í lag komist hún í stjórn."
Árni Matthiessen: "Hefur skattbyrðin aukist? Það er bara ekki satt. Þú lýgur."
Fréttamaðurinn glottir eins og Sólheimabúi sem ljær honum afslappaðan en miður gáfulegan svip.
Hvernig getur þetta gerst? Annað hvort hefur skattbyrðin aukist eða ekki. Svona dæmi um misræmi í fullyrðingum um einfaldar, hagfræðilegar stærðir eru óþægilega algeng. Maður veit satt best að segja ekki hver hefur rétt fyrir sér, og landsmenn ákveða að lokum að trúa þeim sem er með flottasta bindið og kjósa flokkinn hans. Ekki vanmeta mátt vel valins bindis í nútímastjórnmálum á Íslandi.
Þegar fólk dregur pósítívískar, vísindalegar fullyrðingar niður í svað stjórnmálaþvælings er mér næst að gubba á köttinn minn.
Ef ég hrauna á mig í prófunum er það þessari síðu og litla gyðingnum sem andsetur hana að kenna.
Færslur
Öll ummæli
