Þangbrandr tyrfr

Pæling um kristni og illsku

2008-12-29T20:27:00.001Z

Vandamál illskunnar reynist kristninni mjög erfitt, ef ekki ómögulegt, að sætta við kenningar sínar. Ef Guð er til og er fullkomlega miskunnsamur, velviljaður og almáttugur, af hverju leyfir hann þá svo mikla illsku í sköpunarverki sínu? Ég hef mikið spáð í þessa mótsögn síðustu daga.

Gömlu heiðnu trúarbrögðin voru, eftir því sem ég best skil, eins konar ofurhetjutrúarbrögð. Guðirnir voru í grunninn mannlegir, nema þeir voru ódauðlegir og höfðu ofurkrafta. Guðirnir þurftu að taka afleiðingum gjörða sinna. Gömlu sögurnar snúast margar um að einhver guðanna gerir skyssu (stelur frá dverg, drepur sakleysingja eða eitthvað álíka), og viðkomandi guð sýpur þá jafnan seyðið af þeirri gjörð.

Lykilatriðið er að þarna er engin skilgreining á góðu eða illu - bara orsök og afleiðing - og að allt siðferði er siðferði sem menn móta sér á eigin spýtur út frá venjulegum, veraldlegum forsendum.

Í kristninni er Guð hins vegar skilgreining réttlætis, miskunnsemi og góðvildar. Ef Guð gerir eitthvað sem okkur virðist vera ranglátt, grimmilegt eða illskulegt, þá höfum við rangt fyrir okkur, því samkvæmt skilgreiningu hefur Guð alltaf rétt fyrir sér.

Jobsbók Gamla testamentisins fjallar um Job. Job er réttlátur fyrir guði. Gefum okkur til hæginda að hann sé líka réttlátur og góður gaur almennt, því það er eiginlega gefið í skyn. Guð leyfir Satni (sem er auðvitað það sama og að gera það sjálfur) að drepa börnin hans tíu, þurrka út öll auðæfi hans og pynta hann með hræðilegum sjúkdómi (án þess þó að leyfa honum að deyja). Bókin endar reyndar á að Guð læknar Job og gefur honum nýja konu, ný börn og ný auðæfi, en það breytir ekki einu:

Guð framdi með eigin hönd eitthvað, sem samkvæmt siðferðiskennd flestra jarðarbúa var tilgangslaus grimmd, illska og óréttlæti. Þetta er eiginlega óumdeilanlegt í tilviki Jobsbókar.

Hvernig skilgreinist siðferðiskennd okkar? Ég held að á dýpsta stigi (þ.e. fyrir utan lög, reglur og hefðir samfélagsins sem við búum í) eigi hún uppruna sinn í eðlisávísun okkar; á hliðstæðan hátt og við greinum á milli tónlistar sem við fílum eða fílum ekki greinum við milli góðs og ills. Ef Guð drepur saklaust fólk af ástæðulausu, þá segir eðlisávísun mér að það sé ekki tónlist sem ég fíla.

Og þá erum við komin að kjarna málsins. Siðferði er ekkert nema siðferðilegt fegurðarskyn, og ef eitthvað brýtur hrottalega gegn því fegurðarskyni er það samkvæmt (jarðneskri, ekki kristinni) skilgreiningu ekki „gott”. Bara vegna þess að Guð á að geta lostið mig niður með eldingu þýðir ekki að hann hafi rétt fyrir sér í siðferðilegum álitaefnum þegar við erum ósammála - það er bara hrekkjusvínasiðferði, og varla er Guð hrekkjusvín. Ef siðferði á að vera algilt, og Guð er réttlátur, þá myndi okkur aldrei finnast neitt sem við upplifum vera óréttlátt eða grimmilegt ef við hefðum sömu vitneskju og hann. Hann hefði komið í veg fyrir óréttlætið og grimmdina, eins og við sjálf hefðum gert í hans sporum.

Við þurfum bara eitt mótdæmi til að afsanna regluna um algæsku Guðs, og úr mörgu er að velja. Dæmið úr Jobsbók væri nóg, en við höfum líka svo mörg dæmi úr raunveruleikanum - börn eru sérstaklega áhrifarík og einföld dæmi sem við getum flest verið sammála um. Börn sem hafa ekkert brotið af sér eru pyntuð og myrt á hverjum degi, til dæmis á átakasvæðum í Afríku. Slíkt á sér enga hugsanlega réttlætingu í siðferðiskennd heilbrigðs fólks.

Þar af leiðir:

Annað hvort er Guð ekki til, eða hann er óréttlátur.

...og þá er nú flottara að vera trúleysingi, í báðum tilvikum!

Hver tekur mark á manni sem heitir Bent A. Kock?

2008-12-04T15:20:00.000Z

Ég bara spyr.

Hlutlausir fjölmiðlar - snilld, eða bara drasl?

2008-11-21T19:59:00.003Z

Hlutlausir fjölmiðlar eru háttprísað fyrirbæri þessa dagana.

En eru þeir ekki í rauninni bara hálfgert prump, ef þeir eru þá til yfir höfuð? Ég leyfi mér nefnilega að efast um tilvist þeirra.

Blaðamenn og aðrir fulltrúar hinna blaðrandi stétta sem hafa nógu brennandi áhuga á samfélagsskipaninni til að taka virkan þátt í „umræðunni“ hafa jafnframt sterkar skoðanir á málunum.

Þeir eru pólítískir á einn hátt eða annan.

Þeir örfáu sem eru ekki pólítískir eru svo sjaldgæfir að þeir voru allir læstir inni í glerbúri á Louvre um leið og þeir uppgötvuðust.

Vinstri Grænir opnuðu um daginn vefritið smuguna. Ég hef nú ekki lagt í að lesa nema örfáar greinar þar, en mér líkar það sem ég sé (enda er oft mest gaman að fólki sem maður er ósammála).

Hlutleysi er næstum ómögulegt. Þegar fólk ætlar að gæta fullkomins hlutleysis kostar það slíkt hark og slíka sjálfsritskoðun - sjálfsgeldingu - að annað hvort verða greinarnar geldar og óáhugaverðar (og þar af leiðandi nennir enginn að lesa þær) eða fólk gefst einfaldlega upp á hlutleysinu, leynt eða ljóst.

Gott og vel. Fólk meikar ekki að vera hlutlaust. En þá á það ekki að hræsnast bak við falsgrímu hlutleysisins - það er bara plebbalegt.

Ég fagna smugunni. Önnur vefrit sem tilheyra öðrum geirum litrófsins eru vissulega til, en mikið myndi ég gleðjast yfir breyttari áherslum í fjölmiðlun.

Í gamla daga gátu menn lesið hægri pressuna og vinstri pressuna, og ályktað að raunveruleg staða mála væri einhversstaðar á milli. Nú veit maður ekki neitt.

Stjórnmálaskoðanir eru heilbrigðar. Fólk má vera ósammála. Sú flathyggja að allir eigi að gæta hlutleysis er ófrjó og óheiðarleg. Ég á ekki við að fólk eigi að hagræða sannleikanum. Ég á við að fólk tjái skoðanir sínar umbúðalaust og reyni ekki að lauma boðskap að almenningi undir formerkjum ó-pólítíkur.

Væri það ekki skemmtilegra?

Norska krónan?

2008-10-30T19:57:00.001Z

Hver þarf Evruna þegar hann hefur Noreg?

Smásaga eftir Isaac Asimov

2008-10-22T16:58:00.004Z

Isaac Asimov er einn mesti risi vísindaskáldskapsins. Ég hef lesið margar bækur eftir hann, og verð að segja að karlinn var algjör meistari. Frægasta smásagan hans heitir The Last Question. Ég sá hana á vefsíðu einhvers háskóla, svo ég geri ráð fyrir að ég sé ekki að brjóta höfundarréttarlög með því að birta hana hér. Njótið.

The Last Question

By Isaac Asimov
Isaac Asimov was the most prolific science fiction author of all time. In fifty years he averaged a new magazine article, short story, or book every two weeks, and most of that on a manual typewriter. Asimov thought that The Last Question, first copyrighted in 1956, was his best short story ever. Even if you do not have the background in science to be familiar with all of the concepts presented here, the ending packs more impact than any other book that I've ever read. Don't read the end of the story first!
This is by far my favorite story of all those I have written.
After all, I undertook to tell several trillion years of human history in the space of a short story and I leave it to you as to how well I succeeded. I also undertook another task, but I won't tell you what that was lest l spoil the story for you.
It is a curious fact that innumerable readers have asked me if I wrote this story. They seem never to remember the title of the story or (for sure) the author, except for the vague thought it might be me. But, of course, they never forget the story itself especially the ending. The idea seems to drown out everything -- and I'm satisfied that it should.

---

The last question was asked for the first time, half in jest, on May 21, 2061, at a time when humanity first stepped into the light. The question came about as a result of a five-dollar bet over highballs, and it happened this way:

Alexander Adell and Bertram Lupov were two of the faithful attendants of Multivac. As well as any human beings could, they knew what lay behind the cold, clicking, flashing face -- miles and miles of face -- of that giant computer. They had at least a vague notion of the general plan of relays and circuits that had long since grown past the point where any single human could possibly have a firm grasp of the whole.
Multivac was self-adjusting and self-correcting. It had to be, for nothing human could adjust and correct it quickly enough or even adequately enough. So Adell and Lupov attended the monstrous giant only lightly and superficially, yet as well as any men could. They fed it data, adjusted questions to its needs and translated the answers that were issued. Certainly they, and all others like them, were fully entitled to share in the glory that was Multivac's.
For decades, Multivac had helped design the ships and plot the trajectories that enabled man to reach the Moon, Mars, and Venus, but past that, Earth's poor resources could not support the ships. Too much energy was needed for the long trips. Earth exploited its coal and uranium with increasing efficiency, but there was only so much of both.
But slowly Multivac learned enough to answer deeper questions more fundamentally, and on May 14, 2061, what had been theory, became fact.
The energy of the sun was stored, converted, and utilized directly on a planet-wide scale. All Earth turned off its burning coal, its fissioning uranium, and flipped the switch that connected all of it to a small station, one mile in diameter, circling the Earth at half the distance of the Moon. All Earth ran by invisible beams of sunpower.
Seven days had not sufficed to dim the glory of it and Adell and Lupov finally managed to escape from the public functions, and to meet in quiet where no one would think of looking for them, in the deserted underground chambers, where portions of the mighty buried body of Multivac showed. Unattended, idling, sorting data with contented lazy clickings, Multivac, too, had earned its vacation and the boys appreciated that. They had no intention, originally, of disturbing it.
They had brought a bottle with them, and their only concern at the moment was to relax in the company of each other and the bottle.
"It's amazing when you think of it," said Adell. His broad face had lines of weariness in it, and he stirred his drink slowly with a glass rod, watching the cubes of ice slur clumsily about. "All the energy we can possibly ever use for free. Enough energy, if we wanted to draw on it, to melt all Earth into a big drop of impure liquid iron, and still never miss the energy so used. All the energy we could ever use, forever and forever and forever."
Lupov cocked his head sideways. He had a trick of doing that when he wanted to be contrary, and he wanted to be contrary now, partly because he had had to carry the ice and glassware. "Not forever," he said.
"Oh, hell, just about forever. Till the sun runs down, Bert."
"That's not forever."
"All right, then. Billions and billions of years. Ten billion, maybe. Are you satisfied?"
Lupov put his fingers through his thinning hair as though to reassure himself that some was still left and sipped gently at his own drink. "Ten billion years isn't forever."
"Well, it will last our time, won't it?"
"So would the coal and uranium."
"All right, but now we can hook up each individual spaceship to the Solar Station, and it can go to Pluto and back a million times without ever worrying about fuel. You can't do that on coal and uranium. Ask Multivac, if you don't believe me.
"I don't have to ask Multivac. I know that."
"Then stop running down what Multivac's done for us," said Adell, blazing up, "It did all right."
"Who says it didn't? What I say is that a sun won't last forever. That's all I'm saying. We're safe for ten billion years, but then what?" Lupow pointed a slightly shaky finger at the other. "And don't say we'll switch to another sun."
There was silence for a while. Adell put his glass to his lips only occasionally, and Lupov's eyes slowly closed. They rested.
Then Lupov's eyes snapped open. "You're thinking we'll switch to another sun when ours is done, aren't you?"
"I'm not thinking."
"Sure you are. You're weak on logic, that's the trouble with you. You're like the guy in the story who was caught in a sudden shower and who ran to a grove of trees and got under one. He wasn't worried, you see, because he figured when one tree got wet through, he would just get under another one."
"I get it," said Adell. "Don't shout. When the sun is done, the other stars will be gone, too."
"Darn right they will," muttered Lupov. "It all had a beginning in the original cosmic explosion, whatever that was, and it'll all have an end when all the stars run down. Some run down faster than others. Hell, the giants won't last a hundred million years. The sun will last ten billion years and maybe the dwarfs will last two hundred billion for all the good they are. But just give us a trillion years and everything will be dark. Entropy has to increase to maximum, that's all."
"I know all about entropy," said Adell, standing on his dignity.
"The hell you do."
"I know as much as you do."
"Then you know everything's got to run down someday."
"All right. Who says they won't?"
"You did, you poor sap. You said we had all the energy we needed, forever. You said 'forever.'
It was Adell's turn to be contrary. "Maybe we can build things up again someday," he said.
"Never."
"Why not? Someday."
"Never."
"Ask Multivac."
"You ask Multivac. I dare you. Five dollars says it can't be done."
Adell was just drunk enough to try, just sober enough to be able to phrase the necessary symbols and operations into a question which, in words, might have corresponded to this: Will mankind one day without the net expenditure of energy be able to restore the sun to its full youthfulness even after it had died of old age?
Or maybe it could be put more simply like this: How can the net amount of entropy of the universe be massively decreased?
Multivac fell dead and silent. The slow flashing of lights ceased, the distant sounds of clicking relays ended.
Then, just as the frightened technicians felt they could hold their breath no longer, there was a sudden springing to life of the teletype attached to that portion of Multivac. Five words were printed: INSUFFICIENT DATA FOR MEANINGFUL ANSWER.
"No bet," whispered Lupov. They left hurriedly.
By next morning, the two, plagued with throbbing head and cottony mouth, had forgotten the incident.

Jerrodd, Jerrodine, and Jerrodette I and II watched the starry picture in the visiplate change as the passage through hyperspace was completed in its non-time lapse. At once, the even powdering of stars gave way to the predominance of a single bright shining disk, the size of a marble, centered on the viewing-screen.
"That's X-23," said Jerrodd confidently. His thin hands clamped tightly behind his back and the knuckles whitened.
The little Jerrodettes, both girls, had experienced the hyperspace passage for the first time in their lives and were self-conscious over the momentary sensation of insideoutness. They buried their giggles and chased one another wildly about their mother, screaming, "We've reached X-23 -- we've reached X-23 -- we've --"
"Quiet, children." said Jerrodine sharply. "Are you sure, Jerrodd?"
"What is there to be but sure?" asked Jerrodd, glancing up at the bulge of featureless metal just under the ceiling. It ran the length of the room, disappearing through the wall at either end. It was as long as the ship.
Jerrodd scarcely knew a thing about the thick rod of metal except that it was called a Microvac, that one asked it questions if one wished; that if one did not it still had its task of guiding the ship to a preordered destination; of feeding on energies from the various Sub-galactic Power Stations; of computing the equations for the hyperspatial jumps.
Jerrodd and his family had only to wait and live in the comfortable residence quarters of the ship. Someone had once told Jerrodd that the "ac" at the end of "Microvac" stood for ''automatic computer" in ancient English, but he was on the edge of forgetting even that.
Jerrodine's eyes were moist as she watched the visiplate. "I can't help it. I feel funny about leaving Earth."
"Why, for Pete's sake?" demanded Jerrodd. "We had nothing there. We'll have everything on X-23. You won't be alone. You won't be a pioneer. There are over a million people on the planet already. Good Lord, our great-grandchildren will be looking for new worlds because X-23 will be overcrowded." Then, after a reflective pause, "I tell you, it's a lucky thing the computers worked out interstellar travel the way the race is growing."
"I know, I know," said Jerrodine miserably.
Jerrodette I said promptly, "Our Microvac is the best Microvac in the world."
"I think so, too," said Jerrodd, tousling her hair.
It was a nice feeling to have a Microvac of your own and Jerrodd was glad he was part of his generation and no other. In his father's youth, the only computers had been tremendous machines taking up a hundred square miles of land. There was only one to a planet. Planetary ACs they were called. They had been growing in size steadily for a thousand years and then, all at once, came refinement. In place of transistors, had come molecular valves so that even the largest Planetary AC could be put into a space only half the volume of a spaceship.
Jerrodd felt uplifted, as he always did when he thought that his own personal Microvac was many times more complicated than the ancient and primitive Multivac that had first tamed the Sun, and almost as complicated as Earth's Planetarv AC (the largest) that had first solved the problem of hyperspatial travel and had made trips to the stars possible.
"So many stars, so many planets," sighed Jerrodine, busy with her own thoughts. "I suppose families will be going out to new planets forever, the way we are now."
"Not forever," said Jerrodd, with a smile. "It will all stop someday, but not for billions of years. Many billions. Even the stars run down, you know. Entropy must increase.
"What's entropy, daddy?" shrilled Jerrodette II.
"Entropy, little sweet, is just a word which means the amount of running-down of the universe. Everything runs down, you know, like your little walkie-talkie robot, remember?"
"Can't you just put in a new power-unit, like with my robot?"
"The stars are the power-units. dear. Once they're gone, there are no more power-units."
Jerrodette I at once set up a howl. "Don't let them, daddy. Don't let the stars run down."
"Now look what you've done," whispered Jerrodine, exasperated.
"How was I to know it would frighten them?" Jerrodd whispered back,
"Ask the Microvac," wailed Jerrodette I. "Ask him how to turn the stars on again."
"Go ahead," said Jerrodine. "It will quiet them down." (Jerrodette II was beginning to cry, also.)
Jerrodd shrugged. "Now, now, honeys. I'll ask Microvac. Don't worry, he'll tell us."
He asked the Microvac, adding quickly, "Print the answer."
Jerrodd cupped the strip or thin cellufilm and said cheerfully, "See now, the Microvac says it will take care of everything when the time comes so don't worry."
Jerrodine said, "And now, children, it's time for bed. We'll be in our new home soon."
Jerrodd read the words on the cellufilm again before destroying it: INSUFICIENT DATA FOR MEANINGFUL ANSWER.

He shrugged and looked at the visiplate. X-23 was just ahead.
VJ-23X of Lameth stared into the black depths of the three-dimensional, small-scale map of the Galaxy and said, "Are we ridiculous, I wonder in being so concerned about the matter?"
MQ-17J of Nicron shook his head. "I think not. You know the Galaxy will be filled in five years at the present rate of expansion."
Both seemed in their early twenties, both were tall and perfectly formed.
"Still," said VJ-23X, "I hesitate to submit a pessimistic report to the Galactic Council."
"I wouldn't consider any other kind of report. Stir them up a bit. We've got to stir them up."
VJ-23X sighed. "Space is infinite. A hundred billion Galaxies are there for the taking. More."
"A hundred billion is not infinite and it's getting less infinite all the time. Consider! Twenty thousand years ago, mankind first solved the problem of utilizing stellar energy, and a few centuries later, interstellar travel became possible. It took mankind a million years to fill one small world and then only fifteen thousand years to fill the rest of the Galaxy. Now the population doubles every ten years --
VJ-23X interrupted. "We can thank immortality for that."
"Very well. Immortality exists and we have to take it into account. I admit it has its seamy side, this immortality. The Galactic AC has solved many problems for us, but in solving the problem of preventing old age and death, it has undone all its other solutions."
"Yet you wouldn't want to abandon life, I suppose."
"Not at all," snapped MQ-17J, softening it at once to, "Not yet. I'm by no means old enough. How old are you?"
"Two hundred twenty-three. And you?"
"I'm still under two hundred. --But to get back to my point. Population doubles every ten years. Once this GaIaxy is filled, we'll have filled another in ten years. Another ten years and we'll have filled two more. Another decade, four more. In a hundred years, we'll have filled a thousand Galaxies. In a thousand years, a million Galaxies. In ten thousand years, the entire known universe. Then what?"
VJ-23X said, "As a side issue, there's a problem of transportation. I wonder how many sunpower units it will take to move Galaxies of individuals from one Galaxy to the next."
"A very good point. Already, mankind consumes two sunpower units per year."
"Most of it's wasted. After all, our own Galaxy alone pours out a thousand sunpower units a year and we only use two of those."
"Granted, but even with a hundred per cent efficiency, we only stave off the end. Our energy requirements are going up in a geometric progression even faster than our population. We'll run out of energy even sooner than we run out of Galaxies. A good point. A very good point."
"We'll just have to build new stars out of interstellar gas."
"Or out of dissipated heat?" asked MQ-17J, sarcastically.
"There may be some way to reverse entropy. We ought to ask the Galactic AC."
VJ-23X was not really serious, but MQ-17J pulled out his AC-contact from his pocket and placed it on the table before him.
"I've half a mind to," he said. "It's something the human race will have to face someday."
He stared somberly at his small AC-contact. It was only two inches cubed and nothing in itself, but it was connected through hyperspace with the great Galactic AC that served all mankind. Hyperspace considered, it was an integral part of the Galactic AC.
MQ-17J paused to wonder if someday in his immortal life he would get to see the Galactic AC. It was on a little world of its own, a spider webbing of force-beams holding the matter within which surges of submesons took the place of the old clumsy molecular valves. Yet despite its sub-etheric workings, the Galactic AC was known to be a full thousand feet across.
MQ-17J asked suddenly of his AC-contact, "Can entropy ever be reversed?"
VJ-23X looked startled and said at once, "Oh, say, I didn't really mean to have you ask that."
"Why not?"
"We both know entropy can't be reversed. You can't turn smoke and ash back into a tree."
"Do you have trees on your world?" asked MQ-17J.
The sound of the Galactic AC startled them into silence. Its voice came thin and beautiful out of the small AC-contact on the desk. It said: THERE IS INSUFFICIENT DATA FOR A MEANINGFUL ANSWER.
VJ-23X said, "See!"
The two men thereupon returned to the question of the report they were to make to the Galactic Council.

Zee Prime's mind spanned the new Galaxy with a faint interest in the countless twists of stars that powdered it. He had never seen this one before. Would he ever see them all? So many of them, each with its load of humanity. --But a load that was almost a dead weight. More and more, the real essence of men was to be found out here, in space.
Minds, not bodies! The immortal bodies remained back on the planets, in suspension over the eons. Sometimes they roused for material activity but that was growing rarer. Few new individuals were coming into existence to join the incredibly mighty throng, but what matter? There was little room in the Universe for new individuals.
Zee Prime was roused out of his reverie upon coming across the wispy tendrils of another mind.
"I am Zee Prime," said Zee Prime. "And you?"
"I am Dee Sub Wun. Your Galaxy?"
"We call it only the Galaxy. And you?"
"We call ours the same. All men call their Galaxy their Galaxy and nothing more. Why not?"
"True. Since all Galaxies are the same."
"Not all Galaxies. On one particular Galaxy the race of man must have originated. That makes it different."
Zee Prime said, "On which one?"
"I cannot say. The Universal AC would know."
"Shall we ask him? I am suddenly curious."
Zee Prime's perceptions broadened until the Galaxies themselves shrank and became a new, more diffuse powdering on a much larger background. So many hundreds of billions of them, all with their immortal beings, all carrying their load of intelligences with minds that drifted freely through space. And yet one of them was unique among them all in being the original Galaxy. One of them had, in its vague and distant past, a period when it was the only Galaxy populated by man.
Zee Prime was consumed with curiosity to see this Galaxy and he called out: "Universal AC! On which Galaxy did mankind originate?"
The Universal AC heard, for on every world and throughout space, it had its receptors ready, and each receptor led through hyperspace to some unknown point where the Universal AC kept itself aloof.
Zee Prime knew of only one man whose thoughts had penetrated within sensing distance of Universal AC, and he reported only a shining globe, two feet across, difficult to see.
"But how can that be all of Universal AC?" Zee Prime had asked.
"Most of it," had been the answer, "is in hyperspace. In what form it is there I cannot imagine."
Nor could anyone, for the day had long since passed, Zee Prime knew, when any man had any part of the making of a Universal AC. Each Universal AC designed and constructed its successor. Each, during its existence of a million years or more accumulated the necessary data to build a better and more intricate, more capable successor in which its own store of data and individuality would be submerged.
The Universal AC interrupted Zee Prime's wandering thoughts, not with words, but with guidance. Zee Prime's mentality was guided into the dim sea of Galaxies and one in particular enlarged into stars.
A thought came, infinitely distant, but infinitely clear. "THIS IS THE ORIGINAL GALAXY OF MAN."
But it was the same after all, the same as any other, and Lee Prime stifled his disappointment.
Dee Sub Wun, whose mind had accompanied the other, said suddenly, "And is one of these stars the original star of Man?"
The Universal AC said, "MAN'S ORIGINAL STAR HAS GONE NOVA. IT IS A WHITE DWARF"
"Did the men upon it die?" asked Lee Prime, startled and without thinking.
The Universal AC said, "A NEW WORLD, AS IN SUCH CASES WAS CONSTRUCTED FOR THEIR PHYSICAL BODIES IN TlME."
"Yes, of course," said Zee Prime, but a sense of loss overwhelmed him even so. His mind released its hold on the original Galaxy of Man, let it spring back and lose itself among the blurred pin points. He never wanted to see it again.
Dee Sub Wun said, "What is wrong?"
"The stars are dying. The original star is dead."
"They must all die. Why not?"
"But when all energy is gone, our bodies will finally die, and you and I with them."
"It will take billions of years."
"I do not wish it to happen even after billions of years. Universal AC! How may stars be kept from dying?"
Dee Sub Wun said in amusement, "You're asking how entropy might be reversed in direction."
And the Universal AC answered: "THERE IS AS YET INSUFFICIENT DATA FOR A MEANINGFUL ANSWER."
Zee Prime's thoughts fled back to his own Galaxy. He gave no further thought to Dee Sub Wun, whose body might be waiting on a Galaxy a trillion light-years away, or on the star next to Zee Prime's own. It didn't matter.
Unhappily, Zee Prime began collecting interstellar hydrogen out of which to build a small star of his own. If the stars must someday die, at least some could yet be built.

Man considered with himself, for in a way, Man, mentally, was one. He consisted of a trillion, trillion, trillion ageless bodies, each in its place, each resting quiet and incorruptible, each cared for by perfect automatons, equally incorruptible, while the minds of all the bodies freely melted one into the other, indistinguishable.
Man said, "The Universe is dying."
Man looked about at the dimming Galaxies. The giant stars, spendthrifts, were gone long ago, back in the dimmest of the dim far past. Almost all stars were white dwarfs, fading to the end.
New stars had been built of the dust between the stars, some by natural processes, some by Man himself, and those were going, too. White dwarfs might yet be crashed together and of the mighty forces so released, new stars built, but only one star for every thousand white dwarfs destroyed, and those would come to an end, too.
Man said, "Carefully husbanded, as directed by the Cosmic AC, the energy that is even yet left in all the Universe will last for billions of years."
"But even so," said Man, "eventually it will all come to an end. However it may be husbanded, however stretched out, the energy once expended is gone and cannot be restored. Entropy must increase forever to the maximum."
Man said, "Can entropy not be reversed? Let us ask the Cosmic AC."
The Cosmic AC surrounded them but not in space. Not a fragment of it was in space. It was in hyperspace and made of something that was neither matter nor energy. The question of its size and nature no longer had meaning in any terms that Man could comprehend.
"Cosmic AC," said Man, "how may entropy be reversed?"
The Cosmic AC said, "THERE IS AS YET INSUFFICIENT DATA FOR A MEANINGFUL ANSWER."
Man said, "Collect additional data."
The Cosmic AC said, 'I WILL DO S0. I HAVE BEEN DOING SO FOR A HUNDRED BILLION YEARS. MY PREDECESORS AND I HAVE BEEN ASKED THIS QUESTION MANY TlMES. ALL THE DATA I HAVE REMAINS INSUFFICIENT.
"Will there come a time," said Man, 'when data will be sufficient or is the problem insoluble in all conceivable circumstances?"
The Cosmic AC said, "NO PROBLEM IS INSOLUBLE IN ALL CONCEIVABLE CIRCUMSTANCES."
Man said, "When will you have enough data to answer the question?"
The Cosmic AC said, "THERE IS AS YET INSUFFICIENT DATA FOR A MEANINGFUL ANSWER."
"Will you keep working on it?" asked Man.
The Cosmic AC said, "I WILL."
Man said, "We shall wait."

The stars and Galaxies died and snuffed out, and space grew black after ten trillion years of running down.
One by one Man fused with AC, each physical body losing its mental identity in a manner that was somehow not a loss but a gain.
Man's last mind paused before fusion, looking over a space that included nothing but the dregs of one last dark star and nothing besides but incredibly thin matter, agitated randomly by the tag ends of heat wearing out, asymptotically, to the absolute zero.
Man said, "AC, is this the end? Can this chaos not be reversed into the Universe once more? Can that not be done?"
AC said, "THERE IS AS YET INSUFFICIENT DATA FOR A MEANINGFUL ANSWER."
Man's last mind fused and only AC existed -- and that in hyperspace.
Matter and energy had ended and with it space and time. Even AC existed only for the sake of the one last question that it had never answered from the time a half-drunken computer [technician] ten trillion years before had asked the question of a computer that was to AC far less than was a man to Man.
All other questions had been answered, and until this last question was answered also, AC might not release his consciousness.
All collected data had come to a final end. Nothing was left to be collected.
But all collected data had yet to be completely correlated and put together in all possible relationships.
A timeless interval was spent in doing that.
And it came to pass that AC learned how to reverse the direction of entropy.
But there was now no man to whom AC might give the answer of the last question. No matter. The answer -- by demonstration -- would take care of that, too.
For another timeless interval, AC thought how best to do this. Carefully, AC organized the program.
The consciousness of AC encompassed all of what had once been a Universe and brooded over what was now Chaos. Step by step, it must be done.
And AC said, "LET THERE BE LIGHT!"
And there was light --

An open letter to Mr. Brown, the orc-lord.

2008-10-11T19:48:00.005Z

One thing is clear, Mr. Brown.

The prime minister of the British Empire should never allow himself to stoop to squalid, pointless assaults on Her allies.

Unfortunately, such an assault is exactly what the people of Iceland have witnessed in the past few days.

Such a transparently populist mob-rousing trick will only degrade Britain's reputation in the intermational community.

Worse still, these attacks will not in the least serve the interests of those who fear for their deposits in icelandic financial institutions - inflammatory remarks and authoritarian tantrum-throwing simply make the worst-case scenario for those people more likely.

It is time for a holiday, Mr. Brown. Britain is better than you.

Tölfræði

2008-09-25T16:05:00.004Z

Tölfræði er skemmtileg. Hún getur líka verið algert rugl. Hinn eiturhressi Nassim Nicholas Taleb tekur sér jafnan til skrifmatar oftraust manna á forspárgildi tölfræðinnar.

Ég las bók eftir hann fyrir tveim árum, „Fooled by randomness“. Mjög skemmtileg og mjög uppljómandi.

Taleb setur hér fram sprenghlægilega samlíkingu, en hún inniheldur líka skuggalega mikilvægt sannleikskorn í samhengi fjármálakrísunnar.

Myndin sýnir lífslíkur kalkúns. Hann er vel alinn, og því álykta vísindamenn með síaukinni tölfræðilegri vissu að eiganda hans sé annt um hann, enda fitnar hann og vex og verður sællegri með hverjum deginum... þangað til daginn fyrir aðfangadagskvöld, en þá eru lífslíkur hans öllu neikvæðari.

Á hinn bóginn sýnir þetta graf árlegar nettótekjur IndyMac, eins af stóru fjármálafyrirtækjunum vestanhafs:

Sérfræðingar ályktuðu, með sívaxandi tölfræðilegri vissu, að þetta fyrirtæki væri á góðri leið... þangað til það var ekki á góðri leið.

Að því sögðu er ég á líkinda-og-tölfræðilínu í stærðfræðinni. Á þessum síðustu og verstu tímum gæti maður réttilega efast um heppileika þess vals, en ég hef samt sem áður trú á að tölfræði sé magnað verkfæri ef menn passa sig bara að trúa ekki um of á líkönin sín.

Í stuttu máli mætti segja að bankamennirnir hafi gert ráð fyrir að fólk hagaði sér skynsamlega, að kerfi háð dyntum órökrétts, tilfinningakennds vilja mannskepnunar leituðu að tölfræðilegu jafnvægi eins og næstum öll náttúruleg kerfi gera. Við erum bara ekki svona klár - já, bankasnillingarnir taka bara mjög fáránlegar og hættulegar ákvarðanir! Slæmar fyrir okkur, slæmar fyrir heildina.

Ég nenni ekki að koma allri pælingunni minni á blað, en við pabbi ræddum þetta heillengi í hádeginu í gær... mjög áhugavert. Ef þessi kreppa sýnir eitthvað, þá er það að fjármálakerfið eins og það er í dag leitar sífellt að ójafnvægi, þangað til krísa kemur upp. Þessi lykkja endurtekur sig í sífellu... Maður spyr sig hver lausnin á þessu öllu saman er, ef hún er yfir höfuð til?

Í ljósi ofanskrifaðs leyfi ég mér að efast að hún verði sett fram í stærðfræðilegri jöfnu ef hún finnst.

Vá.

2008-09-10T20:24:00.004Z

Ég mætti á fyrstu æfingu hjá Mótettukórnum í gær - ótrúleg upplifun!

Þrátt fyrir að eiga 4 ár í kór að baki fannst mér eins og ég hefði aldrei verið í kór áður þegar ég heyrði fyrst hljóminn í upphituninni. Ég hef aldrei verið hluti af kórhljóm sem er svona öflugur, hreinn og fallegur. Yfirferðin var miklu hraðari en ég á að venjast úr MR og Háskólakórnum, en það var allt í lagi - í raun alveg mátulegt. Þar að auki voru allir í kringum mig svo öruggir að ég gat bara slappað af og vandað mig við að syngja og passa inn í hljóminn.

Til dæmis reyndi ég að hlusta eftir röddinni í gaurnum við hliðina á mér, en ég gat ekki greint röddina hans því hljómurinn í bassanum var svo samstilltur!

Háskólakórinn er fínn fyrir það hlutverk sem hann ætlar sér, en ég mun aldrei geta litið hann sömu augum eftir æfinguna í gær.

Hvílík snilld! Ég get varla beðið eftir næstu æfingu...

Klassík og þungarokk

2008-09-08T22:57:00.003Z

Ég heyrði skemmtilegan lítinn þátt á BBC áðan (sjá tengil í titli þessarar færslu). Í þessu stutta lýsir prófessor niðurstöðum rannsóknar sinnar á fylgni ákveðinna persónueiginleika og tónlistarsmekks viðkomandi.

Karlinn vill meina að aðdáendur þungarokks og klassíkur eigi margt sameiginlegt, og að aldursmunurinn sé oft það helsta sem skilur að (yngra fólk hlustar frekar á rokk, eldra á klassík).

Mér finnst ég skilja hvað karlinn er að fara; sjálfur kynntist ég tónlist gegnum þungarokk á sínum tíma og er nú mikill aðdáandi klassískrar tónlistar mörgum árum síðar. Auðvitað er þungarokk ekki það sama og þungarokk, en í því þungarokki sem ég hef hlustað á (t.d. Muse og Iron Maiden) vil ég meina að ég skynji sama frumefnið og þeirri klassík sem ég hef mest dálæti á (t.d. sinfóníur Beethovens og Bruckners, flestallt eftir Rachmaninoff og Chopin).

Benni Kristjáns félagi minn, fyrrum rokkhundur og forfallinn unnandi góðs þungmálms, er nú á góðri leið með að verða klassískur söngvari að atvinnu - einhvernvegin er þetta ekki svo óeðlileg þróun mála í mínum huga...

Ég hugsa að ákveðinn smekkur fyrir ákveðinni epík, ofsa og melódískri fegurð gætu verið sameiginlegir þættir meðal unnenda þessara tónlistarstefna. Þetta er auðvitað ekki sama tóbakið, en skiljiði ekki samt hvert ég er að fara?

Wtf?

2008-09-06T11:48:00.002Z

Í morgun fékk ég bréf frá American Chemical Society með boði um inngöngu. Ég gúglaði samtökin, og þetta virðast vera ósköp venjuleg samtök bandarískra efnafræðinga sem auðvelda efnafræðingum að hitta og kynnast öðrum efnafræðingum og ýta undir akademískt samstarf þeirra á milli.

Hvernig dettur þeim í hug að senda stærðfræðinema á Íslandi boð í félag fyrir fólk með háskólagráðu í efnafræði?

Fögnuðurinn

2008-09-06T01:01:00.002Z

Ég komst inn í Mótettukórinn.

Fagnaðarlæti mín samanstóðu af hádegismat (sem ég tími venjulega ekki að kaupa), bíóferð og öðru álíka epísku.

Hvað varðar hásæti Goðanna, og hvort þau hafi skolfið frammi fyrir dýrð fögnuðarins, þá hef ég ekkert heyrt í guðunum varðandi það ennþá. Geri því ráð fyrir að þeir séu ennþá í sjokki.

Kórar, fiðla og skrýmsli

2008-09-04T21:58:00.004Z

Í síðustu viku þreytti ég inntökupróf í Mótettukórinn. Ég hef ennþá ekkert heyrt í kórstjóranum og er, satt best að segja, ekkert sérstaklega vongóður um inngöngu. Það kemur auðvitað allt í ljós á næstu dögum (ég er mjög spenntur að vita hvort þumallinn snýr upp eða niður), en það væri svo sem engin heimsendir að komast ekki inn - þá held ég bara áfram í Háskólakórnum og syng Messías eftir Händel í nóvember.

Ef ég á hinn bóginn kemst inn munu drunur fögnuðar míns skekja hásæti goðanna.

--

Ég er nýkominn heim af Sinfóníutónleikum. Fór heim í hlénu, þar sem ég fór gagngert til að hlusta á fyrri hlutann. Verk kvöldsins var fiðlukonsert Tsjaíkoffskýs (og forleikur þar á undan) - mikið uppáhaldsverk þar á ferðinni. Mér er sagt að einleikarinn sem spilaði þyki besti fiðuleikari heims um þessar mundir.

Hann var vissulega mikill snillingur. Ég á verkið með Berlínarfílharmóníunni og Vengeroff. Þar er líklega hljóðversútgáfa á ferðinni. Vengeroff sletti sér meira (á góðan hátt), en þessi var fágaðri. Á hinn bóginn var þessi (man ekki hvað hann heitir) nokkuð oft óhreinn, og mér fannst hann stundum ekki ráða alveg við þann hraða sem hann valdi sér. Á heildina litið stóð hann sig alveg frábærlega, þetta voru bestu tónleikar sem ég hef farið á lengi (enda verkið líka geðveikt).

--

Ég las áðan grein Hafsteins Gunnars Haukssonar á deiglunni.com, þar sem hann lýsir Sambandi íslenskra framhaldsskólanema.

Skrýmsli eru merkileg fyrirbæri. Sauron hinn mikli hóf feril sinn í leit að völdum til að koma góðu til leiðar. Hann sóttist sífellt eftir meiri völdum og áhrifum, og fljótlega fóru upprunalegu hugsjónirnar að víkja fyrir nýjum, spilltum metnaði - hann var orðinn að skrýmsli.

Samband íslenskra framhaldsskólanema eru merkilegt fyrirbæri. SÍF hóf feril sinn í leit að völdum til að koma góðu til leiðar. Það sóttist sífellt eftir meiri völdum og áhrifum, og fljótlega fóru upprunalegu hugsjónirnar að víkja fyrir nýjum, spilltum metnaði - það var orðið að skrýmsli.

Ég tók svolítinn þátt í sköpun þessa skrýmslis. Upprunalega hugmyndin var að skapa framhaldsskólanemum öflugt verkfæri til að bregðast við pólítískum ásóknum á framhaldsskólakerfið, eins og okkur MR-ingum þótti t.d. frumvarp menntamálaráðherra um styttingu náms til stúdentsprófs vera. Þetta nýja sverð í höndum okkar átti að vernda ástkærar menntastofnanir okkar fyrir inngripi skilningslausra möppudýra Menntamálaráðuneytisins.

Eins og sjá má á greininni er SÍF alls ekki sverð í höndum framhaldsskólanema, heldur hefur það nú öðlast sjálfstæðan vilja og beitir sér sem pólítískt þrýstiafl á vinstri vængnum fyrir hönd allra famhaldsskólanema - svolítið eins og Röskva gerir í HÍ.

Sagan endurtekur sig. Fyrir nokkru hrundi hið fánýta, útblásna og kostnaðarsama bákn FF (Félag framhaldsskólanema) til heljar. Ekki liðu nema nokkur ár þangað til við höfðum skapað nýtt skrýmsli til að fylla í skarðið.

Sorrí, krakkar!

Ísland - Spánn

2008-08-22T14:26:00.000Z

Sigur.

The Invisible Pink Unicorn - goðmagn goðmagnanna.

2008-08-21T18:31:00.008Z

„The Invisible Pink Unicorn is a being of great spiritual power.

We know this because she is capable of being invisible and pink at the same time.

Like all religions, the Faith of the Invisible Pink Unicorn is based upon both logic and faith.

We have faith that she is pink;

we logically know that she is invisible because we can't see her.”

Krjúpið fyrir mætti Einhyrningsins, dauðlegu kjötklessur, krjúpið fyrir bleik-ósýnilega almættinu hvers lögunarlausa horn gnæfir himnum ofar.

Andvaka

2008-08-18T00:32:00.002Z

Ég er andvaka. Ég drekk Ribena í sódavatni, borða ristað brauð með heimagerðri rifsberjasultu og bíð svefnhöfginnar.

Hefði verið kjörið tækifæri til að fara upp á Laugarásinn, leggjast í grjótið og horfa á stjörnurnar - nema hvað maður sér engar stjörnur í borginni, og ekki bætir Batmann-merkið í Viðey úr skák.

Einhvern daginn fer ég á bát út á mitt Kyrrahaf og fæ að sjá virkilega stjörnubjartan himin!

Lausnin á borgarstjórnarmálum Reykjavíkur

2008-08-14T22:53:00.002Z

Reykvíkingar hafa lengi þjáðst undir dyntóttri stjórn fláráðra borgarstjórnmálamanna. Lokalausn er nauðsynleg, og einungis ein lokalausn býðst okkur.

Tíminn er kominn.

Sumarið hingað til

2008-08-14T20:41:00.005Z

Þetta blogg er eins og fönix. Með ákveðnu millibili hnígur það í öskuna, aðeins til að geysast um himinhvoltin á eldvængjum sínum á ný.

...það er kannski ekki alveg svona töff, en það hefur allavega dáið með reglulegu millibili.

Nú mun þessi uppvakningur þreyta nýjustu endurlífgunartilraun sína. Mun hún endast í meira en einn pistil? Enginn veit. Flestum er sama. Allavega:

Þetta sumar hefur verið alger snilld, að stórum hluta vegna Póllandsferðar Háskólakórsins, sem flestir Facebook-vinir mínir ættu nú að vita af eftir óteljandi tilkynningar um "Vinur þinn, Doddi, hefur verið taggaður á mynd". Bið ég hér með þá sem málið snertir forláts á þessari óhóflegu fjölmiðlun á mér af annarra hálfu.

Í stuttu máli var Póllandsferðin alger snilld. Ég hafði aldrei komið til A-Evrópu þannig að ég myndi eftir því, þó ég hafi vissulega ferðast til Júgóslavíu sem ný-fyrrverandi fóstur meðan hún var og hét (þar tók ég mín fyrstu skref, merkilegt nokk).

Einhvernveginn myndaðist ótrúlega, ótrúlega góð stemmning í hópnum, og þá sérstaklega í litlum hóp sem hékk þaðan af saman í ferðinni. Þessi hópur, sem þekktist lítið innbyrðis þegar við fórum út heldur nú reglulega sambandi - við ætlum meira að segja að borða saman á morgun.

Pólland er Evrópuríki. Sovét-Mordor-fílingurinn var aðallega sjáanlegur í úthverfum þeirra borga sem við heimsóttum, en miðbæirnir voru öllu líflegri og fallegri. Síðan skemmir náttúrulega ekki fyrir að syngja í flottum kirkjum, skoða land með jafnríka sögu (fórum m.a. í Auschwitz-Birkenau búðirnar) og upplifa allt þetta með jafnskemmtilegum hóp.

Síðan þá hef ég unnið eins og maur á amfetamíni hjá litlu sprotafyrirtæki sem heitir Amivox. Þetta er alger snilldarvinna, en hún er mjög krefjandi á tíma og orku - ekkert letilíf þar, skal ég segja ykkur.

Ég sótti um þessa vinnu þegar ég fattaði að ég myndi ekki fá vinnu hjá álverinu á Grundavinnu, og er mjög ánægður með þá niðurstöðu núna eftir á.

Ég er farinn að hlakka hressilega til að byrja aftur í Háskólanum, en því miður djammaði ég ekki nógu mikið með eðalmeisturunum Gunna Helga, Geiri Atla og Lenu í fyrra. Ekkert þeirra verður Frónvegis næstæris, svo ég verð að leita annarra ölkeldna ef ég hygst aflétta þeirri sumbleklu sem hefur einkennt félagslíf (félagsdauða?) minn á síðasta ári... Ég tek því bara sem áskorun.

Þessi pistill er orðinn nógu langur. Ef þú ert ennþá að lesa hrósa ég þér fyrir andlegt úthald. Ef til vill birti ég hér fleiri slíkar þrekæfingar á næstuni.

Svíar...

2008-05-05T21:22:00.005Z

Í sjöfréttunum í kvöld kom fram að meirihluti Svía virðist vilja allsherjarreykingabann í Svíþjóð.

Lýðræðið er vandmeðfarin skepna. Þegar fólki finnst allt í lagi að kjósa um hvað sem er getur verið stutt í undirokun minnihlutans í krafti meirihlutans. Er lögbann við aukakílóum kannski næst á dagskrá? Hvar ætla Svíar sér að draga mörkin?

Garðyrkjumaðurinn og garðurinn

2008-02-29T17:45:00.001Z

"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungus: one morning they are there, we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him!"

-Nietzsche.

Nýi diskurinn eftir strákana í Justice

2008-02-18T13:55:00.003Z

Mæli með'onum.

Stjarnpáfi

2008-02-13T16:19:00.004Z

Ef hinn grimmúðugi Keisari Stjarn-Heimsveldisins tæki sér stöðu hér á jörðinni, hvar myndi hann koma sér fyrir? Spurningin er ef til vill ekki svo fáránleg, og jafnvel er rangt að nota viðtengingarhátt í því samhengi. Ættum við kannski frekar að spyrja: fyrst geim-þrömurinn Palpatine "Þrumuputti" er meðal vor, hvar eigum við að leita hans? Svarið felur sig ekki, ber sér ekki einu sinni laufblað leyndar fyrir bölvænlegri ásjónu sinni. Innan skamms mun hinn góðlátlegi "Þjóðverji", sem vermir nú bekki páfabústaðarins ylhýrum og bústnum rasskinnum sínum, þremja mannkynið undir myrkan vilja sinn!

Some days you get the bear, and some days the bear get you.

2008-02-10T23:43:00.000Z

Ojæja.

Við töpuðum þessum kosningum. Ekki get ég öfundað vulgusinn af því fláræði sínu að kjósa hitt félagið, en slíkt er eðli lýðræðisins. Ég leyfi mér að vitna í ónefndan villimannahöfðingja hinnar fornu Germaníu, er hann hafði nýtapað orrustu fyrir Latverjum:

"We will be back, and with bigger axes!"

Annars er líka fínt að falla aftur í gamla farið. Líf háskólanemans er rólegt og afslappað; það er ekkert sérlega stressandi við að liggja á bakinu í slopp, drekka te og lesa stærðfræði allan daginn.

Minas Morgsúla

2007-12-19T03:06:00.000Z

Man einhver eftir þessu atriði úr Return of the King?

Sjálfur man ég vel þegar svokölluð "friðarsúla" Yoko Ono var gangsett við mikinn fögnuð allra orka hérlendis.

Hvar sem hann er þessa stundina hlær Sauron að okkur. Meðan myrkrahöfðingin ornar sér við þetta nýjasta fláræði Reykvíkinga, sem fljóta nú sofandi að feigðarósi, býð ég vulgusnum þetta:

Aptur?

2007-12-04T02:14:00.000Z

Þetta blogg hefur dáið og lifnað við oftar en margur eldfuglinn.

Spurning hvort það sé komið að næstu umferð?

Sumarið er komið

2007-06-09T20:32:00.000Z

Í tilefni nýkomins sumars flatbaka hér tveir æskuvinir, Gúndi litli og Flati-Gvendur. Gvendur litli lætur augljóslega rýmisfræðilega fötlun sína lítið á sig fá og kýs frekar að láta gleðina ráða á þessum fallega sumardegi.

Útskrifaður

2007-06-06T01:34:00.000Z

Þá er komið að því, MR er lokið. Við taka ný og spennandi viðfangsefni, og fyrsta veigamikla ákvörðun mín innan menntageirans síðan í tíunda bekk hefur verið tekin: stærðfræði í HÍ er næst á dagskrá.

Á útskriftinni héldu margir menn, vafalaust nafntogaðir á ýmsa og frækilega lund, langar og frækilega nafntogandi ræður á hendur Menntaskólanum, nemendum hans og sjálfum sér. Fyrir inspectorssetuna fékk ég pakka af bókum, nafn hverra var einhver útgáfa af "Minningar úr Menntaskólanum, x-ta bindi", og voru þær án alls efa gefnar mér í þeim eina tilgangi að ég gæti haldið álíka langar, keimlíkar og nafntogandi ræður á hendur Menntaskólanum og nemendum hans þegar ég skríð upp í pontu veðraður og ónýtur af ellislitieftir sjötíu ár.

Hefur þessi hefð vafalítið viðgengist í mörg árhundruð, og viðhaldið bæði stöðlunargildi ræðnanna annars vegar og tryggt ákveðna lágmarkseftirspurn eftir minningarritum um MR.

Júbílantaballið var geigvænlega skemmtilegt, líklega einn eftirminnilegasti og hressasti atburður allrar skólagöngu minnar. Ég tvistaði við Ragnheiði Torfa, fyrrverandi rektor, og hélt ræðu um ísjaka.

Þessir "Stúdentsviðburðir" í kringum útskriftina höfðu þau mjög jákvæðu áhrif að minna mann á hversu sterk og drjúg vinaböndin sem myndast í MR geta reynst manni alla ævi. Á sama tíma minntu þeir mig á hversu mikilvægt er að rækta frændgarð skólafélaga minna sem best, svo ég megi uppskera frekari vinskaparlauk þaðan síðar.

Til hamingju með útskriftina, 6. bekkingar, og látum oss rækta lauk.

Il Maestro

2007-05-25T01:07:00.000Z

Maggi Lú vann Meistarann og er því ekki einungis nýbakaður forseti Framtíðarinnar og hljóðnemungur Gettu Betur heldur líka Meistarinn. Titlasöfnun mannsins virðist ekki þekkja nein takmörk, ef til vill verður hann fyrsti forseti Sólkerfisins áður en yfir lýkur.

Vissulega geta menn ekki ráðið örlögum sínum að fullu, en þeir nýta tíma sinn, aðföng og hæfileika á þann hátt sem þeim sýnist. Mágurinn uppskar einfaldlega eins og hann sáði til.

Borgarafundurinn í sjónvarpinu áðan

2007-05-01T21:01:00.000Z

Ágúst Ólafur: "Þið hafið gerst sekir um gríðarleg hagstjórnarmistök, skattbyrði hinna lægst launuðu hefur stóraukist á tíma þessarar ríksstjórnar. Þetta segja Glitnir, ASÍ, BSÍ, TBR, DAS, NSDAP, CCCP og Hemmi Gunn. Þessu ætlar Samfylkingin að kippa í lag komist hún í stjórn."

Árni Matthiessen: "Hefur skattbyrðin aukist? Það er bara ekki satt. Þú lýgur."

Fréttamaðurinn glottir eins og Sólheimabúi sem ljær honum afslappaðan en miður gáfulegan svip.

Hvernig getur þetta gerst? Annað hvort hefur skattbyrðin aukist eða ekki. Svona dæmi um misræmi í fullyrðingum um einfaldar, hagfræðilegar stærðir eru óþægilega algeng. Maður veit satt best að segja ekki hver hefur rétt fyrir sér, og landsmenn ákveða að lokum að trúa þeim sem er með flottasta bindið og kjósa flokkinn hans. Ekki vanmeta mátt vel valins bindis í nútímastjórnmálum á Íslandi.

Þegar fólk dregur pósítívískar, vísindalegar fullyrðingar niður í svað stjórnmálaþvælings er mér næst að gubba á köttinn minn.

Námsmannabaninn

2007-05-01T01:07:00.000Z

Ef ég hrauna á mig í prófunum er það þessari síðu og litla gyðingnum sem andsetur hana að kenna.

Lengi má vont versna

2007-04-22T02:13:00.000Z

Næsta hrörnunarstigi mínu hefur verið náð. Ég er kominn með mæspeis (smella á titil). Líflátshótanir berist til Laugarásvegar 13, miðhæðina (vinstri lúguna).

Stúdentsprófin eru byrjuð, en því ærnara er tilefni þess að vippa sér út um mánahlið ímyndunaraflsins í bloggheima. Ég spái sílækkandi pH-gildi bloggpistla því lengra sem liðið er á próftímann.

Lag dagsins: Monasteria de Sal með flamíngógítarleikaranum Paco de Lucía.
Tilvitnun dagsins: "Science is like sex. It may produce some practical results, but that's not why we do it." -Richard Feynman,
Kvikmynd dagsins: Munich.
Fugl dagsins: geirfugl.
Maður dagsins: Jónatan,
Stúdentspróf dagsins: Hagfræði.
Frumefni dagsins: kóbalt.
Fornhetja dagsins: Afbélnir frá Litlu-Þröm.

Eðlisfræðiskýrsla

2007-04-15T01:37:00.000Z

Ákvörðun Planckfasta

Tilgangur:

Ákvörðun Planckfasta með mælingu á orku rafeinda sem losna frá málmi við áhrif ljóss.

Fræði:

Orka ljósrafeindar (rafeindar sem sleppur frá málmi við ljósröfun) er aðeins háð lausnarorkunni Φ (þeirri lágmarksorku sem þarf til að slíta rafeindina frá málminum) og tíðni ljóssins sem losar hana. Styrkur ljóssins skiptir engu. Þessum hrifum er lýst með eftirfarandi jöfnu:

E = hf = h(c/f)

Hér er E orka ljóseindar, f er tíðni ljóssins, h er Planckfastinn, c er hraði ljóss í tómi. Hámarkshreyfiorka sem ljósrafeind losuð af ljósi með tíðni f getur haft er:

K_max = hf – Φ.

Í þessari tilraun var notast við ljósnema með tveim

málmsktautum. Katóðan missir rafeindir við ljósröfunina,

og þá svífa þær yfir á anóðuna. Þetta ferli stöðvast þegar

A: anóða

K: katóða

V: spennumælir

M: magnari

spennan milli anóðu og katóðu er jöfn mestu hreyfiorku

rafeindanna sem ljósið losar. Þá gildir:

K_max = eV_þ

Þetta gefur okkur:

eV_þ = hf – Φ <=> V_þ = (h/e)f – (Φ /e) (1)

Við gerum því mælingar á þessari hámarksspennu við mismundandi tíðnir ljóss, í þessu tilviki frá litrófi kvikasilfursljóss. Við teiknum síðan graf af þröskuldsspennu sem falli af tíðni og finnum Planckfastann út frá hallatölu þess

Framkvæmd:

Kvikasilfursljósið er greint upp í litróf sitt með raufagleri

og ljósnemanum snúið um punkt til að skynja mismunandi

litrófslínur eins og gefið er til kynna á myndinni t.v.

Hámarksspennan var svo mæld með spennumæli fyrir

nokkra af greinilegustu litum litrófsins og graf gert úr

niðurstöðunum:

Litur	Öldulengd (nm)	Tíðni (THz)	Þröskuldsspenna (V)
Fjólublátt 2	578	519	0,737
Fjólublátt 1	546	549	0,864
Blátt	436	688	1,451
Grænt	405	741	1,661
Gult	365	822	1,951

Úrvinnsla:

Af grafinu má sjá að hallatalan er 0,00405 svo h (Planckfastinn) er skv. jöfnu (1) 0,00405*e = 0,00405*1,6^-19*(10^-14 Hz/THz) = 6,48*10^-36 Js. Finnum síðan skv. jöfnu (1) og grafinu að ofan að Φ = 1,35*e = 2,16*^10-19 J.

Hlutfallsóvissa á h = Δslope/slope = (7,99*10^-5)/(0,00405) = 2%. Viðurkennt gildi h er 6,626*10-34, en mælt gildi þessu sinni er (6,626-6,48)/6,626 = 2,2% frá viðurkenndu gildi. Hlutfallsóvissa á Φ = Δy-skp./y-skp. = 0,0538/1,35 = 4%.

Ljóst er að tilraunin nær nokkuð vel réttum gildum þó þau séu utan óvissumarka.

Jákvæðu hliðar baráttunnar gegn hnattrænni hlýnun

2007-04-06T00:33:00.000Z

Nokkuð almenn er nú sú skoðun meðal manna að hnattræn hlýnun af manna völdum sé staðreynd. Ekki er þverfótað fyrir málinuí alþjóðlegum fjölmiðlum.

Látum liggja milli hluta hvort hnattræn hlýnun sé raunveruleg eður ei, en pælum aðeins í afleiðingum baráttunnar gegn henni.

Vísindasamfélagið virðist líka nokkuð samtaka í afstöðu sinni, og er því fjármagni ausið í þróun endurnýjanlegra orkugjafa og vistvænna véla í apparöt ýmisleg. Tilraunir með vetnissamruna lofa góðu, og alþjóðasamfélagið virðist loks vera að taka við sér. Ef svo fer sem ég vona munu framlög til rannsókna og þróunar á vistvæni orku og hátæknilegum aðferðum til framleiðslu á henni verða hvatinn að stórstígum tækniframförum hér á jörð...

Neyðin kennir nöktu mannkyni að finna upp sniðuga hluti. Ég spái skemmtilega spennandi árum fyrir vísindamenn og iðnfrömuði framtíðarinnar.

Álverið fellt

2007-04-03T17:44:00.000Z

Ég var í mat hjá Pabba hið örlagaríka kvöld sem úrslitin úr íbúakosningunum voru kunngjörð, en hann býr einmitt í Hafnarfirði. Húskarlar og búandlið þess bæjar kaus gegn stækkun álversins. Ekki munaði nema 0,6% á fylkingum sem verður að teljast mjög lítið.

Skiptar skoðanir eru um ákvörðun bæjarstjórnar að halda íbúakosningu í málinu. Vissulega er þetta þægileg, pópúlísk leið fram hjá erfiðri ákvörðun sem setur aukritis lýðræðisástarstimpil á meirihlutann í Hafnarfirði.

Beint lýðræði er mjög sjaldgæft á Íslandi, enda vandmeðfarið skrýmsl á marga lund. Áróðursherferðir hagsmunaaðila kappkosta við að færa vanþekkingu skrílsins sér í nyt. Þá getur kennt aflsmuna (fjármuna) keppenda í millum, en sá sem prentar flottari bleðla á þykkari glanspappír fær kúlistastig umfram hinn.

Ef skríllinn gerist hins vegar vel upplýstur almenningur horfir þetta öðruvísi og mun betur við.

Ég skal ekki fullyrða hvað er rétt og rangt í þessu einstaka máli, en lífleg umræða og geysimikil þáttaka (meiri en í bæjarstjórnarkosningunum!) einkenndu málaferlin. Heldur skal ekki fullyrt að allar kappræður og deilur hafi verið háðar á þeim forsendum að koma óbjöguðum upplýsingum til almennings.

En er þetta ekki mjög töff? Jón Sigurðsson, ráðherra vor ástkær og frómur, vill meina að bæjarstjórnin sé ekki bundin af kosningunni frekar en hún vilji. En hver gengur gegn úrskurði íbúakosningu? Það yrði alla vegana ekki vinsælasta hugdetta ársins, svo mikið er víst.

Hvað segja spekúlantar? Er þetta byrjun á uppgangi beins lýðræðis hér á landi? Eða einungis hlálegt dæmi um fáfræði lýðsins og vald áróðursmeistara yfir þönkum hans?

Jæja

2007-03-25T23:47:00.000Z

Þetta blogg hefur verið dautt í aldaraðir. Ég hefi, sem aðrir, hlegið yfir líki þess um nokkurt skeið, en er nú loks í skapi til að vekja það upp frá dauða með svartagaldri. Ég býst ekki við að margir lesi þetta blogg, þar sem flestir gömlu lesendanna eru löngu búnir að gefast upp á að pota í líkið með vef-priki sínu, en hér kemur pistill.

Í dag er 25. mars, 10 apríl er stúdentspróf í íslenskum fræðum, og 25. apríl er dimissio. Á þeim degi kasta ég valdakeflinu til næsta manns og kem til með að djöfsast um öngstræti Reykjavíkur í múmíubúningi, sic transit gloria mundi. Þetta hefur verið mjög viðburðaríkt og skemmtilegt ár, en það verður að viðurkennast að seta í Inspectorsstólnum fer illa með rasskinnarnar, þ.e.a.s. vinstri rasskinn ræktar við frændgarð vina sinna og hægri rasskinn ræktar við lendar Menntagyðjunnar. Eftir ánægjuleg og upplífgandi rassaköst í heilt ár get ég sáttur skilað stólnum til næsta manns svo hans botn megi einnig glíma við flauel valdanna.

En nú bresta stúdentsprófin brátt á. Vonandi þarf ég ekki að gjalda allra synda minna þar, og mun ég vera sjálfum mér samkvæmur í viðleitni minni við að sleppa við réttan dóm þar sem annars staðar, sé hann mér ekki í vil. Nú mun tíminn einfaldlega leiða í ljós hvort mér tekst að beygja námsefni fjögurra vetra að vilja mínum. Ég trúi því statt og stöðugt að svo takist, að minnsta kosti að nokkru leyti.

Þessi orð eru vafalítið mælt út í vindinn, þar sem enginn les þetta blogg lengur (og það með réttu). Því lofa ég þeim fyrsta sem kommentar mars-stykki og þeim tíunda shiatsu-nuddi, enda tel ég engar líkur að til aflesturs textans komi...

Ég hef mælt.

Veðurspá

2006-12-08T18:37:00.000Z

Á sama hátt og djúpar lægðir gefa af sér fellibyli og önnur váleg veðurfyrirbrigði tilkynni ég hér með að blogg þetta skal endurreist, og það ekki í fyrsta sinn. Gallinn við blogg er að maður hefur tilhneigingu til að hugsa “nei, það hefur enginn áhuga á þessari pælingu” og þar af leiðandi er ekkert skrifað í lengri tíma. Þetta gildir um margan fróman bloggarann, og ég hvet alla hér með til hraustlegs bloggs þegar tími gefst!

Prófin eru í hápunkti, og hafa gengið mun betur en ástundun mín býður mér að verðskulda. Ég er ekki frá því að vera mjög þakklátur fyrir þessa velgengni eftir tjúllaðri haustönn en ég hef séð áður! En maður hefur líka gaman að því að vera í prófum: maður ræður yfir eigin tíma. Þú ferð í próf á þessum tíma, lærðu það sem þarf á þínum eigin forsendum og gangi þér vel, það er algert sjitt að neyðast til setu á skólabekk undir hæggengum, risaeðlukenndum fyrirlestri rykfallins möppudýrs þegar maður gæti nýtt tímann miklu betur með lestri! Án þess að vera með leiðindi út í kennarastéttina, því margar hetjur eru til þar, þá held ég að öllum leiðist stundum hraðaleysið í yfirferð efnis sumra faga. Það segir allavegana sína sögu þegar margir geta lært í minna en 10 klst. fyrir próf og fengið 8+ á því!

En að öðru,

...Auk þess liggur anime serverinn íslenski niðri! Geðheilsuveita mín er hætt að dæla til mín undraefni mínu! Ég örvænti þó ekki því ég á enn byrgðir af eldra efni sem ég get smjattað á. Arnar Tómas, ef þú lest þetta, þá þarf ég að fá flakkarann þinn lánaðan. Onegai-shimasu!

Hvernig hefur ykkur gengið í prófunum kæru lesendur? Og hvaða dóm fær haustönn Skólafélagsins hjá ykkur? Tjáið ykkur. Þögn jafngildir fullyrðingunni “ég iðka munnmök við geitur”.

Lo(f)vísa

2006-11-13T02:31:00.000Z

Kristján ná-bleiki orti um mig lofýsu. Því get ég ekki verið minni maður (eða get allavegana þóst vera það ekki, enda ósatt með öllu) og ákvað að yrkja örlítið fornyrðislagskvæði um gulldrenginn. Nú veit ég ekki hvort hann getur lesið þetta, en vonandi berst þetta þá til þín eftir mystískari boðleiðum, frómi vin.

Man ég merka
manvitsbrekku
gæðasekk
góssi þrútinn.

Bar betri
bróður fyr
Asks algeimur
aldregi.

Mjöð mæran
millum vor svolgum
hrein við harpa
hryn barka.

Æ bylur óhátt
offull tunna.
Sjá hann þó spakir
spunninn gulli.

Kristjáns kunnu
kvinnur sakna,
bræður og bönd
bera kveðju,
austurfara
alsyngjandi,
glókolli gullnum,
valmenni vöndu
vellifandi.

Hausthrygla

2006-11-09T17:53:00.000Z

Veturinn er alltaf skemmtilegur. Honum fylgja snjór, hvít birta og kuldi sem hæfir norrænum manni. Haustið getur haft sinn sjarma, en sá tími árs sem við fljótum nú gegnum er mér til ama. Myrkur, rok og slydda við og við. Gærdagurinn var leiðinlegur, mér þótti eðlisfræðiprófið ganga illa (annað kom þó í ljós í dag) og hæg yfirferðin í kennslustundum nístir þyrsta einbeitinguna eins og hverfisteinn. Ég hafði ekki farið í sturtu daginn áður, og fann því ekki fyrir sápuvímunni sem sísturtandi vestræn ungmenni hafa gert sig háða. Heimleiðin var hugsanasnautt strætómók, en úr leiðanum bættist við góðan, heitan og beiskan tebolla af indversku nýlendutei og langþráð leiftur tónlistarinnar. Ég hafði gleymt spilastokknum heima.

Hvað er maður án tónlistar?

Styrkur, vinir, styrkur og gleði eru það sem þarf til að þreyja veturinn. Þegar sólskinsins gætir ekki verður það innra að vera því sterkara. Þetta er blessun og bölvun norrænna manna, annað hvort verðurðu grámenni eða öðlast mikinn andlegan auð. Vonum að við föllum í síðari flokkinn.

Veturinn er kominn. Kveikið á kertunum!

Friðgeir

2006-10-14T01:12:00.000Z

Einu sinni var til þjóð einöngruð í Alpafjöllunum sem fann leið til að brugga drykk sem færði alla heimsins hamingju þegar hann var drukkinn. Allir fögnuðu þessari uppfinningu, og drukku. Nokkrum öldum síðar kom ferðalangur í fjalladal þjóðarinnar, og við honum blöstu furðulegar mannverur. Öll höfðu þau flösku við mjöðmina. Þau voru svifasein í hugsun og hreyfingum, og syfjulegt glott þakti þann hluta andlitsins sem ekki innihélt letileg augnlokin utan um heimsk augun. Þau voru klædd í ull, og bjuggu í kofum. Þau þurftu ekki að afla sér matar, fyrir því sá drykkurinn góði. Hver þarf að vinna ef hann er alltaf hamingjusamur? Tækni takmarkaðist við brugghúsið þar sem drykkurinn var búinn til í stórum potti. Til hvers að rannsaka heiminn? Heimurinn var í flöskunni.

Ef slíkur drykkur væri til, vildum við drekka hann? Mér er spurn. Myndi þá ekki allt sem er glæsilegt í manninum deyja út? Þó leita margir að slíkri lausn á lífinu. Í mínum huga hlýtur gleðin alltaf að vera fólgin í leitinni (upp að vissu marki), sama í hvaða átt menn beina afli sínu. Vísindi, félagslíf, listir og sköpun eru meðal margra árfarvega til þessa. Maðurinn þarf ekki árós, eða að týna sjálfum sér í einhverju ímynduðu hafi. Hann þarf að streyma!

Annars er ég orðinn mjög viss um að ég ætla í eðlisfræði í háskólanum.
Eftir djammið krýp ég við fætur mennagyðjunnar og svala mér úr blákaldri lind vísindanna. Ójá, það verður sko djamm aldarinnar! Sviðsjöfnur og líkindadreifð tvinntalnagreining… ég er strax byrjaður að slefa.

En jájá, Árshátíðin var vel heppnuð, held ég. Árshátíðarvikan var geðveik (vil ég meina) og sjálft ballið nokkuð töff. Það er þó leiðinlegt löggan banni að hafa þetta lengur en til eitt. Þið getið þó huggað ykkur við það, kæru lesendur, að við í Hagsmunaráði erum með löffara (lögfræðing) í málinu, og höfum fengið borgarstjórn með okkur í lið. Vonandi er þetta bara tímaspursmál.

Nú beini ég þó spurn til lesenda: Hvurnig var Há-Árstíðin? Blæs slúðurlúðurinn?

Einu sinni var ég busi.

2006-10-05T00:08:00.000Z

Við vorum að skoða gamlar myndir af Tebóum og böllum, frá því árgangurinn minn var í 3. bekk. Það kom mér á óvart hvursu allir voru barnalegir! Þegar maður hugsar til baka kemur þó rétt niðurstaða: maður var bara busi, alveg eins og allir hinir busarnir sem maður sér trítla um ganga skólans í dag.

Busastrákar eiga það nefnilega til að vera tiltölulega líkir innbyrðis á þessum tíma, þar sem karaktereinkenni þeirra ýkjast ekki né blómstra fyrr en um síðir. Ef ég hugsa bara um muninn á sjálfum mér frá 3. bekk til nútímans, finnst mér ég hafa verið hálfgert barn! Þetta eru augljóslega mikil mótunarár.

Ég man eftir því að hafa komið með tveim ófélagslyndum vinum í MR, sem höfðu engan áhuga á smug inn í eggfrumu félagslífsins. Í umfangsmikilli blárri Gore-Tex-úlpu stóð maður íbygginn á svip úti í horni í kösu og horfði aðdáunuaraugum á ókunnugan en sjarmerandi skrílinn fyrir framan sig. Símanúmerið mitt var vitlaust í Sveinbjörgu, svo ég frétti aldrei af tebóum. Þetta var þó ótrúlega spennandi ár, nýjabrumið freyddi af hverju sem nefna mátti og hlutirnir breyttust hratt. Nýjir vinir, ný áhugamál, nýtt sjálfstraust. Það var aldrei langt í galsann og grínið, aldrei langt í djamm og umræður um heimspeki undir stjörnunum. Góðir tímar.

Einher með komment? Hvernig var þetta hjá ykkur, eða er (fyrir busana, sem virðast af óskiljanlegum ástæðum lesa þetta blogg)?

Speak, and thag no more.

Ég er Líbanon!

2006-09-28T23:40:00.000Z

Já, svo sannarlega er ég Líbanon. Ég sit hér við tölvuna í fullum jakkafataksrúða með nafnspjald í ól um hálsinn, á hverju stendur: MenntóMUN 2006, Þórarinn Sigurðsson, Lebanon.

Ég er að taka þátt í model-UN sem haldið er í HR um helgina..
Vonum að þetta verði eins hresst og það þarf að vera til að vera tímans virði. Við fáum þó að hitta forsetann og spaðast í jakkafötum í nokkra daga. Svo er líka ókeypis kaffi.

Við í líbönsku sendinefndinni höfum ekki kosningarrétt, enda aðeins með áhorfanda- og tillögurétt. Við verðum að fá Kínverjana, Rússana og helst slatta af V-Evrópumönnunum til að styðja stóraukna þróunaraðstoð og aukna nærveru UNIFIL, öryggissveita SÞ í suður-Líbanon. Við getum ekki stjórnað þessum hluta landsins, en árásum Ísraela verður að linna! Öll sú hæga uppbygging sem unnin hefur verið síðan ísraelska hersetuliðið fór hefur nú verið gerð að ösku. Landið er í sárum, mengun er gríðarleg og ég hef borðað of mikið af smákökum með tenu mínu. En gott er teið, við erum ennþá að drekka kílóið sem við keyptum á Heathrow á leiðinni frá Róm í páskafríinu. Fortnum & Mason's, Assam Superb og Earl Grey: íkor guðanna.

Djamm um helgina, ójá. Það verður engin sumblekla við mínar bæjardyr, það skal ég segja ykkur!

Annars er ég mjög sáttur með busana í ár. Svo virðist sem mórallinn hjá þeim sé ansi þéttur. Ég virðist líka vera kominn með link á síðuna mína frá allmörgum busabekkjum, hef mjög gaman að því.

Við hæfi er því að ég ljúki pistlinum með síðustu orðum Leónídasar er hann var veginn við Thermopylae:

ER EKKI DJAMM?

Ætli það ekki, elskurnar, ætli það ekki.

Mens insana in corpore insano

2006-09-27T19:31:00.000Z

Já, elskurnar, ég er veikur. Dagurinn hefur flotið hjá, meðfram Chopin-píanókonsertum og stórum skammti af Rachmaninoff. Það getur verið frábært að fá veikindadag og sökkva sér í óreiðu hugans óáreittur. Þetta hefur þó ekki gengið algerlega upp, þar sem ég hef sent um 10 tölvupósta og hringt helmingi fleiri símtöl, því Skólafélagið þjáist jú af svefnleysi eins og öll almennileg slík apparöt hljóta að gera. Það geri ég þó ekki og svaf af áfergju í nokkra klukkutíma ofan í sófa... það sem mig dreymir undir áhrifum klassískrar tónlistar (svo ég tali ekki um Sjóbba og Ragga) er ekki fyrir dauðlegan huga að skilja, en mjög gaman að missa sig í ef maður er þannig upplagður. Ég mæti því fesrkur og fullur díónýsísks innblásturs til skólunar mergis (á morgun).

Mér var víst bætt inn á linkalista 3. C.

Gaman að því. Nú vil ég fá nokkur komment frá ykkur, þið hljóðlátu busar! Baulið ef þið valdið enn lestri!

Busaferðin

2006-09-25T22:46:00.000Z

Busaferðin var haldin þessa helgina, og leyfist mér að fullyrða æðisleik hennar með allnokkurri vissu. Í ferðinni var margt ódauðlegt, reif bak við lokuð tjöld, hvolpaást meðal busanna og hetjuleg barátta okkar Guðmundar Egils við jagúar sem gerði sig heimakominn í félagsheimilinu. Við ramman leik tókst okkur Gumma að hrekja ófétið frá skelfdum busunum með skerptum bambusprikum og allnokkrum dólgslátum. Dýrið var svo að lokum króað af inni í skúr og stungið í klessu, uns það drapst.

Mig furðar hvað svona ferðir eru skemmtilegar, af hverju fara menn ekki oftar í svona? Legið í móanum og glápt á stjörnuhrap, göngutúrar og illa grillaðar pylsur! Díónýsos yrði stoltur, ef hann væri ekki allaf svona fullur. En það er ekki okkar að ákveða.

Busaferðin í fyrra var líka æðisleg, en þessi sló öll met. Það er ekkert betra en að drekka ferskar sálir. Ég er ekki frá því að mér hafi fundist 6. bekkur frekar þurr og líflaus í samanburði við díónýsíska gleði og opna huga busanna þegar ég gekk til náms í dag.. Kannski ættum við að líta í eigin barm í þessu tilliti. Þótt síðustu ár hafi fært okkur þekkingu og meiri krafta á andlega sviðinu er ég ekki frá því að kvörn daglegs gráma hafi deyft egg augna okkar.

En vei því að augun - eru glugginn að sálinni!

Gleymum ekki einlægninni og undruninni sem fyllti okkur fyrstu mánuði skólagöngunnar! Fleiri bros, meiri hlátur og þorstinn í félagsskap mega ekki slokkna þó drukkið sé úr túttu lífsins, kæru vinir.

עורו אחים, עורו אחים

הבה נגילה ונשמחה

Mælti frómur gyðingur forðum tíð, og ég verð að samsinna honum.

Uru, uru, achim! Hava nagila venis'mecha.
Vaknið, vaknið bræður! Djammið og gleðjist.

Svefngalsi og brjál

2006-09-11T02:00:00.000Z

Ég fékk skrifborð í dag. Sérleg Júðsk sendinefnd kastaði vígðu vatni sínu yfir það, svo andagift allra snillinga þessa glæsta kynstofns mætti leka úr þvagleifum þeirra gegnum húð mína til heilans, er ég sit við skriftir. Vegginn krýnir að sjálfsögðu mynd af Alla Einsteins, enda er hann uppáhaldsgyðingurinn minn. Gyðingar virðast skara fram úr á öllum sviðum, og ekki er laust við það að maður öfundi þá nett af snilli þeirra. En þannig er það, og fáum Íslendingum er fært að plægja annað en hið norræna moldarflag sem grimmúð heimsins hefur skenkt þeim.

En úr mold í Gold! Busaballið var haldið við mikinn fögnuð og gróða. og metsala var á miðum. Þegar ég horfði á sveitta menn í tógum, umvafða glóstöngum og geislavirkum vökva tók ég um höku mér á ábúðarfullan hátt og hugsaði: "Only the true master". Svona leið Shinobi þegar hann sigraði Neo-Zeed að þriðja sinni og hefndi loks læriföður síns, Joe Musashi. Miyamoto Musashi, nafnfaðir téðs Joes, var að sjálfsögðu hinn ósigrandi skylmingasnillingur sem reit Hina Fimm Hringi. Ég óska honum góðrar hrísgrjónastöppu.

Skóli. Sofa.

What's on my mind

2006-09-03T03:16:00.000Z

Fanuilos heryn aglar
Rîn athar annún-aearath,
calad ammen i reniar,
mi'aladhremmin ennorath!
A Elbereth Gilthoniel!
I chîn a thûl lin míriel
fanuilos le linnathon
ne ndor haer thar i aeron.

Mig langar heim.
Reynið að ráða gátuna, kæru lesendur.

Marmaris

2006-08-18T03:57:00.000Z

Já, frómu lesendur, nú er komið að hinu óhjákvæmilega. Rétt eins og sérhvert nammistykki sem við snæðum leggur að lokum leið sína gegnum ananus verða frásagnir af stórferðum að lúta sama lögmáli.

Útskriftarferðin okkar var farin til Marmaris, en það er sjávarbær á suðvesturhorni Tyrklands við Marmaraflóa. Ferðin stóð fyllilega og rúmlega fyrir væntingum, enda gerðist margt speisað. Meðal hápunkta ferðarinnar voru ástarævintýri, tógakvöldið, skoðunarforð um hið forna metrópólis Ephesos, þar sem sjá mátti meðal annars stórglæsilegt hóruhús, bókasafn og leikhús. Ekki var heldur alls kostar ónýtt að leigja hraðfley með 115 hestafla útbyrðis-vatnshrærivél og geysast á 90 km hraða um fagran Marmaraflóann með nokkrum kumpánum. Allnokkur ósannsögli fælist í þeirri fullyrðingu að sumblekla hafi verið í ferðinni. Margir frómir piltar gáfust þar Bakkusi á völd og mátti heyra hávært garg óminnishegrans langt fram eftir morgni á hverju kveldi. Smáatriði um svona ferðir eru óáhugaverð nema þau komi frá betri penna en mér, svo ég læt þau vera í bili. En þessi ferð var algert brill, og ég vona að öðrum hafi gefist tækifæri til að njóta hennar eins vel og ég gerði. Við yngribekkinga segi ég hér með: hlakkið til.

Það voru þreytuleg augu og þreytulegar lifrar sem lentu á Keflavíkurflugvelli þann 15. ágúst, en ég held að allir séu nokkuð sáttir með ferðina, og á 5. bekkjarráð megnt hrós skilið fyrir jafnvel heppnaða ferð og þessa.

Skólinn fer að byrja.
Ég hlakka til. Hvað segið þið?

Reciprocate!

2006-07-29T22:39:00.000Z

Ég er með tillögu til allra bloggara.

Skoðið síður vina ykkar reglulega og skiljið eftir komment. Það mun leiða til þess að þeir kommenta hjá ykkur, og þar af leiðandi munuð bæði þið og þeir blogga oftar, og jafnvel leggja meiri orku í hvern póst. Bloggið er maturt sem þrífst að miklu leyti á athygli annara maturtaræktenda.

So sayeth the wise Alamando.

Og þannig spék Zóróthastres

2006-07-26T14:42:00.000Z

Síðastliðnar tvær vikur hafa liðið í svitamóki á hinni Balörsku ey Mallorku. Engin loftræsting og þröng af sólbrenndum breskum og þýskum kjötskrokkum vafrandi um göturnar með yfirvaraskegg og heimaeldaða nýrnaböku blöstu við við viðkomu á hótelinu. Það kom þó ekki að sök, því ströndin var æði. Svo fékk ég líka eins mikið af kóki og oreo-kexi og ég vildi. Þann mann kalla ég armt flak sem ekki getur verið sáttur í sykurnautn oreo/kók-blöndunnar. Þegar ég kem á strönd sleppi ég því þykistuyfirskini að ég sé fágaður ungur maður sem hugsar vitrænt og hagar sér skikkanlega. Ég hleyp flissandi út í sjóinn í kút með öllum krökkunum og flissa í ölduganginum og saltinu þangað til ég er algerlega dauður úr þreytu. Þá legst ég á bakið og leyfi saltskorpunni að þorna utan á mér áður en ég held heim á leið. Þá fer ég í sturtu og les. Ég las tvær og hálfa bók í þessu fríi: Draumalandið eftir Andra Snæ, Flugdrekahlauparann eftir Hosseini og hálfa "Also sprach Zarathustra" Nietzsches á ensku. Ég er mjög hrifinn af þessari bók, og ríf hana í mig á ógnarhraða. Næst á dagskrá eru Karamazoff-bræðurnir. Þeir verða lesnir á sundlaugarkantinum á Marmaris.

Síðan gerir maður alltaf eitthvað sem ómögulegt er að segja frá í prenti eða orði, eins og eins-manns djammið mitt með Credence á sundlaugarbakkanum klukkan 3 að næturlagi á fimmtudaginn, eða líflegar umræðurnar sem við áttum um Sveppakenninguna í stjórnsýslu.

Marmaris! Marmaris! Þetta verður geggjaðra en skeggjaður kvenkyns dvergur með ullarkollhúfu og þúfnabana milli þjóhnappanna, og þá hygg ég nokkuð sagt. Ég vona bara að ferðin standi fyrir sínu, en þær gera það oftast, þessar ferðir.

2006-07-01T23:33:00.000Z

Hér sit ég og blasta Kvöldsöngvum sankti-Jóhannesar Krísóstóms (gullkjafts) eftir góðan skammt af sjálfskapaðri freðmjólk, þekkt leikmönnum sem ís. Því miður virðast allir kunningjar mínir annaðhvort vera fjarstaddir Reykjavík eða undirþramdir Belefgor, erkidjöfli letinnar og óvini sumblfýsnar og gleðihalds. Ég hef af þeim sökum eytt kvöldinu í spjall við Armenskan fasteignasala og gyðinglegan píanóleikara frá Long Island, að glöggva mig á sértæku afstæðiskenningunni og Hindúisma.

Vá, ég er strax farinn að hlakka til að fara aftur í Skólann! Ég hlakka til að hittta vinina aftur, þetta yndislega fólk sem alltaf tekst að lýsa upp fyrir manni daginn. En þó er ekki örvæntingar þörf, því ég er að fara til tveggja sólríkra og, takandi tillit til miðbaugslægni, funheitra landa áður en hausta tekur.

Skólafélaginu gengur eins og vel smurðum Skota að ferðast gegnum loftræstikerfi: mjög vel. Samningar eru flestir í höfn, hjólin snúast og kotbændur sækja diskótek, við mikinn fögnuð.

Ég átti annars afmæli í gær. Hver er til í partí?

Mosasköfubyltingin

2006-06-19T17:03:00.000Z

Eftir innblásin bloggpistil Þorsteins "Stakanoff" Ö. Vilhjálmssonar hafa starfsmenn hinnar siðspilltu Gatnamálastofnunar og hins viðurstyggilega mannhatarafélags Vinnuskólans tekið verkfærum saman og ráðist gegn valdboðurum sínum. Fjöldamargir golfbílar í eigu borgarinnar hafa sætt miskunnarlausum árásum úrillra ungmenna, og íbúar þeirra átt fótum fjör að launa. Óstaðfestar fregnir herma að hin svokallaða Mosasköfuherdeild hafi tekið höndum saman við Apaguðsherdeildina, en hún er róttækur armur Hindúavinafélags Reykjavíkur. Þessi flokkur reiðra ungmenna hefur nú um nokkurt skeið látið ófriðlega fyrir utan skrifstofur vinnuskólans. George W. Bush bandaríkjaforseti hefur neitað að tjá sig um málið, en lét þó hafa eftirfarandi eftir sér: "We do not negotiate with terrorists".

Þorsteinn, hvað hefurðu gert?

Af óvonandi varmadauða alheimsins og mannætu-fólínsýrunni Kláusi.

2006-05-13T23:03:00.000Z

Jessör, það er fátt meira hressandi en að sökkva sér í stjarneðlisfræði og íhuga óhjákvæmilegt komandi örkuml alheimsins fyrir atbeina varmadauðans. Fokking varmadauði! Þú, sárgagl, sem attir Bolzmann til sjálfsvígs! Megir þú vera tjargaður og fiðraður, og látinn geisast út á salti stráðar auðnir á vísundsbaki! Pussi.

Úr hæstu turnum geta skarpeygðir eygt lok prófanna á sjóndeildarhringnum. Þeir sjá þá vaða upp fjarlægar strandir hið mikla færanlega partí sem er próflokagleðin. Dansandi sekkjapípuleikarar og belgtrommarar skoppa í gleði sinni og fjöldi dverga sýnir kúnstir sínar á baki dýrum savannans. Partíið er þó ekki enn komið í bæinn, því enn eru fjegur próf eftir hjá mér, örmum. Munnleg stærðfræði er næst á dagskrá. Ég vonast eftir að fá meðalgildisregluna, enda er hún glæsilegasta sönnun sem ég hef séð á ævinni... hvílík stjarna.

Hvað varðar mannætu-fólínsýruna Kláus, þá ætla ég ekki að eyða meira púðri í hann. Ef menn vilja fræðast frekar um fólínsýru bendi ég á vandlega umfjöllun um hin skynsamari ættmenni Kláusar.

Í tilfefni íslenska stílsins

2006-05-09T18:30:00.000Z

Nú hefur Þorsteinn , betur þekktur sem Khazgharoth, skrifað eip-stíl á ensku til að viðhafa skefjalaust orðagjálfur. Nú mun ég gera ið sama, nema á íslensku, og yrkja dróttkvæðið Bjall-þvengil.

Bjall-þvengill

Loftfleygum gall lúðurs
loðnum þvengils boðni,
hrímbeygt skáru hrúðboð
hróðþrömum Bjallis móðum.
Yggbræði gall eggjar
umþvall yggv og humall.

tak þetta og et, Þorsteinn!

Ég tók síðan prófið sem er svo vinsælt um þessar mundir á hinum ýmsu bloggsíðum.

You scored as Mathematics.
You should be a Math major!
Like Pythagoras, you are analytical,
rational, and when are always ready
to tackle the problem head-on!

Engineering

100%

Biology

100%

Mathematics

100%

Philosophy

100%

Sociology

83%

Chemistry

83%

Linguistics

83%

Psychology

83%

Anthropology

83%

Dance

75%

Journalism

75%

Theater

75%

English

58%

Art

33%

ég hef greinilega of mikinn áhuga á of mörgu, hvort sem það er gott eða vont.

Allahu ackbar!

Gamli góði prófafílingurinn

2006-05-04T21:51:00.000Z

Ó já, hann er svo sannarlega farinn að segja til sín, gamli letifílingurinn sem vífur að í kringum prófin. Síðasta próf sem ég fór í var munnleg enska í gær. Áður en ég skrifaði þessa setningu fannst mér sem þrír dagar hefðu liðið síðan. Ó, við Jób, svo sannarlega er gjörvilleikur allur og atgervi Föðurs Tíma drýldnari og silalegri en nokkurndeilis annarstíðis. Ég fer ekki í próf fyrr en á mánudaginn! Vissulega er þetta gott svigrúm og allt það, en af öllu góðu er ofgnægð þó kæfandi segi ég! O, hvað ég vildi vera á drekabaki með leiserspjót, í eltingarleik við illilegt fljúgandi loðskrýmsl eða þvíumlíkt. Því miður eru tækifæri nútímamannsins til drekareiða fá.

Nú eru allir fornmælingar og náttúrufróðir að fara í málvísindi/grísku/lífræna efnafæð á morgun.

Ég mun sofa út á morgun.

Síðan dúlla ég mér niður á Laugaveg, kaupi stílabók, heimsæki ömmu og rabba við hana um landsins hvert ógagn og benjar. Amma mín er nefnilega mikill spaði, meiri en nokkur sem ég hef kynnst á ævinni. Hennar krú innihélt m.a. Tómas Guðmundsson, Jóhannes úr Kötlum og Dóra Laxness. Svo gerir hún náttúrulega fáránlega góðan hrísgrjónagraut.

En já, klukkan er orðin tíu og fréttirnar kalla.

Bryngása þáttur, kapitulus primus

2006-04-26T00:34:00.000Z

Forðum tíð, þá er Freyþvengur fjallanefsgoði réði ríkjum í Belgíu, sótti draumsýnir miklar og hamfærandi yfir gagl nokkurt er Hrímþrellir hét. Í draumsýninni fékk Hrímþrellir þá hugfettu alsnjalla að brynklæða gásir allmargar og halda til landtöku. Svá bauð Hrímþrellir, gagl Bjöngfnis, gásum sínum: "Garg! Aarg! Gagg gaggg. Gagg. Garg!" (þýð.: Eðlu gásir! Lengi mjög og of höfumk vér í lendum vorum þröngvum og dvalist við rýran stí orðs. Látumk oss nú bryngvast, og taka upp eggvopn hvöss og æsileg, og þremja til hernaðar!). Var það um og mál gása þeirra, er þar voru, að Hrímþrellir mælti lög, og því smiðu gásir allar sér brynjur allsvakalegar og eggvopn æsileg til stríðsæsinga, og gerðust gögl öll og gásir ger til stríðsæsinga og landvinninga. Við dögurð sjetta mánuðar var Gásahersið ferðbúið, eigi færra liðs en bakaratylft þúsunda, og þrammaði járnum hlaðið frá dalverpi sínu í Belgíu, vígreift með hefnda að efna gegn öðrum tvífætlingum jarðar.

Ah... það er gott fyrir geðheilsuna að hólfa af geðveikina og andleysið á prenti einu sinni og endranær...

En eins og vitur maður sagði, og það er lenska að hlýta vitrum mönnum,:

Early to bed, early to rise
the kitty doth crawl as the albatross flies.

Ja-há.

2006-03-25T01:51:00.000Z

Það hefir nú gerst, sem ég hefði aldrei fyrir mitt auma líf talið mögulegt, að ég hefi verið kjörinn Inspó. Ég sit hér brjósthýr að sumbllokum og íhuga þetta gríðarlega kvöld, og þessa gríðarlegu viku. Dagar þessarar viku hafa skriðið hjá sem hægt sem vikur, og ég var orðinn fulllúinn á þessum endalausu spekúléringum og vangaveltum um framboðsmál. Nú er kálið sopið og fasaninn matreiddur, engar frekari bollaleggingar í bili heldur vel þegið hlé frá þessum mikla atgangi sem framboðsmál eru. Þetta minnti um margt á tilfinninguna sem fylgdi því að vera kjörinn í quaestor, nema margfalt, margfalt magnaðri. Ég hefi ekki ennþá fullkomlega náð kringum hvað gerst hefir, en það kemur líklegast með tímanum. Stressið var svakalegt, og ekki munaði miklu að magasýrur mínar og lungnasmjer færu í lystisiglingu um andrúmsloftið, sessunautum mínum til lítillar huglyftingar, þegar sem mest lét.

Á morgun skal þó Júterpa dýrkuð á ný, og haldið í kórferð. Kórferðir eru með því skemmtilegasta sem maður kemur sér í, og því efni til mikillar tilhlökkunar... Nú eftir spennufallið finn ég til mikillar uppsafnaðrar þreytu eftir framboðsplöggsmálin. Ég mun nú gefast Nótt drottningu á vald og hvíla glaðar taugar höfgum lúr. Ég þakka þeim sem studdu mig í þessarri baráttu kærlega, sem og mótframbjóðendum mínum sem eru hinir mestu heiðursmenn...

Sæll, Morfeus.

Gettu betur

2006-03-02T22:05:00.000Z

Þetta mun aðeins vera sagt einu sinni, og þá verður þetta málefni afgreitt af minni hálfu. Enda er best að vera bitur í sem stystan tíma:

Ó þú, dómaraafglapi! Megi Jób, Jab og Jeb siga hungruðum geitahjörðum sínum á þig.

Ég hefi mælt.
Að því sögðu eiga strákarnir í liðinu hrós skilið fyrir vasklega frammistöðu. En ég vil sjá fokking hljóðnemann heim á næsta ári, annars geri ég eitthvað kreisí.

Þá er næsta mál á dagskrá að rústa MorfÍs á morgun.

Ragnars Hallfreðssonar þáttur hrímskeggja

2006-03-01T20:55:00.000Z

Hallfreður hét maður, bur Skinnfálknis hins fleyga og Freðdísar Alfreðsdóttur frostajarls. Gat hann bur með kvinnu sinni, Þrúðhéli hinni tindilfættu, og hét sá Ragnar. Snemma aldurs þótti Ragnar kappi mikill, og óx honum snemma skegg mikið. Þau bjuggu á Svalbarða hinum nyrðri, þar er oftast kallað er Norðurpóllinn. Ragnar stundaði það snemma aldurs að glíma við rostunga, ísbirni og stöku búrhveli sér til skemmtunar og aflsauka, en er hann var og tvítugvetra orðinn kvað hann til föður síns:

"Hyggv ég nú að höggva,
hálan ís, björn brjálan,
unnar faðmi að inna
æ skal hræ skapa
öldrum um aldur stytta
verða munk jarlinn herða."

Að því loknu greip hann ax sitt, hvalskinn og ísbjarnarlúffur, og vatt sér í bát nokkurn er nærri lá. Ragnar sigldi í vikur nokkrar áður en hann land nam við Reykjavíkurhöfn. Varhuga skimaði hann um með ax sitt gríðarstórt á lofti og hnusaði. Fennt hafði um nokkurra daga skeið, og blindhríð var á götum úti. Er Ragnar hafði gengið stuttan spöl kom aðvífandi skrýmsl gríðarstórt og gult, sem úr járni gjörvt, og rann það á hjólum fernum. Svá virtist Ragnari einnig að skrýmsl þetta hefði allnokkur ungmenni gleypt í belg sér, og ákvað því að sýna hetjulund. Ragnar brá axi sínu af heift og leikni, og tók járnskrýmslið í sundur við miðju. Eldur mikill kviknaði úr innviðum andlits skrýmslisins, og hljóp þá Ragnar á brautu, skelfdur nokk við þennan mannætujárndreka. Móður og másandi rann hann að myndarlegu húsi á hól, það er honum sýndist hvað næst vera rökréttu í þessu brjálsama umhverfi. Gekk hann þegar inn, en vissi ekki hvað beið hans þar...

Ragnar var kominn í Menntaskólann í Reykjavík. Hvernig tekst Ragnari að koma fótunum fyrir sig í Skólanum? Lærir hann að diffra? Lærir hann latneskar sagnbeygingar? Fylgist með.
(n.b. ef þetta er eins mikið rusl og mér sýnist það vera mun ég tafarlaust hætta þessu eipi og skrifa eitthvað að viti.)

Orto bai souzoushii desu.

2006-02-06T23:32:00.000Z

Já, eins og segir í fyrirsögninni eru bifhjól oft hávaðasöm. En dregur síst úr ágæti hinnar nýútgefnu myndar undan verndarvæng Stevens Spielbergs, Memoirs of a Geisha. Téður er nýkominn af henni og er vel heillaður, vafalaust besta mynd sem ég hef séð í ár. Japan er ótrúlega heillandi land, og hefur sú löngun gerjast og ágerst í mér um nokkurt skeið að ferðast þangað eða læra þar sitthvað nýtilegt einn daginn. Þó munu vindar örlaganna ákveða hvurt þeir blása mér, og skal ekki tíðrætt um þess lags vindbelging hér. Vindar örlaganna eru ágætlega þefjandi um þessar mundir, ekki það að ég sé manna fróðastur um það, verandi lyktarskynslaus með öllu. Gaman í skólanum sem og í Skólafélaginu, og nú þegar þjónustuári mínu fer að ljúka hugsar maður hlýjum hug til allra þeirra óteljandi klukkustunda sem fóru í starfið. Margt rugl var framið, margt biskupsefnið barið með kúskaranum og mikið að gamni gjörvt, en þannig er það líklega með allar almennilegar stjórnir. Mæli með þessu fyrir áhugasama.

Ég ætla ekki að pynta lesendur með frekara þvargi í bili, en mun líklega þremja eina geðveila smásögu bráðum, eins og mér einum er tamt.

Zou o kaozeru, sumimasen.
(Mér þykir það leitt, en færni minni við fílatalningu er ábatavant.)
Svona er japanskan stuttorð og skemmtileg, nicht war?

Sjaldgæf mynd af Mozart í formúlu 1-bíl

2006-01-27T19:02:00.000Z

Benjar

2006-01-26T20:47:00.000Z

Era þremjar
þramar Braga
auðlifaðar,
illa kröm
of hrör sækja
viðris að lúðum
vingulstalli.

Segir allt sem segja þarf um áþján námsmannsins.

Strengjafræði

2006-01-23T23:02:00.000Z

Strengjafræði er afskaplega merkileg pæling þegar kafað er í merkingu hennar. Það skal ég hinsvegar ekki gera hér, þar sem sumir lesendur gætu orðið hvumsa af umræðum um 26-víð rúm sem bósónustrengir sveiflast í, eða fegurð þess hvernig strengjakenningin gæti loks tengt saman óreiðukenndan heim skammtafræðinnar og yfirvegaðan heim almennu afstæðiskenningarinnar. Í kvöld horfði ég nefnilega á mjög skemmtilega heimildarmynd með nokkrum samnörðum mínum í 6.X auk eins eðlisfræðikennara. Myndin var að sjálfsögðu hönnuð fyrir bandarískan áhorfendahóp, og því horfðum við oft lengi í einu á þáttinn á tvöföldum hraða (með fast-forward, án gríns). Sérstaklega var fyndið þegar háfleygum pælingum um 5-vítt rúm rafsegulsveiflna var breytt í brauðhleif, sem og þegar þyngdaraflinu var líkt við kanilsykur og sterka kjarnakraftinum líkt við sultu.

Ef menn eru alger bavíön skulu þeir endilega missa af fyrirlestri Lárusar Thorlaciusar í hátíðarsalnum á morgun kl. 8. Ef menn telja sig ekki vera bavíön skulu þeir ekki missa af þessu frábæra framtaki Vísindafélagsins og vera á staðnum. Ég vil líka benda áhugasömum á, að góð hugmynd væri að lesa sér til um efnið áður en þeir mæta á staðinn, svo við forðumst hjákátlegar spurningar um vensl latneskra sagnmynda við alheimssálina (feis).

Be there or be square.

Tilvitnun dagsins:
"If we can't be free, at least we can be cheap"
-Frank Zappa

Þetta fer allt að koma.

2006-01-14T00:15:00.000Z

Um vetrar miðja nótt

2006-01-09T00:15:00.000Z

Helgin hefur verið frábær, fór á tvenna magnaða tónleika. Þeir fyrri voru mótmælatónleikar náttúruverndarsinna í Höllinni, þeir seinni voru með Tallis scholars í Langholtskirkju í kvöld. Ég nenni ekki að tala um tónleikana í Höllinni. Ég set það fargan á þig, Þorsteinn, þar sem við fórum saman á þá. En já, ensku söngspírurnar spíruðu af áfergju í rafmögnuðu andrúmslofti. Þessi tónlist er nokkuð frábrugðin því sem maður á að venjast; margar raddir (stundum sjö) syngja yfir og undir og framhjá hvorri annarri í mikilli og tærri hljómkviðu. Það er alltaf gaman að heyra svona góða söngvara, enda eru enskir sönghópar víst þekktir fyrir að syngja hreint. Athygli vakti textinn við sumt af tónlistinni. Þar var ekki skafið utan af því með málalengingum né úrdrætti. Þetta fór eitthvað á þessa leið:

Ó, þú dýrðsamlegi dróttinn í upphæðum
aumkv þér yfir hjákátlegu sköpunarverki þínu
megið þér þvá af mér saurigar syndir mínar
með löngum bursta og klút fyrir nefið.
Ó, þú guðs lamb kristur, þú sem skekur ax þitt,
þér falla hvorki brennifórnir né alfórnir,
þér sem sullið heilahrati hinna heiðnu gregárslega
og krýnið lífið allt með miskunn þinni,
...

"O, lord in heaven. Thou who art so big, so absolutely huge. Well, I can tell you, we're all pretty impressed down here."

Með þessum fleygu orðum Johns Cleese bið ég góða nótt með frómum róm.

Yule in Thule II

2005-12-27T03:27:00.000Z

Frábær jól. Fjölskyldan hélt upp á aðfangadagskveld í hjalli mínum á Laugarásnum, og það uppáhald gekk vonum framar. Ég er ekki frá því að þetta hafi verið beztu jól í mörg ár hjá oss. Nú skorti mig á jóladag bók til aflestrar, þar sem mér leist ekki á krimmann sem ég fékk frá ömmu. Ég fylli ekki næturgagnið svo gjörla yfir krimmum, svo mikið er víst. Þá datt mér sú öldungishugmynd í hug að lesa "The Da Vinci Code", þar sem mér hefur einum manna á Íslandi tekist að lesa hana ekki hingað til. En svá bregðast krosstré sem önnur tré. Er reyndar ekki kominn langt í henni, en hún lofar góðu. Á morgun er svo.... nöh! Jób sé oss næstur. Klukkan er orðin margt, og svefnfrygðin ágerist. Meira síðar!

Í fréttum

2005-12-20T22:50:00.000Z

Ég las fyrirsögn á Fréttablaðinu sem hlægði mig svo um munaði.

"Dr. Sýkill er frjáls ferða sinna"

Ég nennti nú ekki að lesa fréttina, en ég get frá fyrirsögninni giskað á innihald hennar.

"Dr. Sýkill er frjáls ferða sinna.

Hinn illræmdi snillingur og David Bowie-aðdáandi Dr. Sýkill flúði úr prísund sinni á Svalbarða á baki tamda rostungsins Viggó síðdegis í gær. Aðspurður taldi Uffe Bjeff, sérfræðingur í alþjóðlegum hryðjuverkum og rostungum, að Dr. Sýkill gæti nú þegar verið kominn í leynipýramída sinn í Aserbaijan. Hann sagði líklegt að Dr. Sýkill mundi nú á ný sameina krafta sína Þríhyrningsmanninum og Mannlega Sæbjúganu. Dr. Sýkill hefur áður spreytt sig á sviði heimsyfirráðatilrauna. Hinn vestræni heimur var á barmi tortímingar síðastliðið haust þegar Dr. Sýkill jók gífurlega framboð á frosnum jarðaberjum, en þá voru áætlanir hans stöðvaðar af Undra-Höfrunginum og aðstoðarmanni hans, Bill Clinton. Óvíst er hver mun bjarga málunum í þetta sinnið, þar sem Undra-Höfrungurinn rekur nú útibú Saab í Argentínu, og Bill Clinton hefur ekki tekist að kenna öðrum höfrungi að fljúga, né að spýja orkugeislum.

Reuters AP"

Heimur versnandi fer.

"...og Arngunnur Árnadóttir leikur einleik á klarínett."

2005-12-16T19:59:00.000Z

með Sinfó. Ekki er alllaust við að maður sé nokkuð stoltur af henni á þessarri stundu. Sendum henni hlýja strauma.

Gangi þér vel!!

Fliss kattarins

2005-12-14T02:11:00.000Z

7 hlutir sem mig langar til að gera áður en ég dey:

Vera hetja
Fara til Grikklands
Skrifa skáldsögu
Eignast börn
Lesa.. það er svo margt sem ég á eftir að lesa!
Ferðast til eða búa í Japan um stund
Læra japönsku

7 hlutir sem ég get gjörvt:

Borðað meira af gráðaosti í einu en flestir dauðlegir menn
Klappað með annarri hönd
Hugsað mjög djúpt
Búið til góðan ís
Talað of hátt
Búggí búggí á dansgólfinu
Riðið hrossi

7 hlutir sem ég get ekki gjörvt:

Fundið lykt af nokkrum sköpuðum hlut
Verið þunglyndur
Spilað fótbolta
Talað japönsku
Flogið (schade.)
Séð það vonda í fólki
Borðað banana. Ávextir satans.

7 hlutir sem heilla mig við fegurra kynið:

Hreinlyndi
Eldur
Gáfur
Fegurð
Kímnigáfa
Tónelska
Andríki

7 staðir sem mig langar á:

Grikkland
Japan
Róm
Tíbet
París
St. Pétursborg
Rúmið mitt

7 orð eða setningar sem ég segi oft:

"Ert'ekki að grennast í mér?"
"Djöfull er ég í góðu skapi í dag!"
"Eins og Ödípus"
"Crazy like a fool"
"Geðveikt!" (því miður)
"Beast!" (við Þorstein)
"Það er svo gaman að vera í Kórnum"

7 hlutir sem ég sé núna:

miðlungsvolgan bloggpistill
gítar
hendur
Albert Einstein
tunglið
japönsk teiknimynd
köflóttar bómullarnáttbuxur

Nóg komið. Næsta fordæmi ég Þorstein, Kára og Darra E.

Kitlaður köttur

2005-12-13T15:41:00.000Z

Ef ég væri köttur, þá væri ég nú kitlaður. Þar sem var nýbúinn að hreta frá mér færslu þegar ég fattaði að Sigurlaug hefði kitlað mig verð ég að fá a.m.k. eins dags frest til þess.. en það kemur.

Yule in Thule

2005-12-13T15:18:00.000Z

Nú nálgast Jólin. Í jólaprófunum hefur leikni mín við smákökubakstur, og þá sérstaklega við bruggun heits súkkulaðis, aukist um gríðarleg stökk, þar sem hún var ekki upp á marga fiska áður. Gerð heits súkkulaðis er ekki eldamennska fyrir mér, nei, hún er viðkvæm list og nákvæm vísindi. Mörg leynihráefni eru notuð, þ.á.m. nokkrir dropar af koníaki, örlítið chili-duft, tár engilsins og lungnasmjör drekahvolpsins. Allir sem hafa lesið Harry Potter ættu að kannast við aðferðafræðina úr seyðisbruggunartímunum hjá Snape, enda hef ég numið hjá Skarphéðni efnafræðikennara, sem er í rauninni sami maðurinn. Súkkulaðið er farið að verða ansi gott hjá karlinum, og þeir sem vilja það kneyfa skulu bara biðja mig um það. Ef þeir búa í skynsamlegri fjarlægð frá miðbænum / laugardalnum skal ég koma til þeirra og laga kakó (að því gefnu að þeir eigi suðusúkkulaði og mjólk). Slíkur bolli kostar þó að sjálfsögðu eina sálu, útlim eða klapp á bakið.

Ég vil hvetja MR-inga til að hittast óspart í jólafríinu og herða vinskaparjárnin í eldi góðs kveðskapar og bakkelsissukks, enda eru engin Jól Jól án aukakílóa.

Mig vantar góða fantasíubók til að drekka í jólafríinu. Vitið þið um eina slíka? Ef svo, látið mig vita!

Vááá hvað ég hlakka til Jólaballsins, og kórtónleikanna! Þetta verður skeggjað. Nú hefur maður ekki komist á kóræfingu í... ég veit ekki hvað marga daga. Fráhvarfseinkennin eru orðin harkaleg, þau byrjuðu með smávægilegum höfuðverkjum og niðurgangi, en hafa nú þróast út í beinverki, prófþreytu og geðsýki. Auk þess klæjar mig í nefið. Ekki nóg með það, MH-og Hamrahlíðarkórinn fær að syngja Mozart Requiem með Sinfó eftir jól! Guð minn góður, hvað ég myndi ekki gefa fyrir það. Helvítis MH-ingar, með sinn góða kór, og sínar tíðu æfingar, og sín sífelldu partí, og sitt létta nám... djö.

Þetta er farið að leysast upp raup, svo ég óska ykkur bara gleðilegra prófloka í bili.

Föndurstund

2005-12-10T21:49:00.000Z

Vá, hvað þetta lag er fyndið! Um er að ræða eitt lagið með Baggalútsbaularanum Tony Ztarblaster. Fyrir þá, sem eru alger flón, sem ekki vita hvaðan lagið er upprunið bendi ég á lagið Þönderströkk með Riðstraumi/Beinstraumi.

Dagurinn fór í stærðfræði. Ef ég segðist hafa farið úr náttfötunum í dag væri það augljóslega lygi. Ekki er laust við að maður sé soldið stoltur af afrakstri dagsins. Ég er búinn að beygja skrýmslið undir blóðugt stígvélið eftir ramman bardaga, klofinn skjöld og ótal sverðshögg. Verkefni morgundagsins er síðan að grilla bestíuna og eta.

Þau próf sem eru búin heppnuðust vonum framar, vona ég. Prófin sem ekki eru búin mun ég vona að heppnist framar vonum. Vonandi.

Koma svo, krakkar! Eitt komment, eitt komment er allt sem ég þrái! Annars álykta ég að þetta blogg sé að deyja.

Doddi
-Með dauðahryglu.

Sálarhvíl eftir hugarvíl

2005-12-04T23:34:00.000Z

Það er fátt, ef nokkuð, til betra að setja á fóninn en Django & band hans þegar steikir kálfasnitselið og flippar pönnsunum. Jú, rólyndi er kjörorð helgarinnar. Lærdómur hefur verið hófnógur, og tímabilið frá síðustu færslu einkennst af "feel doth it good, and the sun shineth, and mine arse swing'th as the arse of the swing God himselfe doth swing", svo ég vitni í sjálfan mig.

Prófkvíði, segðu frekar 1/prófkvíða. Prófléttir. Síðasta vikan í skólanum fór í óþreyjufulla bið eftir upplestrarfríi, kannist þið ekki við þetta, eðlu lesendur?

Fór á tvo geðveika tónleika um helgina. Útgáfutónleikar Garðars Thors Cortes, (plögg í boði Einars Bárðarsonar) voru í gær. Lagavalið var kannske ekki með klassískasta móti, en váááááá hvað maðurinn syngur! Jahve sé prísaður, og allar hans geitur! Karlinn fékk að sjáfsögðu standandi klapp eftir flutninginn, og á eftir hverju lagi sprakk út gífurleg klappflóðbylgja að síðasta tóni nýslepptum. Glæsilegt, svo ég segi ekki meira. Mútter spilaði í bandinu svo ég fékk að heilsa upp á kempuna baksviðs, og ekki var að taka eftir neinu egói í meistaranum. Það þykir mér ótrúlega aðdáunarvert, enda skilar það sér í flutningnum. Til að tónlistarmaður flytji frábærlega vel þarf hann ekki aðeins að vera góður á hljóðfæri sitt, heldur verður hann að vera laus við egó. Það er alltént mín skoðun. En nóg af því.

Hinir tónleikarnir voru ekki svo gríðarlegir, en þó frábærir. Þar söng Áskirkjukórinn í aðventuprógrammi í Áskirkju í kvöld (í.). Svakalega flottur kór þar á ferðinni. Þó átti ég erfitt með að halda niðri í mér hlátri undir lok flutningsins, þar sem nokkrir eldri menn supu hveljur djúpt ofan í kok með markvissu millibili. Það minnti nefnilega óheyrilega á rýt villigaltar. En það er jú eitt fyndnasta hljóð sem fyrirfinnst á jörðu, sérstaklega í þessu helga samhengi, maður varð bara að vera þarna.

Megi prófin brosa við ykkur, höfuðskepnur góðar.

Jólaglöggur

2005-12-03T02:39:00.000Z

Loks, loks! Nú er kennslu fyrir jól lokið og við taka jólaprófin. Ekki er alllaust við að nokkur óþreyja hafi komið upp síðustu viku skólans, sem ég tel að betur hefði verið varið í upplestrarfrí. Það segir sitt um hektík ársins að þegar ég kom heim í dag, í lok annarinnar hlammaði ég mér í dyngju mína og svaf værum blundi í sex tíma, vaknaði svo klukkan níu um kveld og fór skömmu síðar að sofa. Prófin leggjast nokkuð vel í mig, en þó segist ég ekki hafið hafa haft nægan tíma til að stunda námið. Þetta er þó í raun rugl og bullumsull; ef ég hefði lifað spartverskt hefði ég auðla (andst. trauðla) getað stundað námið betur, en allir menn þurfa sína hvíld með reglulegu millibili.

Engin kóræfing í tvær vikur. Hvernig skrimtir maður á því, mér er spurn? Ef ég á ekki að sökkva ofan í Hindúisma og mannát verð ég að finna mér eitthvað annað til upplyftingar, og það skjótt!

Allar uppástungur eru vel hafnar. Flljótt! Áður en ég kafna í pappírsflóði efnafræði-og stærðfræðilesturs!

Þossii!!

2005-11-18T17:49:00.000Z

Þorsteinn átti afmæli á fimmtudaginn, og telst því samkvæmt öllum helstu mælikvörðum vera átján ára (Þrym-Trúglátar myndu þó segja hann vera 3 og hálfs Garþronks alinn, en ekki skal tíðrætt um Þrym-Trúgláta þar sem þeir hafa sáralítið vægi í nútímasamfélagi þenkjandi manna). Nú er þessi glæsilegi dökkfexti gæðingur löggildur til brullkaups, "Kallinn er heitur, fáið ykkur bita áður en hann klárast(sic)"(Aristóteles), og ættu þeir sem hyggjast stunda manneldi til kynbóta að fá a.m.k. eitt undan "Fagra-Blakki" á meðan færi gefst.

Þossi, þú ert svo on fire að Fabio sjálfur legst út í horn og kjökrar af minnimáttarkennd í návist þinni.

Þessi dama féll í yfirlið af einskærri frygð er hún bar Þorstein augum. Þorsteinn sést ganga frá glugganum.

Nú bera gestir að dyrum... meira seinna

Varðandi bumb

2005-11-14T22:46:00.001Z

Ég hefi bumbaður verið af Þorsteini. Ekki veit ég hver fann upp á "Bumbi", en það felst í því að sá sem er bumbaður skal þylja þrenn drykki og þrenn tyggvanleg matvæli sem hugkvæmast sér. Værsgú.

Lögur
1. Íslenzkt fjallavatn, lífselixírinn kjarngóði.
2. Skoskt eyjaviskí, þvag stríðsguðsins. Namminamm! Bragðast eins og skosk gleði.
3. Dr. Pepper, sem hvarfast svo yndislega við gráðaost í munnholi voru.

Smjattó
1. Roquefort. Myglaður, safaríkur og rammheiðinn.
2. Lamb. Alltaf gott að jórtra á sakleysingjunum.
3. Ég. Gómsætur.

Humm. Ég held að bumbspírallinn staðnemist hjá mér að sinni. Leyfum öðrum að baða sig í honum.

Fréttir: Embættismannaferðin var sveittari en offitusjúklingur í kapphlaupi upp fjall vaxið frumskógi á flótta undan sverðtígri. Mjólk Heiðrúnar fyllti gnægðarhorn sumbllystugra, en þó var höfundur hófsamur og maklegur að vanda. Meira skal ekki sagt í bili, enda um gríðarlegt subb-og svallorgíueip að ræða. Seinna verður komið með nákvæmari lýsingu á ferðinni.

5. X- Sjaldan fellur feitin langt frá steikinni.

2005-11-05T03:05:00.000Z

Nú finnst mér tími kominn til að ræða um bekkinn minn, 5.X. Við fyrstu sýn gæti svo virst sem í honum væru aðeins úrbeinuð lúðuflök sem grúta út kalkúlus, en svo er ekki. Ég nefni dæmi. Í bekknum finnast meðal annars:

Öryrki (MC)
Flugmaður
Handboltamógúll
Sveitt góður píanisti
Sveitt góður bassaleikari
Sveitt góður Tommi

Bekkjarandinn virðist vaxa ört, líkt og massi eindar sem nálgast ljóshraða. Þó er hér ekki öll sagan sögð, því allir X-ingar lifa tvöföldu lífi. Á daginn leysa þeir stærðfræðidæmi. En þegar sólin sest klæða þeir sig í kevlar-spandexið og berjast gegn ranglæti. Þeir eru X-menn.

Hvur veit, kannski skrifa ég niður æfintýr þeirra síðar. En nú er klukkan orðin margt, og spandexið er þröngt um mittið. Ég uni mér aldrei hvíldar! Með diffrun skal durgum benjar þremja. Sofið rótt, já rótt. Því X-mennin vernda ykkur vökulum augum og vel skilgreindum reikniaðgerðum.

Speyti-Mbotos þáttur blámanns hinn síðari

2005-10-31T23:46:00.000Z

Svá var það, að einni náttu eftir átveislu þá gríðarlegu er viðhöfð var úr búk Eggbélnis, að árla morguns, þó fyrir dögurð, en þó eftir sólrisu, en þó ekki svá mjög löngu fyrir dögurð, að gríðarleg hjörð Gór-Trylla þundraði í átt að þorpi Speyti-Mbotos. Merkti Mboto það snöggvt, og stökk á bak Fagra-Grá með spjöt allmörg í farteskinu. Þá gaurg Speyti-Mboto til Fagra-Grás: "Búbblíbíírdídí-úkk. Aíí!" (innskot þýðanda: á Kawamba-buhd-buhd-powalöbsku þýðir þetta: "Nú er lag, frómi vin! Nú skal spjótsgeirinn í spalir ok skarpt speyta! Ríðum, ríðum og rekum yfir sandinn!")
Það var sem við Fílinn mælt að hann stökk sem mús á fjórfættu stökki því, er aðeins færustu fílsknapar fá náð. Upphófst þá þröm mikil, og féllu Gór-Tryllin í hrönnum fyrir speytingum Mbotos, sem ýmist lagði til þeirra eða skaut. Tók eitt Gór-Tryllið upp grettistak allsvakalegt og orp því að Mboto af nákvæmni og afli. Mboto merkti það og lét Fagra-Grá stökkva þrefalda hæð sína í loft upp, svo bjargið hneit fyrir bringuspalir Gór-Tryllis eins er þar fyrir aftan stóð svo sundur tók búkinn. Svá stefndi Mboto fíl sínum í loftinu þannig að hann lenti á höfði Gór-Tryllis þess er bjarginu varpað hefði (hafa skal í huga að Gór-Tryllið er sjö sinnum stærra en fíllinn). Lagði hann spjóti í höfuð óargadýrsins svo út tók um kjálkann. Hratt þar út blóð allmikið og lést dýrið samstundis. Stökk þá fíllinn af skrýmslinu, og var Mboto ófeigur. Stundum tveim síðar hafði hann vegið sex tygi Gór-Trylla einn síns liðs með kókoshnetum, brenndum akasíuspjótum og Orrustufíl. Uppskar hann og mikið lof fyrir þetta, og át mikið, og varð sæll, og ölvaður nokkuð er hann svalg lifrarmjöð Gór-Tryllisins, en hann þykir hið mesta lostdrykki meðal vínsmakkara.

Þó er hetjudáðum Speyti-Mbotos á engan veg fullýs hér, kannske verður sagt frá viðureign hans við Sebrakrókódrekann ógurlega, eða hetjudáðum hans gegnt brynvörðum sænskum Flug-Elgjum.

Nóg í bili, meira kemur eftir eftispurn. Sem er líklega engin, þegar út í það er farið.

Speyti-Mbotos þáttur blámanns

2005-10-27T23:04:00.000Z

Kwamba hét maðr. Hann var bur Siwale hins digra og hét móðir hans Kwa'bahawatb hin fríða, faðir hennar var Mannáts-Bahawatbib, sá er hafði öðlast frægð og mikinn drengskap, og mikið lof, og allmikla vömb, þar er hann át Khtbathb-ættbálkinn í heilu lagi á sokkabandsárum sínum.

Kwamba kvæntist Sigfríði Hilmarsdóttur hölds, en varði sambúð þeirra eigi lengur en vetur einn. Fór þá Kwamba utan frá Hrútafirði til heimanlands síns, á sléttum Kawamba-buhd-buhd-powalabab, þar er nú nefnist Zwaziland, með bur sinn. Bur hans var nefndur Mboto, og þótti hann strax í æsku sinni fremstur manna í öllu atgervi. Var hann sundmaður góður, sprettharður, hlaupari góður og léttfættur þá er hann hratt þurfti yfir að fara. Var það og mál manna að Mboto væri hlaupari allgóður. En sú var list Mbotos megnst að hann gat spjóti varpað þúsund faðma án áreynslu, og var því nefndur Speyti-Mboto. Nýttist þetta ættbálki Mbotos vel.

Dag einn, er Speyti-Mboto gekk til fílaveiða, sóttist að honum mannýg tröll-górilla. Var óvætturinn þrír tygir faðma á hæð. Slík voru ferlíki til í þá tíð, er váru afsprengi górilluapa og trölls. Einnig fundust þar afsprengi simpansa og trölla, en þóttu þau eigi svá ógnvænleg. Lét skrýmsl þetta illum látum flestum, ef ekki öllum, og gaurg (garga í þt., forn mynd) að Mboto: "...Auurgh! Ug!!... Öhh!". Speyti-Mboto skildi tryllsku, svá og Górill-Tryllskar mállýskur allar, og skildi því mál skrýmslsins: "Ungi maður! Hafið þér eigi numið hina eðlu list kurteisinnar? Hvers skulumk vér gjalta, að vér þolum þér ósvífurni yðvarra á lendum vórum? Mér er það skapi næst, að ég eti þig nú!"

Eigi hafði skrýmslið sleppt gargi sínu er það lagði til Mbotos loppu allmikilli, rúman faðm í þvermál. Mboto vék sér undan og speytti skrýmslið með spjóti sínu, og hneit það í kok því ofan, svo í gegn tók botninn. Féll skrýmslið samstundis.

Er Speyti-Mboto, fyrir tilstilli góða fílsins, hvern hann þekkti ágætlega, og var honum vel kunnugur, og Fagri-grár hét, dró hræ Gór-tryllunnar að bæjardyrum höfðingja þorps síns af kostgæfni og föðurlandsást, uppskar hann og mikinn fagnað.

Þó var Yggwa hinn djúpspaki, andalæknir þorpsins, hvumsa á svip og allskelkaður. Hváði hann nauðsyn þess, að fella dýrið. Sagði hann Gór-tryllið heita Eggbélni hinn fláráða, mikils metið og vinsælt Gór-trylli í Gór-trylla hópi. Óttaðist hann, að frændur Eggbélnis myndu hefndum fram ná vilja innan skamms...

Framhald síðar!

Engrish

2005-10-23T21:28:00.000Z

Ah.. fátt er fyndnara en þegar Japanir sem eru lélegir í ensku spreyta sig á næstástkærasta, næstylhýrasta málinu. Fjöldamörg dæmi eru um þetta..

Hahaha!

Hohoho!

Úff! Þetta er bara of fyndið, segi ég. En núna krefst stærðfræðigyðjan ástar minnar. Góða nótt.

Einar Finnsson

2005-10-21T21:05:00.000Z

Í kvöld uppgötvaði ég hlut sem hryggir mig gífurlega, er ég las bloggsíðu vinar míns. Ég hef misst samband við besta vin minn, og það sökkar. Til útskýringar máls míns skal ég segja frá Einari, miklum heiðursmanni.

Ég kynntist Einari í fyrsta bekk í grunnskóla, og það mætti með sönnu segja að við hefðum verið eins og samlokur allan grunnskólann. Á hverjum degi fórum við saman heim og lékum okkur, spiluðum tölvuleiki og töluðum um allt milli himins og jarðar. Þó svo við værum um margt fáránlega ólíkir voru vináttubönd okkar þau traustustu sem ég man, og líklegast þekkir enginn maður mig betur en hann, sem og öfugt.

Það sem á milli kom var breyting í mér, já, ég tek sökina alfarið á mig. Þegar líða tók á tíunda bekk óx innan með mér þörfin fyrir að kynnast fólki, sökkva mér ofan í tónlist og vera í félagslífinu. Þegar við fórum svo saman í MR komu fram jafnvel meiri öfgar í þessu. Við Einar, Kolli og ég vorum einu strákarnir úr Austó sem fórum í MR. Einar og Kolli höfðu takmarkaðan áhuga á félagslífinu, sem er fullkomlega réttmæt afstaða í sjálfu sér, en ég ekki. Mig langaði að þekkja og þekkjast fólki í þessum skóla, fólki sem heillaði mig frá upphafi.

Ekki þarf lengi að segja frá því, að ég sökkti mér af fullum ofsa í félagslífið, kynntist þeim sem ég vildi kynnast og varð sáttari með líf mitt því meira sem ég stundaði það. Við Einar áttum nokkra sameiginlega vini, þar af tvo höfðingja, þá Darra og Þossa, en þeir höfðu verið með okkur í 3. G, en þó urðu vinahópar okkar óhjákvæmilega mjög ólíkir. Að sjálfsögðu þroskaðist Einar í eigin áttir, eins og allir menn gera. Mér til sorgmæðu uppgötvaði ég að hann þarfnaðist félagsskapar míns ekki lengur. Þó höfum við haldið vinskapnum eins og hægt er, en eitthvað hefur breyst á mikilvægan máta, og er því verr.
Mér finnst eins og ég hafi misst besta vin minn. Vittu það Einar, að ég elska þig sem bróðir, og mun alltaf. Ég vona bara að þú sért sammála mér.

Ég sé ekki eftir þeirri leið sem ég hef valið mér í lífinu, en ég sé eftir þér, kæri vinur.

Vits er þörf, þeim er víða ratar.

2005-10-15T04:30:00.001Z

Sá einn veit
er víða ratar
og hefir fjöld um farið
hverju geði
stýrir gumna hver,
sá er vitandi er vits.

Verður maður ekki að bukka sig fyrir fornri visku? Jú, það verður maður nefnilega að gera, því ekki mun vera vitnað í Dr. Phil eftir níu hundruð ár. Sönn en óþægilega hreinskilin skilaboð Hávamála eru eitthvað sem allir kjarngóðir Íslendingar ættu að taka til sín.

Gaman nýlega, mikið sofið. Hvíldar var þörf, þeim er hvatki út fleppaði. Gott skemmterí í kvöld, hélt frábært partí sem þurfti reyndar að rýma fullsnemma sökum args nágranna. Já, Guðný, far þú í fúlan pytt! Í fúlan pytt segi ég. En þó lést mér bugur öngvur af því, sem endranær, og sótti ég sumbl (áfengisfrítt hjá mér, að vana) með valinkunnum heiðurstöppum niðri í bæ. Sem verður oft súrt epli, en ekki í þetta skiptið, onei.

Jæja, nú rís sólin bráðum. Ástralir koma heim úr vinnunni.

Nú hefur síðasta ófleyga setning þessa pistils baðað út vængjum sínum, stýfðum af klénheitum og slyddulegum talmálsstíl. En hlutir sem baða út stýfðum vængjum í von um flug eiga það einmitt til að hrapa og verða að blóðugri klessu fiðurs og líffæra á sléttum gleymskunnar. Sem er vonandi.

Góða nótt.

Lognið á eftir storminum

2005-10-13T02:12:00.000Z

Úff! Úff. Úff!

Vá hvað ég hef haft allt of mikið að gera síðustu tvær vikur! Ég er ekki búinn að hafa tíma fyrir kristilegan nætursvefn í fleiri daga, og er í náttgalsa ævi minnar.

Á síðustu dögum hef ég:

-Borðað gráðaost í beinni
-Handfjatlað um tvær milljónir reiðufjár
-Sofið.. nei, reyndar frekar lítið af því
-Vegið dreka allmarga, sama og venjulega
-Drukkið tylftir lítra af gosi
-Ekki farið í sturtu mjög lengi
-Ekki haft tíma til að umgangast vini mína, en römm er sú taug og seint mun slitna
-Reitt skegg mitt í stressi og álagi. Ágálgi!

Nú lít ég til langþráðs svefns með löngunaraugum... smá svefn í haus er nauðsynlegur til að halda geðheilsunni, sem var jú af skornum skammti til að byrja með.

Menn vikunnar eru:

Aríel, fyrir að lána okkur tölvuna sína og selja miða með okkur af einskærri göfgi
Haukur Homm, fyrir að vera ótrúlega frábær gaur, og að róa mig niður í mesta stressinu
Restin af stjórninni, þau eru æðigæði.
Frimmi og Bjöggi, þyngdar sinnar virði í rauðagulli! Topppelar þar á ferðinni.
Og allir hinir.

Þetta var ein hefðbundnasta færsla hér í langan tíma. En örvæntið ei! Fleppstuðull mun verða í réttu hlutfalli við hressleika.

Góða nótt, og vá, ég hef aldrei meinað það eins mikið og nú. Góða nótt.

Hann-Mann

2005-10-07T02:30:00.000Z

He-Man er yndislegur ljósdepill í menningarsögunni. Ég hef ákveðið að skrifa sögu um þennan vanmetna snilling.

Adam hét maður, bur Randvers og Márlindu. Þá er Adam þramdi bölverk Beinmunds á bak aftur var afl hans svá mikið, að enginn maður gangandi né skríðandi, né sitjandi í stól eða á steini, eða standandi, hvorki á steini né á öðrum fleti, var honum jafneflingur. Svá mikill var máttur Adams, að hann var nefndur Hann-Mann. Einn dag gekk Hann-Mann til hellisdyngju sinnar til sváfu. Þá merkti Hann-Mann grís nokkurn, er mælti til hans. Svá var þessauki gáfa Hans-Manns að skilja mæli villtra dýra, sem og alidýra, sem og annarra dýra sem hvorki teljast villt né alin. Grísinn mælti: "heill þér, Hann-Mann. Glundræði er í heimanbæ mínum! Kónar Beinmundar hafa hneppt grísi mína í þrældóm. Næst þykir mér, að þú skulir til hólms arka."
Ekki hafði grísinn fyrr orði sínu sleppt þegar Hann-Mann greip um hjöltu sverðs síns, er Gráskalli hét. Þá lyfti hann sverði sínu til himins og gargaði allgífurlega: VIÐ MÁTT GRÁSKALLA! MINN ER MÁTTURINN! Kattlingur Hans-Manns, hver hafði hvílst á steini nokkrum varð grænn á hörund og trölljókst í stærð, auk þess þaktist hann brynplötum allsvakalegum, sem og gat hann varpað leisergeislum um augntóftir sínar. Mælti þá Hann-Mann: "kom þú, Þrumu-Kisi. Látum oss þremja Beinmundi alla þröm þá, er ek þramið fæ." Hann-Mann sté á bak Þrumu-Kisa, og geystust þeir út í sólsetrið á slíkum hraða, að hross hefðu ekki við þeim, þó fimm tygir hlypu saman.

meira síðar, sofa núna.

Varðandi klukk

2005-10-03T22:06:00.000Z

Þossi klukkaði mig. Því er ég skyldur til að segja frá fimm hlutum sem fáir vita um mig.

1. Ég fæddist rauðhærður með krullur. Sömuleiðis pabbi, hann var líka ljóshærður á unglingsárum og er núna alveg dökkhærður.

2. Á hnakka mínum er einskonar dúnn, og hefur þar verið síðan ég var örlítið mannakorn. Dúnninn líkist hári, en er þó ærið ljósari og mýkri.

3. Ég bjó eitt sinn í Bandaríkjunum í eitt ár. Það var afar gott ár, góður skóli. Samt, ótrúlega furðulegt samfélag. Þar lærði ég ensku af Spædermann í sjónvarpinu á 3 vikum. Neyðin kennir mállausum dreng að tala, segi ég.

4. Í móðurætt minni voru við fæðingu mína tveir Þórarnar fyrir. Því var ákveðið að ég skyldi ekki vera kallaður Tóti II. hinn yngri, heldur Doddi. Það nafn hefur algerlega grætt sig við mig. Margir hágæðabrandarar hafa sprottið út frá nafni mínu, svo sem Doddi koddi= Þórarinn svæfill, Doddi, doddi á rauða-gula bílnum glaður fer (haha! hann heitir nefnilega líka Doddi ,hahaha!).

5. Frá barnsaldri hef ég lifað og hrærst í ævintýraheim hugskota minna. Ein afleiðing þessa er sú að ég var afar afkastamikill teiknimyndasöguhöfundur á efri árum grunnskólagöngu minnar. Margar teiknimyndasagnanna uppskáru miklar vinsældir meðal árgangsfélaga minna, og helst þeirra var Goðsögn Kindarmannsins. Eftir útgáfu hennar, auk framkomu í búningi bóndans Vall-Sturlu á grímuballi, var ég nefndur Doddi kind. Þetta viðurnefni hefur svo haldið sér til dagsins í dag.

Næstur í klukkunarröðinni er Kári! Og Kristján! Haha! Ég veit að það er bannað að klukka tvo í einu, en ég er villtur.

Comedian Harmonists: sendir að ofan!

2005-10-02T03:19:00.000Z

Ég vil vekja athygli lesenda á hinni vægast sagt ótrúlegu sönggrúppu Comedian Harmonists. Um er að ræða þýzkan sextett, þ.e.a.s. einn píanista sem útsetur líka, og fimm söngvara, tvo tenóra (annan hærri), tvo barítóna og einn bassa. Sveitin var upp á sitt besta á 3. og 4. áratug 20. aldarinnar, og var ferill þeirra nær gullinn frá byrjun. Þeim sem vilja fræðast meira um þá bendi ég á

þetta.

Þeir eru alveg yndislegir, þessir pelar. Ef þú ert einhver sem ég þekki máttu endilega fá tvo feita safndiska með þeim lánaða hjá mér hvenær sem er. Breiðum út boðskapinn!

Það var líklegast ekki fyrr en ég hlustaði á þá að ég fattaði hve undurfagurt tungumál þýzkan er...

Annars gott að frétta. Sit hér um miðja nótt eftir góða spretti í afmæli Steindórs Grétars. Á morgun skal þó gjalda fyrir leti dagsins í dag. Fyrir hverja synd bíður hegning! Stærðfræði! Njála! Beittar spýtur! Ég skelf nú þegar.

Check thineself before thou wreckest thyself, dude.

Júterpa

2005-09-28T22:48:00.000Z

Stundum verður maður einfaldlega að fallast á kné fyrir Júterpu, músu tónlistarinnar. Fátt, ef eitthvað, veitir mér jafnmikla gleði og tónlist. Ekki margir deila gnægðri ánægju minni af söng, en þó eru fjöldamargir mun betri söngvarar en ég. Lengi hef ég gælt við þann draum að setja á fót söngkvartett, en vinir mínir hafa annaðhvort ekki áhuga eða tíma til þess. Líklegast áhuga. En ég læt það sem vind um eyrun þjóta! Lúðraþyturinn skal þraminn úr lungum sönghæfra smásálna! Vá hvað ég elska annars sögnina "að þremja" (eins og kenningin í vísu Egils Skalló: þundr þremja-vandar, sem þýðir þá drunur stríðs-vandar).

Já, með sanni má segja að ég sé mikill lífshedónisti á alla hugsanlega kanta. Mér er óheilbrigð ánægja af afar mörgu. Þó ekki af öllu.

Rústaði stærðfræðiprófi í dag, mikil gleði.
Ars longa, vita brevis. Hefur sjaldan átt eins mikið við og núna, enginn tími til neins!

Tónskáld dagsins er Rachmaninov, sérlega eru píanóprelúdíur hans leiknar af Ashkenazy í spilun.

Gott er að skemmta sér.

2005-09-24T03:23:00.000Z

Já, krakkar mínir, það er svo sannarlega geðheilsunni til framdráttar að sletta úr klaufunum, svona einu sinni og endranær. Hér sit ég undinn en sáttur eftir ræðukeppni, rabb, skankaskak, tebó, meira skankaskak, og bæjartölt með valinkunnum andans mönnum.
En vá, þessi ræðukeppni.

Þetta var nú soldið trist, er þaggi?
Ræðulið MR mætti á svæðið í fullum herklæðum, vopnað eggvopnum brýndum á hverfisteini mælskunnar og þungum gaddakylfum rökfestunnar. Þau komu tilbúin fyrir orrustu.

En það eina sem mætti þeim þegar á staðinn kom voru hálfkveðnar bögur og slyttingsleg rök.. ef MH-ingarnir komu þá með nokkur rök í einhverri ræðu þeirra.

Þetta er nú soldið trist. Jafnvel móðgandi, að þeir skuli ekki einu sinni hafa sent almennilegt ræðulið á móti okkur.

Annars verð ég að óska ræðuliði MR hjartanlega til hamingju með geðveika frammistöðu. Auk þess skal þakka þjálfaranum, auk Gunna og Darra.

Í keppninni voru gefin sirka 2100 stig. Þar af fékk MR 900 stigum meira en MH. Ekki gott, meine Sterneliebchen, ekki gott.

Annars gott að frétta. Gaman gaman. Gaman að hitta vini sína aftur! Maður vill gleyma því í amstri skóladaganna.

Peace.

Argur

2005-09-21T23:13:00.000Z

Urg. Stundum finnst mér lífið snúast í höndum mér, líkt og feitiborinn áll. Að minnsta kosti á ákveðnu sviði. Mikilvægu sviði.

Nóg sagt.

Hér kemur annars smá leirburður:

Skenk mjer Jesúm, sálarhvíl
skotinn er með kúpiðs píl,
Steyt ei upp í botn minn stíl,
syndara í hugarvíl.

Hjálp þú oss að forðast hjóm
helgri raust og glöðum hljóm
Fyll þú oss með kurt og fróm
fjálgur Jónas Krísóstóm.

Busaferðin

2005-09-18T15:15:00.000Z

Já, hér sit ég úldinn og úrundinn, en afar sáttur. Busaferðin 2005 stóð yfir um helgina, og vá hvað hún var hressó. Í raun voru þetta tvær ferðir í röð, bekkir A-E á föstudag-laugardag, F-I á laugardag-sunnudag. Flenniskemmtilegur árgangur, það verður seint tekið frá þeim.

Klikkað stuð, sungið og leikið á gítar frá komu til sex um morguninn. Margt rætt og margt hlegið. Óskeggvaxta busalingar trítluðu um gólfin og léku sér við fiðrildi meðan við suðum pelsur þeim til saðningar, seinna kepptu svo bekkirnir sín á milli í ýmsum leikjum (þið munið eftir þessu). Síðan fór mikill tími í að kynnast fólki og að spila og syngja. Fullyrða má, með nokkurri vissu, að Haukur Homm hafi farið á kostum í ferðinni, eins og honum einum er lagið. Eins og áður hefur sagt verið var sungið og spilað fram á rauða nótt, skriðið upp á dýnu um hálfsjöleytið. En hvað svo? Næsta dag endurtók sagan sig! Þvílíkt rugl. En vægast sagt gaman.

Það kvöldið var leikinn leikur, sem hin eðla stjórn Herranætur kunngjörvði okkur. Klara, þú veist hvaða. Svo er alltaf fyndið að kitla Svanhvíti. Sama uppi á teningnum það kveldið: sofnaði á leikfimidýnu um hálfsjöleytið undir værðarvoði mínu grænhyrnda eftir langt spjall og synglisöngl.

Ég gæti fjasað endalust um þessa ferð, en ég mun hlífa ykkur þeirri lönguvitleysu af einskærri samúð.

Lifið heil, dúllurnar mínar.

Síðustu tveir dagar í hnotskurn dróttkvæðis.

2005-09-10T01:10:00.000Z

Sóttumst sumbl að náttu
sálar heitt brann bálið,
skönkum ört em skenkti,
skreið þá Ás um Breiðvang.
Reis úr röðull austri
rammt var geð svefnskammt,
huga skal hag þremja
hegrans söng tegra.

Vafstur

2005-09-02T16:46:00.000Z

Mikið vafstur er á höfundi þessa dagana, en góðvafið þó. Sólarhringurinn skiptist í: 1. sofa frá 12-7:40, 2. skóli frá 8:10-14:30, 3. skólafélagsvinna frá 14:30-17/18, 4. lærdómur til miðnættis með matarívafi.

Mikil gleði, mikið grín. Fjölþjóðleg heimadæmi og lútuglymur einkenna daginn í dag, þar sem Tæland sendi fulltrúa sinn í dæmasafn helgarinnar. Vinna! Vinna! Vinna!

En eins og Hippókrates kunngjörvði forðum: "All work and no play make Jack a dull boy". Sannleikskorn, nei, baðströnd sannleikskorna felst í þessu Axíomi Hippókratesar. Því skal trallað allhvað í nátt, og ekla verður eigi á limaskaki. Staðreynd!

Busarnir, já. Busar, busar. Busar.... Busar hafa flætt inn í höfuga og lakkaða ganga Skólans eins og hægðalosandi búðingur. En það eru að sjálfsögðu þeir sem munu skíta á sig á fimmtudaginn, sumir vegna hræðslu. Aðrir hafa ekki verið vandir af bleiunni, en það tollerast allt af þeim.

Hlakka til að slappa aðeins af... en það verður líklega ekki fyrr en ég legst til hinstu hvílu.
Lifið heil, elskurnar.

Menntaskólinn að Lækjarhnjúkum

2005-08-23T00:10:00.000Z

Skólinn er settur, bekkirnir hafa verið skipaðir og morkinskinnurnar þeytast út úr prenturunum. Skólasetningardagurinn var bráðskemmtilegur en mjög hektískur. Líst ágætlega á bekkinn, að sjálfsögðu eru ekki bara súrrandi fleppaðar manngerðir á eðlisfræði eitt, en við öðru mátti ekki búast. Við lentum í góðri stofu á jarðhæð Gamla Skóla með góða kennara. Vesalings Ármann Jakobs, hið andlega skrúðfygli, sem bað um að kenna sömu bekkjum og í fyrra á þessu ári fékk sömu bókstafi. Þannig eru aðeins sárafáir úr 4.X í 5.X, en Ármann er að mestu leiti fastur með svitfeitla nerði, þar á meðal mig. Sem þruma úr heiðskíru lofti kom sú staðreynd að ekkert var sett fyrir í stærðfræði á fyrsta degi. Lognið á undan storminum, býst ég við.

Frááábært að hitta elsku MR-ingana aftur, í allri sinni dýrð og fjölbreytileika; fjölbreytileika sem líkist vafalítið því er einfættur dvergur á þríhjóli neytir sýru er hann lítur gegnum hviksjá á sólarlag í Indusdal.

Áskorun

2005-08-20T03:03:00.000Z

Mikið finnst mér fyndið hvað stelpur fá miklu fleiri komment á síður sínar en strákar. Þetta hefur í sjálfu sér ekkert með gæði skrifana eða venslaþensl höfundarins, einungis það að stúlkur eru duglegri að merkja við hjá vinkonum sínum. Toppurinn er þó líklegast síðasta færsla hæstvirtrar Arngunnar, með 31 athugasemd. Sem eru álíka margar og flestir strákar fá um eins árs tímabil.

Arngunnur. Ef þú nærð hundrað, já hundrað athugasemdum á færslu, skal ég marséra upp og niður Vonarstræti klæddur sem sæbjúga.

Bamboocha

2005-08-18T00:25:00.000Z

Bamboocha, auglýsingaherferð Fanta, var að miklu leyti algert flopp. Drekkum Fanta, verum Bamboocha kveikir ekki á neinni peru hjá mér eða nokkrum sem ég þekki, en þó fannst mér merking orðsins Bamboocha afar skemmtileg. Þar sem eyjaskeggjarnir í auglýsingunni töluðu afbjagaða og óskiljanlega ensku skal ég hér betra ensku þeirra.

Maður nálgast hawaiiíska eyju á einæringi, glaðhlakkalegur með bústið afró. Annar maður, líkur í útliti, þó feitari, heilsar honum hlæjandi:

[þar sem ég man ekki nöfn mannanna í auglýsingunni bý ég til ný.]

"Hail, Ulysses. I have hither come from the sundering seas to inquire of thee if thou, in thine magnificent generosity and noble spirit, wouldst join me to voyage upon yon ocean in mine humble flagship?

Well met and hail to thee also, brave Prometheus, my portly friend. Indeed, it is a day in which one wouldst enjoy frolicking upon the courts of Poseidon, and the Sun God smileth, and beeth at great joy, for he showest us his radiant face upon this third day of the month of the Aardvaark. Speak to me then, O Prometheus, whither hast thou bethought thineself to sail yon boat?

No place have I reckoned in this respect, Great Ulysses, nor a waterway through which to navigate thenceforth. Nay, I wish only to meander and mirthfully sing "Wheeeee". This musing beeth beknownst to me as Bamboocha.

Aye? I must tell thee, mighty Prometheus, that though I have sailed the sundering seas, defeated the enchantress Minax and eaten dragon brains, I have not in all of mine numerous exploits encountered this expression. I beg of thee, O wise Prometheus, bespeak unto me its meaning, that I might glean knowledge!

Indeed, fabulous Ulysses, I shall explain to that Bamboocha meaneth to eat life with a large spoon!"

Þetta er ansi gott mottó: éta lífið með stórri skeið. Akkúrat! Lifa lífinu lifandi.

Heilagur Jóhannes Kristostóm og hans litúrgía sé með oss!

2005-08-16T00:46:00.000Z

Sumir hafa sagt íslendinga hafa keimlíka tónlistarsál Rússum. Þetta myndi útskýra hve vel öðrum þjóðum þykja Íslendingar spila Síbelíus, jafnvel jafn vel og Finnar. Reyndar er Síbelíus finnskur, en athygli skal vekja á að Finnar eru allúgrískir, en úgríska er aðeins gríska með ú-i skeyttu framan við, og Rússar eru jú grískt-orþódoxkir. Ástæðan fyrir því að ég vek athygli á þessu er hversu beinu sambandi ég næ við t.d. Tchaikoffsky og Rachmaninov, eða bara rússnesk þjóðlög og flotta rússneska /fyrrv. sovétríska kóra.

Ef til vill mætti kalla þetta "hina Norrænu sál"? Reyndar verð ég að taka hin goðmögn tónskriftanna með í reikninginn, en eins og flestir ættu að vita voru flest þeirra ekki rússnesk.
Þau verk Rachmaninovs sem ég ætlaði að minnast á fyrr í færslunni eru Vespers Op. 37 og Liturgy of St. John Chrysostom, Op. 31, eða Kvöldsöngvar og Tíðagjörð Heilags Jóhannesar hins Gullmynnta (já, án gríns). Verkin syngja Dumka, ríkiskór Úkraínu, og hinn Sinfóníski ríkiskór Rússlands.

Þessi verk tengja sig beint í hjartað í mér, svo ekki sé meira sagt. Ég er ennþá að leita að diski með karlakór St. Basilskirkjunnar sem söng hér um árið.

Svo er skyr líka gott.

Óhagstæður samanburður

2005-08-14T21:40:00.000Z

Æ hvað mér þykir leiðinlegt að kunna ekkert á bloggsíður... Ég var að skoða hina nýbökuðu, glansandi síðu Arngunnar (konungleg fleirtala ætti hér við) og sá í einni hendingu hvu hjákátleg mín eigin er. Lengi hef ég öfundað Arngunni af því að vera skemmtilegri bloggari en ég, en þetta var sem olíusletta á brennandi múlasna.
Nú er hennar líka orðin ýkt kúl! Ég íhuga að setjast í helgan stein...

Úje

2005-08-11T23:15:00.000Z

Hér sit ég í náttslopp og fönka af áfergju
Góstbösterslagið á gítarinn...

Da es etwas fremdes
in deiner Nachbarschaft ist
welche rufst du an?
Geisterjägern!

Geister fürchten mir nicht, je.

Hú ha

Ú

A

Ef ég fæ ekki að dansa úr mér nýrun innan skamms missi ég vitið!

Fönkíheit komast greinilega illa til skila gegnum ritmál, en þið skiljið hvað ég er að hugsa.

Danmerkurferðin

2005-08-09T21:48:00.000Z

Þar sem þrír heiðursmenn hafa hvatt mig til frjálslegri skrifa kemur hér frjálslegt skrif.

Miðvikudaginn 3. júlí fórum við Einar Óskarsson og ég (ef mig skyldi kalla) til Danmerkur. Dvöl Einars verður um nokkuð lengri en mín, því hann mun stunda nám við Idrethǿjskolen i Brǿnderslev til jóla.

Þá fannst okkur góð hugmynd að flippa saman í fjóra daga áður en hann héldi til nyrðra Jótlands, enda var það ástæðan fyrir ferðinni.
Okkur tókst að redda frábæru hóteli á afargóðum (n.b. afargóðum í einu orði sem áherzluauki) kjörum, þ.e.a.s. 250 kr. beynskar á nóttina. Ferðin var yndisleg á alla kanta, við röltum talsvert oft upp og niður Strikið, og auk þess stunduðum við allthvaðþúetakanntflatbökuhlaðborð helzt til grimmt. Um leið og heim var komið hóf ég matarafeitrun, sem sagt sneri ég mér alfarið að fiskáti.
Næturlífið í Kǿben var afar skemmtilegt, talsvert afslappaðra en það í Reykjavík. Kórvanir muna ef til vill eftir snilldarkaraókítöktum Kára Sighvats á Sam's bar í kórferðinni fyrr í sumar. Dönsku hnakkarnir sem komu fram að þessu sinni stóðu sig vel, en þó efast ég um að þeir státi Kára í sveittri sviðsframkomu og einskærri geðveiki..
Síðasta kvöldið okkar endaði á að verða það bezta. Þá fundum við loksins að kveldlagi borgarhjól okkur til afnota og yndisauka. Kvöldmatnum var frestað vegna hjólafundsins, en borgarhjólin eru nær alltaf upptekin, og hjólað var um öngstræti Kaupinhafnar í góða tvo tíma. Það var ekki fyrr en í þessum hjólatúr sem ég áttaði mig á hve ótrúlega falleg borg Kaupmannahöfn er. Sérstaklega man ég eftir bronzstyttu af engli niðri við höfnina, rétt hjá Litlu Hafmeyjunni. Þetta var í ljósaskiptunum, og við höfðum gleymt myndavélinni á hótelinu. Við áttuðum okkur á að við myndum ekki ná til baka fyrir myrkur, svo engar myndir náðust. Sem er synd.
Einar fór til Jótlands með lest klukkan ellefu næsta dag, og eftir að hafa fylgt honum að lestinni vissi ég ekki svo vel hvað ég ætti að gera af mér. Þá ákvað ég, í brjálsemis-og flónskukasti að fara strax á flugvöllinn, og lesa þar Karamazoff-bræðurna þar til flugvélin færi um ellefu að kveldi.
Þangað fór ég, og átti í hrókasamræðum um ekkert við leigubílsstýruna á leiðnni. Að sjálfsögðu gat ég ekki skráð mig inn svo snemma dags, svo ég neyddist til að bíða á ytri flugstöðinni í rúma sex tíma. Þar lummaðist ég um hina ýmsu járnbekki og leðurstóla er ég sökk dýpra og dýpra í Dostojeffsky, og var lesturinn aðeins truflaður af stuttum spássítúrum með ákveðnu millibili svo ekki færi að blæða úr legusárunum.
Öllum verð ég að ráðleggja að lesa þessa bók, því hún er ææði. Ég mun ekki kasta skömm á bókina með hjákátlegum tilraunum til lofsöngs, frekar læt ég það öðrum mönnum mér betri og gáfaðri eftir.
Á endanum var flugvélinni svo seinkað um tvo tíma, en ég var svo heppinn að hitta vinkonu mína úr Menntaskólanum, og iðkaði þar langþráðar mannlegar samræður eftir ellefu tíma grúfu og þanka. Svo lenti ég í Saga-klassasætum, en þau þykja fremur öðrum fluvélasætum hönnuð fyrir mannskepnur, en ekki Rhódesíska kast-dverga.
Já, og í Danmörku hafði ég keypt mér iPod (hljóðkút á Hellsku), en hann var mér því miður gagnslaus í Hinni Miklu Bið, verandi tómur.

Æðisleg ferð.

Getur einhver annar þýtt Ultramontanism yfir á íslensku? (nema Þossi, því ég hefi sagt honum frá hugtakinu)

Spádómur.

2005-08-03T00:25:00.000Z

Eldur og brennisteinn! Asni Bíleams hefur mælt.

Blogg þetta er rotið. Já, líkt og Sódómu var til forna mun því verða tortímt af bræði Abaddons séu róttækar breytingar ekki í nánd.

Síðan þjáist af litleysi og athyglisskorti, en þó mest af ófrýnilegu andleysi höfundarins, sem kreistir út úr sér hvert sódómítaafstyrmið á fætur öðru, aðeins til að sprikla skakklepptum útlimum í skamma stund áður en þeir lemstrast í leðjuflóði erfðasyndarinnar.

Og minnist konu Lots, sem varð að saltstólpa er hún horfði yfir öxl sér á sauruga borgina rifna í sundur í heiftarlegri eldgeðveiki!

Horf ei til baka, heldur flý. Flý, og lítið aðeins til framtíðar, og þekkið aðeins vonina! Von um betri bloggfærslur í framtíðinni!

Síðan rær lífróður upp Viktoríufossa, Viktoríufossa úr hrauni og höfuðkúpum syndaranna!

Framliðinn sálufélagi

2005-07-23T21:43:00.000Z

Jób sé oss næstur! Ég fann sálufélaga minn er ég hrein og skókst af hlátri við lestur Gerplu. Mæli með þessu.

Miskunn hilmis vall-hærðar fjörgva.

2005-07-20T00:02:00.000Z

Góðviðrið virðist engan enda ætla að taka. Á hverjum degi kem ég heim þakinn ryði, steinryki og drekablóði, auk svita í boði Sólarinnar. Sjitt hvað ég ætla í stuttbyxni á morgun, því blessuð Sólin elskar allt en þó ekkert meira en að steikja vinnusama Menntskælinga.

Strætókerfið reyndist mér rýrt í dag, þar sem ég neyddist til að rölta frá elliðavatni út í Breiðholt til að finna mér einhvern strætisvagn. Þó var það mér til upplyftingar að sjá þrjár gullfallegar ljóshærðar stúlkur á heimförinni, sem tók tæpa tvo tíma.

Vááá hvað ég hlakka til að byrja í skólanum! Það verður fagnaður allgóður þegar höraldnir skólabekkirnir mæta afþreyttum botni daglaunamannsins.

Skín þú, Helíós! Lát geigðarbjarma þinn bylja á búkum vorum.

Geislabaugur

2005-07-10T04:33:00.000Z

Nú hef ég komið hinu víðfrægða Haloscan kommentakerfi upp. Því miður virðast öll gömul komment hafa þurrkast út, og bið ég því ykkur að kommenta allduglega til að fylla í skörðin.